نوبهار
نوبهار، روزنامه خبری، سیاسی و ادبی و یکی از ارجمندترین نشریات در تاریخ مطبوعات ایران، که به مدیریت محمدتقی ملک الشعرا بهار* (د.1330ش) در مشهد تأسیس شد. نخستین شماره این روزنامه در نهم شوال1328ق / ؟ با قطع بزرگ در چهار صفحه منتشر شد و تا یک سال، هفتهای سه شماره (مجموعاً 80 شماره) ادامه یافت. ولی زیر فشار قنسول روس توقیف گردید.
پس از قریب دو سال در صفر 1332ق / ؟ «نوبهار» از سرگرفته شد. بهار به سبب انتخاب به نمایندگی مجلس شورا، نشریهاش را تعطیل کرد و راهی تهران شد و در محرم 1333ق نوبهار را در آنجا از سرگرفت. از این تاریخ تا آبان 1296ش نوبهار دو بار دیگر توقیف شد تا اینکه در این سال بهار «زبان آزادی» را (به صاحب امتیازی و مدیریت معاون السلطنه) منتشر کرد.
این همان «نوبهار» بود منتها با عنوانی و شیوهای جدید. «نوبهار» در محرم 1336ق / ؟ برای پنجمین بار حیات خود را باز یافت اما نه فراتر از اسفند 1296. بهار را پس از وقفهای بیست و دو ساله از سرگرفت و تا آذر 1322ش 102 شماره دیگر منتشر کرد، اما در این سال برای همیشه تعطیل شد[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
مجدالدین کیوانی