امام محمد تقی جواد(ع)
جواد (ع)، امام محمدتقی (195ـ220 ق / ؟ م)، امام نهم از ائمـه اثنیعشر. مادر وی امولد و در اصل از مردم نوبی بوده است. وی، یگانه فرزند ذکور امام رضا بود و پس از وفات پدر با این که بیش از هفت سال نداشت، به امامت رسید[۱][۲][۳].
امام جواد در 202 ق، برای دیدن پدر از مدینه به خراسان رفت. پس از زیارت پدر در همان سال به مدینه بازگشته است[۴][۵]. مؤید این مطلب آن است که مأمون پس از بازگشت به بغداد، حضرت جواد را از مدینه فراخواند و چون ادب و کمال عقل آن حضرت را پسندیده بود دخترش امالفضل را به او تزویج کرد،[۶][۷] پس مأمون میبایست او را در خراسان دیده باشد تا آثار ادب و کمال در او مشاهده کرده باشد و در مراجعت به بغداد او را از مدینه فراخوانده باشد تا دخترش را به او بدهد[۸].
امام جواد پس از ازدواج با دختر مأمون، از بغداد به حج رفت و آنگاه در مدینه مستقر شد؛ لیکن پس از وفات مأمون، جانشین و برادر او معتصم در 220 ق، امام جواد را از مدینه به نزد خود به بغداد احضار کرد و آن حضرت با همسرش امالفضل به بغداد رفت و تحت نظر قرار گرفت[۹] پس از چندی بهوسیلـه دستمال زوجـه خویش زینب و به تحریک معتصم و به روایت دیگر توسط خودِ معتصم که شربتی به زهر آلوده برایش فرستاده بود، مسموم شد و در کاظمین نزدیک بغداد به خاک سپرده شد[۱۰].
امام جواد در علم و حلم و فصاحت و عبادت و دیگر فضایل اخلاقی ممتاز بود. هوش فوقالعاده و زبانی بلیغ و گویا داشت و مسایل علمی را بالبداهه پاسخ میفرمود[۱۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ شیخ مفید. ارشاد. ص 325
- ↑ ابن شهرآشوب. مناقب. ج 4، ص 377-399.
- ↑ مجلسی. بحارالانوار. ج 50، ص 79 به بعد.
- ↑ بیهقی، ابوالحسن. تاریخ بیهق. چاپ احمد بهمنیار، ص46
- ↑ امین، علینقی. تاریخ سبزوار. چاپ حسن امین، ص85 -86.
- ↑ مفید. ارشاد. ص 297؛ جامی، عبدالرحمان. شواهد النبوه. چاپ حسن امین، ص 394
- ↑ وفیات الاعیان. ج 1، ص 450.
- ↑ طباطبایی، سید محمدحسین. شیعه در اسلام. قم: دفتر تبلیغات اسلامی، 1348، ص 144.
- ↑ كلینی. اصول كافی. ج 1، ص 492-497.
- ↑ فیض، عباس. تاریخ كاظمین. ص 70 به بعد.
- ↑ مجلسی. بحارالانوار. ج 50، ص 79.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید حسن امین