اتّحاد
اتّحاد، در لغت به معنی یکی شدن است و در اصطلاح فلسفه و کلام به دو قسم حقیقی و مجازی تقسیم میشود: 1) اتحاد حقیقی، به دو معناست: نخست آنکه یک چیز به چیز دیگر تبدیل شود، بی انکه با چیزی بیامیزد یا استحاله یابد؛[۱][۲] دوم آنکه دو چیز یک چیز بشود بی انکه از ان دو بکاهد یا بر آن دو بیفزاید؛[۳] 2) اتحاد مجازی، که عبارت است از تبدیل شدن یک چیز به چیز دیگر، پنج گونه است:
- نخست، استحاله مثل تبدیل اب به هوا؛
- دوم، ترکیب یا امتزاج، مثل امیختن خاک با آب و تبدیل شدن به گِل؛
- سوم، تألیف، مثل به هم پیوستن چند قطعه چوب و پدید امدن صندلی؛
- چهارم، اشتراک در صفت مثل اشتراک انسان با دیگر حیوانات در حیوانیت؛
- پنجم، خلع و لبس، مثل پدیدار شدن فرشته در هیأت انسان (باور کلامی ـ دینی و نه فلسفی)[۴][۵][۶][۷].
به نظر فیلسوفان و متکلمان اتحاد حقیقی بالضروره باطل و ناممکن و اتحاد مجازی ممکن است[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ابن سینا. التّنبیهات و الاشارات. تصحیح محمود شهابی، تهران: دانشگاه تهران، 1339، ص 136
- ↑ طوسی، خواجه نصیرالدین. شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، 1378ق، ص 3/295-296.
- ↑ شیخ طوسی. الرسائل العشرة. قم: بی تا، 96.
- ↑ ابن سینا. التّنبیهات و الاشارات. ص 136.
- ↑ ابن سینا. کتاب الحدود. به کوشش مارید گواشون، قاهره: مدخل «اتحاد»، ص 39-40
- ↑ میبدی، کشف الاسرار. به کوشش علی اصغر حکمت، تهران: ؟؟13، 2/304-305.
- ↑ طوسی، خواجه نصیرالدین. شرح تنبیهات و اشارات. 3/295-296.
- ↑ طوسی، خواجه نصیرالدین. شرح تنبیهات و اشارات. 3/297؛ فخر رازی. البراهین در علم کلام. به کوشش محمدباقر سبزواری، تهران: دانشگاه تهران، 1341، 1/97.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه