پرش به محتوا

ابوالقاسم پاینده: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
۱٬۶۷۰ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
پاينده، ‌ابوالقاسم (1290ـ1363ش) روزنامه نگار، نويسنده، ‌مترجم.
[[پرونده:ابوالقاسن پاینده.jpg|بندانگشتی|244x244پیکسل|ابوالقاسم پاینده ، قابل بازیابی از https://www.hamshahrionline.ir/news/778964/%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%84%D9%85%D8%B1%D9%88-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%AF%DB%8C%D9%86%DB%8C]]
پاینده، ‌ابوالقاسم (1290ـ1363ش) روزنامه نگار، نویسنده، ‌مترجم.


ابوالقاسم پاينده، ‌نويسنده، ‌مترجم عربي و قرآن پژوه معاصر در نجف آباد اصفهان به دنيا آمد. مقدمات علوم عربي را در زادگاهش آموخت. سپس رهسپار [[اصفهان]] شد و در حوزه‌هاي علمي‌آن شهر به تحصيل منقول و معقول پرداخت.<sup>1</sup> از 1311 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاري، تأليف و ترجمه روي آورد. در 1321 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاري، ‌تأليف و ترجمه روي آورد. در 1321 مجلة ''صبا'' را تأسيس كرد.<sup>2</sup> مطالب اين مجله هفتگي بيشتر از زمرة قصه‌هاي عامه پسند بود. در 1326 براي مدتي كوتاه رياست ادارة‌راديو و تبليغات را به عهده گرفت. پس از آن نيز چندي به نمايندگي مجلس برگزيده شد.<sup>3</sup> حاصل عمر فرهنگي او بيش از 40 كتاب و ترجمه است كه ترجمة قرآن مجيد در صدر كارهاي او قرار دارد.<sup>4</sup> از ديگر آثارش مي‌توان ترجمة كتاب‌هاي ''تاريخ عرب'' اثر فيليپ حتي، ''تمدن اسلامي‌''تأليف ويل دورانت، ''زندگاني محمد (ص)'' تأليف محمد حسنين هيكل (1317)، ''‌مروج الذهب'' از مسعودي، ‌''تاريخ طبري'' (1352) و داستان‌هايي چون: ''داستان‌هاي قاتل'' (1313)، ''در سينماي زندگي'' (1337)، ''‌دفاع از ملانصرالدين'' (1348) و ''مرده كشان جوزان''  (1357) را نام برد.<sup>5</sup> داستان‌هايش كه بي توجه به صناعت داستان‌نويسي ساخته و پرداخته شده اند، تركيبي از خاطره و موعظه اند و بيشتر به انتقاد از زندگي اداري در سال‌هاي پيش از 1320 اختصاص دارند.<sup>6</sup> سبك پاينده آميزه اي خاص از دوسبك رمانتيسم و رئاليسم است. در نثر او گاهي مفردات بد با تركيب‌هاي خوب تلفيق شده است.<sup>7</sup>
ابوالقاسم پاینده، ‌نویسنده، ‌مترجم عربی و قرآن پژوه معاصر در نجف آباد [[اصفهان]] به دنیا آمد. مقدمات علوم عربی را در زادگاهش آموخت. سپس رهسپار [[اصفهان]] شد و در حوزه‌های علمی‌آن شهر به تحصیل منقول و معقول پرداخت<ref name=":0">خرمشاهی، ‌بهاءالدین. '''''دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی'''''. تهران: دوستان ـ ناهید، 1377، ‌ج 1، ص 435 (ذیل پاینده).</ref>.از 1311 ش به [[استان تهران|تهران]] آمد و به روزنامه نگاری، تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاری، ‌تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 مجله صبا را تأسیس کرد<ref name=":1">عابدینی، حسن. '''''فرهنگ داستان نویسان ایران'''''.‌ تهران: تهران دبیران، 1369، ص 48.</ref>.مطالب این مجله هفتگی بیشتر از زمره قصه‌های عامه پسند بود. در 1326 برای مدتی کوتاه ریاست اداره‌رادیو و تبلیغات را به عهده گرفت. پس از آن نیز چندی به نمایندگی مجلس برگزیده شد<ref>افشار،‌ایرج. '''''نادره کاران'''''.‌ به کوشش محمود نیکویه، ‌تهران: نشر قطره، ‌چ 1، 1383، ص 548.</ref>. حاصل عمر فرهنگی او بیش از 40 کتاب و ترجمه است که ترجمه قرآن مجید در صدر کارهای او قرار دارد<ref name=":0" />. از دیگر آثارش می‌توان ترجمه کتاب‌های تاریخ عرب اثر فیلیپ حتی، تمدن اسلامی‌تألیف ویل دورانت، زندگانی محمد (ص) تألیف محمد حسنین هیکل (1317)، ‌مروج الذهب از مسعودی، ‌تاریخ طبری (1352) و داستان‌هایی چون: داستان‌های قاتل (1313)، در سینمای زندگی (1337)، ‌دفاع از ملانصرالدین (1348) و مرده کشان جوزان  (1357) را نام برد<ref>افشار،‌ایرج. '''''نادره کاران'''''.‌ به کوشش محمود نیکویه، ‌تهران: نشر قطره، ‌چ 1، 1383، ص 548 ـ 549 (به اختصار).</ref>. داستان‌هایش که بی توجه به صناعت داستان‌نویسی ساخته و پرداخته شده اند، ترکیبی از خاطره و موعظه اند و بیشتر به انتقاد از زندگی اداری در سال‌های پیش از 1320 اختصاص دارند<ref name=":1" />. سبک پاینده آمیزه ای خاص از دوسبک رمانتیسم و رئالیسم است. در نثر او گاهی مفردات بد با ترکیب‌های خوب تلفیق شده است<ref>کسمایی، ‌علی اکبر. '''''نویسندگان پیشگام در داستان نویسی امروز ایران'''''. تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، ‌چ 1، 1363، ص 158 و 162.</ref>.


