شورای اسلامی شهر و روستا
شورای اسلامی شهر و روستا، یكی از اركان تصمیمگیری در اداره امور كشور بر اساس اصل هفتم قانون اساسی.
اصول مربوط به شوراها و تشكیل آنها در 1358ش به همت افرادی همچون آیتالله طالقانی و كاظم سامی، در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران* گنجانده شد[۱]. پس از آن، شورای انقلاب، آئیننامه اجرایی شوراها را تصویب و در اختیار وزارت كشور دولت موقت* قرار داد.
از سوی هاشم صباغیان وزیر كشور وقت، قانون شوراها به صورت آزمایشی در چند شهر به اجرا در آمد، اما موفق از كار در نیامد. پس از آن تا 1375ش، هر چند قانون مربوطه بارها مورد تجدید نظر قرار گرفت، هیچگاه به اجرا در نیامد. در پی برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در دوم خرداد 1376ش و پیروزی سید محمد خاتمی، توسعه سیاسی در برنامه اصلی دولت قرار گرفت. تقویت جامعه مدنی و نهادهای آن و به دنبال آن افزایش مشاركت عمومی مردم در تصمیمگیریهای خرد و كلان جامعه، بارزترین وجوه این توسعه بود. از این رو ایجاد شوراها در دستور كار وزارت كشور قرار گرفت.
نهادی كه بر اساس اصل هفتم قانون اساسی جمهوری اسلامی از «اركان تصمیمگیری و اداره امور كشور» است. در 7 اسفند 1377ش نخستین دوره انتخابات شوراهای اسلامی با حضور گسترده مردم و با پیروزی اصلاحطلبان، صورت گرفت و 184271 نفر به عنوان اعضای اصلی و علیالبدل شوراها برگزیده شدند و بیش از 34 هزار شورای اسلامی در شهرها و روستاها و شهرک ها ایجاد شد[۲]. دومین دوره انتخابات شوراها در 9 اسفند 1381ش به شكست اصلاحطلبان انجامید.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
جعفر گلشن