عبدالملک جوینی
جوینی، عبدالملک، ملقب به امام الحرمین (419- 479هـ.ق / ؟م) فقیه شافعی. وی در شهر کوچک «ازادوار» از شهرهای خراسان زاده شد[۱]. پدرش ابومحمد عبدالله رکنالاسلام از فقهای به نام روزگار خود بود که در یکی از مدارس نیشابور به تدریس فقه اشتغال داشته است[۲].
جوینی نیز نزد پدر دانش آموخت. او به هنگام مرگ پدر کمتر از بیست سال داشت و با این حال در مدرسهای که پدرش در آنجا مشغول تدریس بود به آموزش طلاب میپرداخت و همزمان برای اتمام تحصیلات خود به مدرسه بیهقی میرفت و اصول عقائد و اصول فقه را نزد ابوالقاسم اسکافی اسفراینی فرا میگرفت و همچنین در مجلس درس ابوعبدالله خبازی حضور مییافت و علوم قرآن را نزد وی میآموخت. چون طغرل بیگ معتزلیان را تحت فشار قرار داد.
وی به مکه و مدینه پناه برد و از همین رو به امامالحرمین مشهور شد. هنگام بازگشت به نیشابور خواجه نظامالملک مدرسه نظامیه را برای تدریس او بنا کرد[۳]. نهایه الطلب فی درایه المذهب در فقه، الشامل و الارشاد از آثار اوست.
نیز نگاه کنید به
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
منوچهر پزشک