کل عنایت

کل عنایت، (د. 1017ق/ 1608م)، دلقک دربار شاه عباس بزرگ (حک996ق/ 1587م- 1308ش).

در شهر اصفهان و در حومه محلّه دردشت زندگی می‌کرد^[۱]. در نزدیکی کاخ شاه‌عباس و در انتهای کوچه اسمعیل بیک، صاحب حمامی بود که به نام خودش شهرت داشت^[۲]. نامش کربلائی عنایت و به کل عنایت معروف بود؛ اما شاه‌عباس او را کچل عایت می‌نامید. او دلقک وندیم شاه بود و مسخرگی و لودگی و حرکات و اطوار و حاضرجوابی‌هایش شاه را می‌خنداند^[۱]^[۳]. در باره هنرنمایی‌های او داستان‌های بسیار فراوانی نقل کرده‌اند.

استعداد اودر خوش مزگی کردن او را محبوب مردم کرده بود. بسیار حساس و تیزبین بود و با یک حرکت ساده مردم را می‌خنداند. شیرین کاری‌های او در بازی‌های «دایر کردن دکه‌ی کرباس فروشی»، «مداوای چشم»، و «نجات جان محافظ باز شاه» را می‌توان نام برد^[۱]^[۴].⁴ هر یک از این بازی‌ها ماجرای داستانی واقعی را می‌نمود.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ ^۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ شاردن، ژان،سفرنامه. ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس، 1374.
↑ نوربخش، حسین. دلقکهای مشهور درباری، تهران، سنائی، چاپ چهارم، 1371، ص 75.
↑ جمالزاده، سید محمدعلی. هزارپیشه، تهران، 1326، ص139.
↑ جنتی عطایی، ابوالقاسم. بنیاد نمایش درایران، تهران، ابن سینا، 1333، 54.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمود عزیزی

[:0-1] ۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ شاردن، ژان،سفرنامه. ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس، 1374.

[2] نوربخش، حسین. دلقکهای مشهور درباری، تهران، سنائی، چاپ چهارم، 1371، ص 75.

[3] جمالزاده، سید محمدعلی. هزارپیشه، تهران، 1326، ص139.

[4] جنتی عطایی، ابوالقاسم. بنیاد نمایش درایران، تهران، ابن سینا، 1333، 54.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]