لال بازی

لال‌بازی، یا میم[*] نوعی نمایش که در آن، یک یا چند بازیگر بدون سخن گفتن و با حراکات دست، پا و حالات صورت واقعه‌ای یا داستانی را همراه با ساز بیان می‌کند.

در نمایش بی‌کلام لال‌بازی مهارت بازیگر، که با ایماء و اشاره، منظور و نظری را به تماشاگران منتقل می‌کند، بسیار مهم است.

ریشه‌های تاریخی این نمایش را در پنج سده پیش از میلاد و در یونان گزارش کرده‌اند؛ و احتمال می‌دهند که این نوع نمایش را در مجالس ضیافت اجرا ‌می‌کرده‌اند. از این رو لال‌بازان، در حکم نخستین اجراگران حرفه‌ای برنامه‌های تفریحی بوده‌اند.

لال‌بازی، شامل نمایش‌های کوتاه، رقص‌های روایی، تقلید جانوران و پرندگان، آواز، اکروبات و شعبده‌بازی نیز می‌شده است.

در ایران، نمایش‌هایی اجرا می‌شده که شکلی خیلی ساده داشته و مانند لال بازی بوده است. در این نمایش‌ها مراحل کاشت و برداشت گندم تا به هنگام آرد کردن و نان پختن را با حرکات و بدون سخن نشان می‌‌داده‌اند.⁴

تا چندی پیش گاهی مطربان ایرانی داستان‌هایی را با لال بازی و به همراه یک ساز نشان می‌‌دادند و تماشاچیان داستان را می‌گشودند.

غلامحسین ساعدی مجموعه‌ای نمایش در قالب لال بازی نوشته که در آن، تمثیل، استعاره، پیام‌های اجتماعی و درون مایه‌های عمیق به کار گرفته شده است.

نیز نگاه کنید به

نمایش در ایران

مآخذ

1-     صحنه. فصلنامه نمایش، دوره جدید، شماره سوم، آبان ماه 1380، ص 50.

2-     صحنه. فصلنامه نمایش (شماره ویژه‌‌ی نخستین جشنواره سراسری پانتومیم). آبان ماه 1379، ص 45.

3-     صحنه. فصلنامه نمایش، شماره سوم ... ص50.

4-     همان ... ص 41.

5-     شهریاری، خسرو. کتاب نمایش، تهران، امیرکبیر، 1365، دفتر اول آ- و، ص 258.

6-     صحنه. فصلنامه نمایش همان، آبان ماه 1379، ص 19.

---

[*] . mime