ذبیح بهروز
ذبیح بهروز (*1269-1350ش)، مورخ، زبانشناس، ادیب، شاعر و نمایشنامهنویس.
در تهران متولد شد، تحصیلات خود را در مدرسه ادیب و مدرسه آمریکاییها به پایان برد[۱]. به زبان انگلیسی مسلط بود. پدرش، ابوالفضل ساوجی از اطبای معروف دوره قاجار و از ایل شاملو بود که در نیشابور میزیستند[۲].
بهروز در 1290ش به قاهره رفت و به تکمیل علوم ادبی و عربی پرداخت. از قاهره به انگلستان رفت و در دانشگاه کمبریج به دستیاری ادوارد براون و نیکلسون به تدریس پرداخت. سپس به آلمان و از آنجا به ایتالیا رفت. سرانجام در 1303ش به ایران بازگشت[۳]. حاصل تلاشهای علمی، ادبی و هنری بهروز شامل چند نمایشنامه، چند کتاب تاریخی تحقیقی، چندین اثر آموزشی و صدها مقاله در زمینههای گوناگون به ویژه درباره تاریخ، تمدن و فرهنگ ایران است. نخستین نمایشنامه او «جیجک علیشاه» است که در 1302ش در برلین چاپ شد. در این نمایشنامه اوضاع دربار قاجار تا حدودی نشان داده شده است. نمایشنامه دیگر او «شاه ایران و بانوی ارمن» است که در 1306 انتشار یافت. در 1313 نمایشنامه دیگری به نام «شب فردوسی» نوشت که در جشن هزاره فردوسی به صحنه آمد. این نمایشنامه در واقع ستایشی است از حماسهسرای بزرگ ایران «حکیم ابوالقاسم فردوسی». نمایشنامه دیگر او «در راه مهر» است.
*در این کتاب سال تولد بهروز 1268 نوشته شده است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمود عزیزی