پرش به محتوا

جعل

از ویکی ایران

جعل، به معنی آفریدن و ایجاد است[۱] و در اصطلاح فلسفه، تأثیر خاص علت (= فاعل) در معلول است. بدین معنا كه هر ممكن الوجود محتاج علتی است كه نخست بدو هستی بخشد (= جعل بسیط) و سپس آثار و صفات او را پدید آورد (= جعل مركب)[۲]. طرفداران اصالت وجود یعنی ملاصدرا و پیروان وی، برانند كه جعل، به وجود تعلّق می‌گیرد[۳] و طرفداران اصالت ماهیت، یعنی فیلسوفان طرفدار میرداماد، ماهیت را متعلَّق جعل می‌شمارند و سرانجام بنابر قول مشهور، مشائیان یعنی فیلسوفان طرفدار ارسطو و ابن‌سینا «اتصاف ماهیت به وجود» را مجعول حقیقی به شمار می‌آورند[۴]، یعنی به نظر طرفداران اصالت وجود، علت (= خدا) در وجود تأثیر می‌گذارد؛ به نظر طرفداران اصالت ماهیت، علت در ماهیت مؤثر است، و به نظر پیروان حكمت‌مشاء، تأثیر علت در «اتصاف ماهیت به وجود» است.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1.   ابوالبقا. كليات. ص347- 348.
  2.   سبزواري، ملاهادي. شرح منظومة حكمت. 2/222.
  3. ملاصدرا. مشاعر. ص37- 44؛ همو، رسالة جعل وجود. ص181.
  4.   سبزواري، ملاهادي. شرح منظومة حكمت. 2/230.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

امیرحسین انواری