دسته احمد مؤيد
دسته مؤید، این دسته تقلیدچی و نمایشی را احمد مؤید در اواخر دوره قاجار وو در عهد احمد شاه تأسیس کرد و خود آن را سرپرستی میکرد. حامی این دسته رضاخان قفقازی، سرکوچه عربها (حاج اوغلی) در 1292ش، محل درشکهخانهای را در خیابان ناصریه از حاج علی نامی اجاره کرد و به تماشاخانه تبدیل و از احمد مؤید دعوت کرد که دستهاش را به این تماشاخانه بیاورد[۱][۲]. این دسته در اجرای نمایشی در شب، صحنه را با نور چراغ زنبوری روشن میکردند. ردیفهای اول این تماشاخانه را که به بعداً به تماشاخانه ناصریه معروف شد، مبل چیده بوده و به رجال و شخصیتهای متنفذ اختصاص داده بودند[۳]. ورودیه (بلیت) برای هر نفر 2، 5 و 10 ریال بود. تماشاچیانی که روی پشت بام و در دوسوی شاهنشین مینشستند، هر کدام یک ریال میپرداختند[۱].
در اوایل دوره پهلوی، دسته مؤید از مهمترین و معتبرترین دستههای نمایشی در تهران به شمار میرفت. اعضای آن عبارت بودنداز:
حسین مؤید (برادر احمد، درنقشهای وزیر، سفیر و حاجی) غلامحسین ملت (در نقش شاه و سردار)، حسین حولهای (درنقش دهاتی و پیر)، حبیب سلمانی (در نقش شُلی) اکبر حاج عابدین (زن پوش)، ابوالقاسم لطیف (زن پوش) و سه تن از بهترین بازیگران نمایش تقلید و سیاه بازی به نامهای ذبیحالله ماهری*، مهدی مسری* (مصری) و سید حسین یوسفی (سید یوسف آقای سید حسین شاه هندی) که به تناوب عضو این دستهی نمایشی بودند و مدت کوتاهی هم حسین شیشهبُر در نقش سیاه در دسته ظاهر میشد[۴].
پیشپردهخوانی، برای اولین بار در 1305ش و در دستهی احمد مؤید باب شد و شخصی به نام ناصر اسدی آغازگر آن بود. ( پیشپرده) از ویژگیهای دیگر این گروه این بود که برای نمایشهای این دسته متن نوشته میشد. نویسندگان متنها میرزا حسین توفیق (مؤسس روزنامه فکاهی توفیق)[۵]، ناصر اسدی و حبیب بادبادک بودند.
با استقبالی که مردم از نمایشهای این گروه کردند، خانوادهی بزرگ حاجی علیخان حاجبالدوله که از خانوادههای رجال و ثروتمند آن زمان بود، گروه مؤید را به خانه خود دعوت کرد و حیاط خانه خود را برای نمایش در اختیار آنان گذاشت[۱].
دوره فعالیت این دستهی نمایشی- تقلیدی بیش از گروههای دیگر نمایشی دوام یافت و سالهای طولانیتری در صحنه بود[۶]. محلهای نمایشی این گروه در طول سی سال نمایش بعد از درشکهخانه (تماشاخانه ناصری)، در قهوهخانه زرگرآباد (خیابان امیرکبیر)، اُرینتال تیارت (ناصریه)، قهوهخانه کریمآبادی (سرتخت بربریها)، تماشاخانه آفتاب (چهار راه گلوبند)، باغچه یوسف ارمنی8 و چند جای دیگر بود. پس از جنگ جهانی دوم و اشغال ایران شهریور 1320 فعالیتهای نمایشی این دسته متوقف شد و با مرگ احمد مؤید 1321ش (برخی 1333 نوشتهاند)[۷] دوره اجرای موفق نمایشی شادآور روحوضی به پایان رسید.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
محمود عزیزی و کاظم شهبازی
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ شهریاری، خسرو: افسانه شبزندهداران، تهران، انتشارات كاوشگر، چاپ اول 1377، ص 32.
- ↑ بیضایی، بهرام، نمایشی در ایران. تهران: روشنگران 1379، 179.
- ↑ كتاب نمایش، تهران، امیركبیر، چاپ اول1365، دفتر دوم (ه- ی)، ص 2/420.
- ↑ بیضایی، بهرام، نمایشی در ایران. تهران: روشنگران 1379، 173.
- ↑ بیستمین جشنواره بینالمللی تئاتر بجر: تهران 1 تا 12 بهمن 1380، بولتن شماره 6، شبنه 6 بهمن، ص 9.
- ↑ شهریاری، خسرو: افسانه شبزندهداران، تهران، انتشارات کاوشگر، چاپ اول 1377، ص 421.
- ↑ شهریاری، خسرو: افسانه شبزندهداران، تهران، انتشارات کاوشگر، چاپ اول 1377، ص 30.