کیمیای سعادت
کیمیای سعادت، کتابی به فارسی در اخلاق، دین و تربیت و نوشته امام محمد غزالی[۱].
مؤلف این کتاب را که در واقع خلاصهای از احیاء علومالدین* او محسوب میشود، پس از پایان سفر ده ساله خود در میان 449ـ500 ق / ؟م نوشته است[۲].
مقدمه کیمیای سعادت چهار عنوان: 1ـ خودشناسی، 2ـ خداشناسی، 3ـ دنیا شناسی و 4ـ آخرت شناسی را دربر دارد. متن کتاب نیز مانند احیاء علوم دین به چهار رکن: 1ـ عبادات، 2ـ معاملات، 3ـ مهلکات و 4ـ منجیات، تقسیم شده است[۳]. سبک نثر کیمیای سعادت بر اساس شیوه نثر عرفا نظیر کتاب کشفالمحجوب* هجویری و دیگر نثرها و روایات صوفیان کهن قرار دارد. از ویژگیهای نثر این کتاب میتوان به ایجاز، پرهیز از لغات و جملههای مترادف، ذکر استدلالهای قرآنی، خودداری از آوردن اشعار عربی و فارسی برای شواهد و تمثیلات و رعایت اصول جملهبندی فارسی، اشاره کرد[۴]. کیمیای سعادت از لحاظ مطالعه در شیوه و نهاد تعلیم و تربیت در سدههای 5 و 6 ق/ 11 و 12 م اهمیت دارد. این کتاب چند بار در هندوستان به طبع رسیده است[۵]. حسین خدیو جم در 1354 ش (تهران، جیبی) و 1361 ش (تهران، انتشارات علمی و فرهنگی) چاپی انتقادی از آن ارائه داده است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ طبری، محمدعلی. زبده الآثار، تهران:امیرکبیر، چ 1، 1372 ش، ص 326.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: ابن سینا، چ 6، 1352 ش، ج 2، ص 923.
- ↑ غزالی طوسی، ابوحامد محمد. کیمیای سعادت، به کوشش حسین خدیوجم، تهران:انتشارات علمی و فرهنگی، 1361 ش، ص سی و هفت (مقدمهمصحح).
- ↑ بهار (ملکالشعرا)، محمدتقی. سبک شناسی، تهران: کتابهای پرستو، چ 4، 1356 ش، ج 2، ص 163.
- ↑ طبری، محمدعلی. زبده الآثار، تهران:امیرکبیر، چ 1، 1372 ش، ص 327.
- ↑ غزالی طوسی، ابوحامد محمد. کیمیای سعادت، به کوشش حسین خدیوجم، تهران:انتشارات علمی و فرهنگی، 1361 ش، ص سی و نه، چهل (مقدمه مصحح).
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر