متعه
متعه، عقد زناشویی برای مدت معیّن.
متعه، در لغت، به معنی توشه اندک است[۱] و در معانی مختلف استفاده میشود:
- نکاح منقطع، عقد زناشویی است که مدت آن معین[۲] و متصل به تاریخ عقد است و باید همراه با ذکر صداق باشد[۳]، در غیر این صورت، عقد، باطل است. در صورت عدم تعیین مدت، عقد، دائمی محسوب میشود؛
- متعه النکاح یا متعه النساء، همان نکاح منقطع است که نزد عوام، صیغه نامیده میشود[۴] [۵]و در برابر متعه الحج استفاده میشود[۶]؛
- متعه الحج، زمانی است میان عمره و حج که برای حج گذار محل میشود و التذاز و انتفاعی که به سبب احرام بر او ممنوع شده، خصوصاً لذت جنسی، برای او جایز میگردد[۶][۷][۸][۹][۱۰][۱۱]؛
- متعه الطلاق یا مهرالمتعه، مالی است که مستحب است، زوج، موقع طلاق به زوجه هبه کند[۱۲][۱۳].
مهرالمتعه در نزد علمای اهل سنت به دو گونه است: مهر المتعه واجب، که به زنی تعلق میگیرد که تعیین مهر را تفویض کرده و پیش از نزدیکی، طلاق داده شده و مهرالمتعه مستحب، برای زنی که بعد از نزدیکی، طلاق داده شده است[۱۴]. مهرالمتعه در فقه امامیه، حق زنی است که مهر او در هنگام عقد، ذکر نشده و پیش از نزدیکی و تعیین مهر، طلاق داده شده است[۱۵][۱۶]. ملاک اصلی در تعیین مهر المتعه، بنا بر رأی مشهور فقهای شیعه امامیه، وضعیت مالی زوج است[۱۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ یزدی، سیدمحمدکاظم. عروه الوثقی. ج2، ص655.
- ↑ ماده 1075 و 1076 قانون مدنی.
- ↑ ماده 1087 قانون مدنی.
- ↑ تفسیر قرطبی. ج5، ص30- 35؛ ج1، ص321/ 13.
- ↑ مجمعالبحرین. ص. 42 و ص. 333.
- ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ فرهنگنامه حج.
- ↑ تفسیر قرطبی. ج2، ص387- ج7، ص397.
- ↑ تهذیب اللغه. 2/85/2.
- ↑ ابناثیر. نهایه. ج4، ص292.
- ↑ مجمعالبحرین. ص333.
- ↑ شهید ثانی. الروضه البهیه فی شرح المعه الدمشقیه. قم: انتشارات حوزه علمیه، ج2، ص204.
- ↑ ابناثیر. نهایه. جلد 4، ص. 292.
- ↑ مجمعالبحرین. ص333.
- ↑ الجزیری. الفقه علی المذاهب الخمسه. ج4، ص118 و 119.
- ↑ نجفی، محمدحسن. جواهر الکلام. ج31، ص58.
- ↑ محقق حلی. شرایع الاسلام. ج2، ص547 و 548.
- ↑ جواهرالکلام. ج31، ص54 و 55.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اسدالله معظمی گودرزی