== نیز نگاه کنید به ==


'''مآخذ:'''
* [[اصفهان]]
* [[استان تهران|تهران]]


1.    ‌خرمشاهي، ‌بهاءالدين. '''''دانشنامة قرآن و قرآن پژوهي'''''. تهران: دوستان ـ ناهيد، 1377، ‌ج 1، ص 435 (ذيل پاينده).
== مآخذ ==
<references />


2.    عابديني، حسن. '''''فرهنگ داستان نويسان ايران'''''.‌ تهران: تهران دبيران، 1369، ص 48.
== منبع اصلی ==
 
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
3.    افشار،‌ايرج. '''''نادره كاران'''''.‌ به كوشش محمود نيكويه، ‌تهران: نشر قطره، ‌چ 1، 1383، ص 548.
 
4.    خرمشاهي، بهاءالدين . همان جا.
 
5.    افشار، ايرج . همان، ص 548 ـ 549 (به اختصار).
 
6.    عابديني، حسن. همان جا.
 
7.    كسمايي، ‌علي اكبر. '''''نويسندگان پيشگام در داستان نويسي امروز ايران'''''. تهران: شركت مؤلفان و مترجمان ايران، ‌چ 1، 1363، ص 158 و 162.


== نویسنده مقاله ==
ابوالقاسم رادفر
ابوالقاسم رادفر
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
[[رده:ادبیات]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۷

ابوالقاسم پاینده ، قابل بازیابی از https://www.hamshahrionline.ir/news/778964/%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D9%84%D9%85%D8%B1%D9%88-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%AF%DB%8C%D9%86%DB%8C

پاینده، ‌ابوالقاسم (1290ـ1363ش) روزنامه نگار، نویسنده، ‌مترجم.

ابوالقاسم پاینده، ‌نویسنده، ‌مترجم عربی و قرآن پژوه معاصر در نجف آباد اصفهان به دنیا آمد. مقدمات علوم عربی را در زادگاهش آموخت. سپس رهسپار اصفهان شد و در حوزه‌های علمی‌آن شهر به تحصیل منقول و معقول پرداخت[۱].از 1311 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاری، تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاری، ‌تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 مجله صبا را تأسیس کرد[۲].مطالب این مجله هفتگی بیشتر از زمره قصه‌های عامه پسند بود. در 1326 برای مدتی کوتاه ریاست اداره‌رادیو و تبلیغات را به عهده گرفت. پس از آن نیز چندی به نمایندگی مجلس برگزیده شد[۳]. حاصل عمر فرهنگی او بیش از 40 کتاب و ترجمه است که ترجمه قرآن مجید در صدر کارهای او قرار دارد[۱]. از دیگر آثارش می‌توان ترجمه کتاب‌های تاریخ عرب اثر فیلیپ حتی، تمدن اسلامی‌تألیف ویل دورانت، زندگانی محمد (ص) تألیف محمد حسنین هیکل (1317)، ‌مروج الذهب از مسعودی، ‌تاریخ طبری (1352) و داستان‌هایی چون: داستان‌های قاتل (1313)، در سینمای زندگی (1337)، ‌دفاع از ملانصرالدین (1348) و مرده کشان جوزان  (1357) را نام برد[۴]. داستان‌هایش که بی توجه به صناعت داستان‌نویسی ساخته و پرداخته شده اند، ترکیبی از خاطره و موعظه اند و بیشتر به انتقاد از زندگی اداری در سال‌های پیش از 1320 اختصاص دارند[۲]. سبک پاینده آمیزه ای خاص از دوسبک رمانتیسم و رئالیسم است. در نثر او گاهی مفردات بد با ترکیب‌های خوب تلفیق شده است[۵].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ خرمشاهی، ‌بهاءالدین. دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی. تهران: دوستان ـ ناهید، 1377، ‌ج 1، ص 435 (ذیل پاینده).
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ عابدینی، حسن. فرهنگ داستان نویسان ایران.‌ تهران: تهران دبیران، 1369، ص 48.
  3. ↑ افشار،‌ایرج. نادره کاران.‌ به کوشش محمود نیکویه، ‌تهران: نشر قطره، ‌چ 1، 1383، ص 548.
  4. ↑ افشار،‌ایرج. نادره کاران.‌ به کوشش محمود نیکویه، ‌تهران: نشر قطره، ‌چ 1، 1383، ص 548 ـ 549 (به اختصار).
  5. ↑ کسمایی، ‌علی اکبر. نویسندگان پیشگام در داستان نویسی امروز ایران. تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، ‌چ 1، 1363، ص 158 و 162.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=ابوالقاسم_پاینده&oldid=10112»