لباب الالباب
لُبابُالاَلباب، تذکرهای به فارسی از محمد عوفی در شرح حال شاعران، ادیبان، شاهان، وزیران و امیران فارسی زبان، از آغاز شعر فارسی تا زمان نویسنده.
محمد عوفی حدود 618ق / 1221م لبابالالباب را در دو جلد که جلد نخست درباره زندگینامه و سرودههای 130 تن از ملوک، امیران و وزیران و جلد دوم در احوال 169 تن از شاعران ایران تألیف کرده است[۱][۲].
ناتانیل بلند(N. Bland)در توصیف یکی دو نسخه موجود و شناخته شده این کتاب در اروپا آن را کهنترین تذکره شعرای فارسی خوانده و اته(Ethe) نیز از آن بسیار سود جسته است[۳]. اهمیت لباب الالباب یکی در کهن بودن آن[۴] و دیگر آوردن شرح حال آن دسته از شاعران معاصر عوفی است که دیوان شعر آنان پیش از انتشار کامل در حمله مغول نابود شده و نویسنده در سفرهای خود به نواحی مختلف از راهآشنایی با آنان احوال و اشعارشان را گردآوری کرده است.[۵]
عوفی در این کتاب به آرایش کلام نظر داشته و به ایراد سجعها، جملههای مزیّن مرصع مبادرت کرده است. از این رو میتوان آن را به لحاظ سبک نگارش در شمار آثار مصنوع نثر فارسی آورد[۶].
ادوارد براون 2 مجلّد لبابالالباب، نخست جلد دوم (1903) و بعد جلد اول (1906) را در لیدن چاپ کرد و محمد قزوینی جلد اول آن را تصحیح کرد. لبابالالباب با اصلاحات تازه نخستین بار در 1335ش در تهران چاپ شد[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایرةالمعارف فارسی. تهران: فرانكلین، چ 3، 1381، ج 2، ص 2483.
- ↑ خانلری (كیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 430.
- ↑ براون، ادوارد. از سنایی تا سعدی. ترجمه غلام حسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 165 و 166.
- ↑ نفیسی، سعید. مقدمه بر لباب الالباب. تهران: ابنسینا، 1335، ص چهارده (مقدمه).
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابنسینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 1029.
- ↑ حاکمی، اسماعیل. گزیدهای از نثرهای مصنوع و مزین. تهران: دانشگاه تهران، 1364، ص106.
- ↑ مصاحب، عبدالحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: امیرکبیر، 1381، ج 2، ص 2483.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر