پرش به محتوا

کیش

از ویکی ایران
جزیره کیش ، قابل بازیابی از https://www.jabama.com/mag/best-places-in-kish/

کیش، جزیره‌ای در خلیج فارس از توابع شهرستان بندرلنگه در استان هرمزگان. با مختصات جغرافیایی "30 '01  ْ54 طول شرقی و "15 '33  ْ26 عرض شمالی[۱].فاصله تقریبی جزیره از ساحل، 25 کیلومتر و تا تهران از راه شوسه و دریا و از مسیر بندرلنگه و بندر چارک، حدوداً 1600 کیلومتر است[۲].

جزیره کیش از شمال با بندر چارک، از غرب با جزیره هندرابی، از شرق با بندرلنگه و جزیره فرور بزرگ همسایه است و از جنوب پس از پیمودن عرض خلیج فارس، با کشور امارات متحده عربی ارتباط می‌یابد[۲].

کیش به دلیل موقعیت ارتباطی مهم خود و نیز امکان سکونت در آن، همواره مورد توجه بوده است. این جزیره تقریباً بیضی شکل و بسیار گرم و خشک، دارای دو دهستان به نام‌های باغو و سفین (صفین)، به ارتفاع 5 متر از سطح دریا و بلندترین نقطه آن نیز 45 متر است. درازای آن از شرق به غرب 6/15 کم و عرض آن 5 کم و مساحت آن 7/89 کم 2 است[۳].

کیش به استناد آثار تاریخی بر جای مانده در آن، همواره مسکون و آباد بوده است. در قسمت شمالی جزیره بین روستاهای سجم و سفین خرابه‌ها و آثار قدیمی متعلق به سده پنجم میلادی به چشم می‌خورد، همچنین تعدادی توپ زنگ زده در قلعه کیش موجود است که متعلق به لشگریان نادر شاه بوده و برای حمله به مسقط مورد استفاده قرار می‌گرفته است[۴].

جزیره کیش در سی سال اخیر با اقدامات گسترده عمرانی، به صورت یکی از قطب‌های مهم اقتصادی، تجاری و گردشگری ایران درآمده و سالیانه هزاران گردشگر داخلی و خارجی به آن مسافرت می‌کنند.

جمعیت شهر کیش در 1375ش تعداد 8047 تن[۵] و طبق برآوردها در 1384ش به 8388 تن رسیده است[۶].

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

غلامحسین تکمیل همایون

  1. جعفری، عباس. نقشه‌خوانی گیتاشناسی. تهران: گیتاشناسی، چ 9، 1383، ص 117.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 45 و 134.
  3. جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 1067.
  4. سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی درسی. جغرافیای استان هرمزگان. تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، 1382، ص 68.
  5. نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 190.
  6. مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 232.