مجلس سنا

مجلس سنا برگرفته از وبسایت خبر انلاین قابل بازیابی ازhttps://www.khabaronline.ir/news/1954028/%DA%A9%D8%A7%D8%AE-%D8%B3%D9%86%D8%A7-%DA%AF%D9%86%D8%AC%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA

مجلس سنا، یكی از دو مجلس قوه قانونگذاری در قانون اساسی نظام مشروطه سلطنتی ایران.

به موجب اصل 43 و 45 قانون اساسی، این مجلس 60 نماینده داشت كه 30 نفر آنها منتخب پادشاه و 30 نفر منتخب مردم بودند. از نمایندگان مردم، 15 نفر از اهالی تهران و 15 نفر از اهالی سایر شهرها انتخاب می‌شدند. نخستین دوره آن در 20 بهمن 1328ش پس از تصویب نظامنامه مجلس سنا در مجلس شورای ملی^* برگزار شد، كه تا 28 آذر 1332ش برقرار بود و به موجب فرمان شاه منحل شد. مدت هر دوره مجلس 6 سال تعیین شد و تا پیروزی انقلاب اسلامی^*، 7 دوره از مجلس سنا بدین ترتیب تشكیل یافت: دوره دوم (27 اسفند 1332ش ـ 25 اسفند 1338ش)، دوره سوم (3 فروردین 1339ش ـ 19 اردیبهشت 1340ش)، دوره چهارم (14 مهر 1342ش ـ 12 مهر 1346ش)، دوره پنجم (14 مهر 1346ش ـ 9 شهریور 1350ش)، دوره ششم (9 شهریور 1350ش ـ 1354ش)، دوره هفتم (17 شهریور 1354ش ـ بهمن 1357ش). علاوه بر دوره اول، دوره‌های 3 و 4 و 5 با فرمان شاه منحل شد و دوره هفتم به دنبال پیروزی انقلاب اسلامی، با استعفای دسته جمعی سناتورها خاتمه یافت.

چون نیمی از اعضای مجلس سنا منصوب پادشاه بودند، به این مجلس همیشه چون وسیله‌ای در دست شاه نگریسته می‌شد و هیچ گاه مشروعیت مردمی با قدرت تصمیم‌گیری مستقل به دست نیاورد. وظیفه مجلس سنا بررسی كارشناسانه‌تر مصوبات مجلس شورای ملی و تصویب نهایی آن‌ها بود.

نیز نگاه کنید به

• انقلاب اسلامی
• مجلس شورای ملی

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

جعفر گلشن