پرش به محتوا

اصغر تفکری

از ویکی ایران
اصغر تفکری، قابل بازیابی از https://wikijoo.ir/index.php/%D8%AA%D9%81%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D8%8C_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1_%28%DB%B1%DB%B2%DB%B9%DB%B0%D9%80%DB%B1%DB%B3%DB%B3%DB%B9%D8%B4%29

تفكری، اصغر د. 1339ش پیش‌پرده خوان و بازیگر نمایش.

اصغر معروف به اصغر حاجی اسماعیلی در تهران بدنیا آمد. در جوانی در محله‌‌ی بازاچه‌ی معیّر، خراطی می‌كرد و در همسایگی خود با حسین خیرخواه آشنا شد. به تشویق خیرخواه در 1309ش و به گفته‌ای 1306، وارد جرگه‌ی بازیگری شد و در نمایش‌ها در نقش كوتاه كمدی ظاهر می‌شد[۱].

تفكری، مدتها به همراه برادرش عباس تفكری در تئاترهای لاله‌زار، پیش‌ پرده‌خوانی می‌كرد[۲]. با ایفای نقش اصلی در نمایشنامه‌ی «پریدخت و پری‌ور» نوشته‌ی علی پرتوی و به كارگردانی «افراسیاب آزاد» خوش درخشید.

پس از تأسیس تماشاخانه فرهنگ* به دعوت نوشین به آنجا رفت و در نمایشنامه‌ی «اسرار حرم» به كارگردانی هراند استپانیان* بازی ‌كرد[۳].

پس از ایفای نقش در چند نمایش در 1327ش به تئاتر تهران* رفت و در نمایش‌های «جناب میرزا» به كارگردانی رفیع حالتی، شوهرهای عوضی به كارگردانی علی اصغر گرمسیری و بازرس به كارگردانی حالتی بازی كرد[۴].

تفكری در نقش‌های كمدی معروفیت و محبوبیت فراوان به‌دست آورد و در نمایش‌های سرگرم كننده، با داستان‌های عامه‌پسند در تماشاخانه‌های لاله‌زاری با دستمزدهای بسیار بالا باز می‌كرد. تفكری با تسلط به گفتگوهای روزمره مردم و اخلاق كاسب‌كارانه‌ی جماعت و مهارت در طنزگویی‌های فی‌البداهه در نمایش‌هایش خنده را بر لبان مردم تا حد انفجار نمایان می‌ساخت و به همین سبب هم در نیمه‌ی دوم دهه‌ی 1330 شمسی او را «مرد اول خنده‌ساز تهران» نامیده بودند[۵].

تفكری در نمایش‌های زیادی ایفای نقش كرده كه برخی از نویسندگان به آنها اشاره كرده‌اند[۶][۷][۸].

اصغر تفكری، در اردیبهشت 1333، امتیاز تماشاخانه‌ی فردوسی را خرید و آن را با نام تئاتر تفكری با نمایشنامه‌ی «تاجر ونیزی» در تیرماه همان سال بازگشایی كرد. وی 6 سال در این تماشاخانه فعالیت كرد و شهرت فراوانی در میان مردم به دست آورد[۹].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑  اسكویی، مصطفی: سیری در تاریخ تئاتر ایران، تهران، نشر آناهیتا- اسكویی، چاپ اول 1378، ص 425.
  2. ↑ محبی، حسین: پیش‌پرده خوانی در ایران، تهران، نشر علم و ورزش، چاپ اول 1382، ص154.
  3. ↑  برگرفته شده از بروشور اسرار حرم در «تماشاخانه فرهنگ»، بدون تاریخ احتمالاً سال 1323.
  4. ↑ برگرفته شده از بروشور «تئاتر تهران» در دهه‌ی 20 شمسی، بدون تاریخ.
  5. ↑ اسكویی، مصطفی: سیری در تاریخ تئاتر ایران، تهران، نشر آناهیتا- اسكویی، چاپ اول 1378، ص 425 و 426.
  6. ↑ حقیقت (رفیع)، عبدالرفیع: فكر فرهنگ هنرمندان ایرانی، تهران، نشر كوهش، چاپ اول 1383، ص 28.
  7. ↑ اسكویی، مصطفی: سیری در تاریخ تئاتر ایران، تهران، نشر آناهیتا- اسكویی، چاپ اول 1378، ص426.
  8. ↑ محبی، حسین: پیش‌پرده خوانی در ایران، تهران، نشر علم و ورزش، چاپ اول 1382، ص. 154.
  9. ↑ من و زندگی: خاطرات مرتضی احمدی، تهران، انتشارات ققنوس، چاپ اول 1378، ص164.   

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمود عزیزی