پرش به محتوا

وجه دین

از ویکی ایران

وجه دین، نام کتابی کلامی و دینی به نثر فارسی، نوشته حکیم ناصرخسرو قبادیانی شاعر و نویسنده بزرگ سده 5 ق.

این کتاب شامل تأویل احکام شرعیه و باطن عبادات به طریق اسماعیلیان[۱] و ظاهراً در 453 ق / ؟م، یعنی پس از تبعید ناصرخسرو تألیف شده است[۲]. نام اصلی این اثر که از کتاب‌های مهم مذهبی حکیم ناصرخسرو به شمار می‌رود، روی دین است[۳]. وجه دین در میان نوشته‌های ناصر خسرو بدان سبب ممتاز است که با جنبه فلسفی تفکّر و اندیشه وی ارتباط دارد. به تعریفی دیگر این کتاب به لحاظ نمایاندن جهان بینی دینی مؤلف اهمیت به سزایی دارد و جای دارد که مطالب آن به دقت بررسی و تحلیل شود، به ویژه آنکه دریافتن معنای پاره‌ای از آثار او چه در نظم و چه در نثر، بدون توجه به مضمون این کتاب دشوار، بلکه ناممکن است[۴]. دانشمند روس، زاروبین[Zarubin] دو نسخه از این کتاب گمشده را پیدا کرد. این نسخه‌ها اکنون در موزه لنینگراد نگهداری می‌شود[۲]. وجه دین در 1343 ق در برلین و در 1348ش در تهران به چاپ رسیده است[۵].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

1.     خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 527.

2.     تقوی، ‌نصرالله. دیوان اشعار حکیم ابومعین حمیدالدین ناصرخسرو قبادیانی. به کوشش مهدی سهیلی، بی جا: بی نا، 1348، ص نط (مقدمه).

3.     صفا، ‌ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 895.

4.     ناصرخسرو قبادیانی. وجه دین. ‌به تصحیح و تحشیه و مقدمه غلامرضا اعوانی، و با مقدمه انگلیسی سید حسین نصر، تهران: انجمن فلسفه ایران، 2536(1356)، ‌ص دوازده وسیزده (مقدمه).

5.     تقوی، نصرالله. همان.

6.     مصاحب، ‌غلامحسین. دایرهالمعارف فارسی. تهران: جیبی، چ 3، 1381، ج 2، 3146.


[1]. Zarubin

ابوالقاسم رادفر

  1. خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 527.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ تقوی، ‌نصرالله. دیوان اشعار حکیم ابومعین حمیدالدین ناصرخسرو قبادیانی. به کوشش مهدی سهیلی، بی جا: بی نا، 1348، ص نط (مقدمه).
  3. صفا، ‌ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 895.
  4. ناصرخسرو قبادیانی. وجه دین. ‌به تصحیح و تحشیه و مقدمه غلامرضا اعوانی، و با مقدمه انگلیسی سید حسین نصر، تهران: انجمن فلسفه ایران، 2536(1356)، ‌ص دوازده وسیزده (مقدمه).
  5. مصاحب، ‌غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: جیبی،1381، ج 2، ص. 3146.