کتاب قوم لُر

قوم لُر،» كتابی در زمینه قوم‌شناسی و پیوستگی قومی و پراكندگی جغرافیایی لرها در ایران نوشته سكندر امان‌اللهی بهاروند (1316- ).

نویسنده كتاب را به منظور تكمیل مطالعات قوم‌‌شناسی و شناخت ژرف‌تر مردم ایران نوشته است.¹ افزون بر اسناد و مدارك كتابخانه‌ای و آرشیوی، پژوهش‌های میدانی در سفرهای نویسنده به مناطق لرنشین و گفتگو با مردم منابع اصلی كتاب بوده‌اند. «این کتاب نخستین بار در 1370 در تهران انتشار یافت.

كتاب در یك پیشگفتار و پنج فصل، همراه گفتار پایانی و كتاب‌نامه‌ای جامع در دو بخش منابع فارسی و غیرفارسی تدوین شده است. در فصل‌های پنجگانه به ترتیب منشاء واژه لر، نسب لرها، زبان‌ لرها، جغرافیای تاریخی مناطق لرنشین و گروه‌ها و شاخه‌های قوم لر بررسی شده‌اند. نویسنده این پژوهش را رساله‌ای مقدماتی درباره لرها توصیف می‌كند در حالی که جامع‌ترین اطلاعات درباره پراكندگی قومی و تقسیم‌بندی ایلی لرها در قلمرو مرزهای ایران و حتی بیرون از آن را، در این كتاب ارائه می‌دهد و برای نخستین بار قلمرو لرستان‌‌شناسی را تا لُر پژوهی گسترش می‌دهد و قوم لر را در كلیتی یكپارچه و مستقل بررسی می‌کند. به طور کلی، قوم لر، اثری قوم شناسانه و مبتنی بر اندیشه‌های مركزگرا است و کوشش نویسنده نشان دادن پیوند لرها با تاریخ و فرهنگ رسمی ایران است.⁷

ماخذ

6.     دالوند، حمیدرضا. «تاریخ‌نگاران لرستان و مقوله هویت». فصلنامه مطالعات ملی، سال 4، ش14 (زمستان 1381)، ص166-168.

حمیدرضا دالوند