پرش به محتوا

اوستا، مهرداد: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی « '''اوستا، مهرداد''' (1308ـ1370ش) محمدرضا رحمانی یاراحمدی متخلص به «مهرداد اوستا»، شاعر و ‌نویسنده. در بروجرد در خانواده‌ای از اهل شعر و ادب متولد شد و در 12 سالگی به تهران آمد.<sup>1</sup> در رشتة معقول و منقول درجة لیسانس و در رشتة فلسفه در...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:4567891234567.jpg|بندانگشتی|مهرداد اوستا، قابل بازیابی از https://www.hamshahrionline.ir/news/96415/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7-%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B8-%DB%B1%DB%B3%DB%B7%DB%B0]]
'''اوستا، مهرداد''' (1308ـ1370ش) محمدرضا رحمانی یاراحمدی متخلص به «مهرداد اوستا»، شاعر و ‌نویسنده.
'''اوستا، مهرداد''' (1308ـ1370ش) محمدرضا رحمانی یاراحمدی متخلص به «مهرداد اوستا»، شاعر و ‌نویسنده.


در بروجرد در خانواده‌ای از اهل شعر و ادب متولد شد و در 12 سالگی به [[استان تهران|تهران]] آمد.<sup>1</sup> در رشتة معقول و منقول درجة لیسانس و در رشتة فلسفه درجة فوق لیسانس گرفت.<sup>2</sup> در 25 سالگی جوان‌ترین استادی بود كه  جذب دانشگاه شد. در كوتاه مدت در ادبیات فارسی، عرب و جهان مهارت یافت.<sup>3</sup> از آغاز جوانی به نوشتن مقاله و كارهای تحقیقاتی و سرودن شعر پرداخت.<sup>4</sup> در حوزة شعر به اشعار سعدی، مولانا، حافظ، فرخی و سنایی گرایش داشت<sup>5</sup> در سرودن انواع شعر به ویژه قصیده تبحر داشت از این رو بزرگ‌ترین قصیده سرای معاصر بعد از «بهار» شناخته شد.<sup>6</sup> به شیوة استادان كهن ـ و غالباً قصیده سرایان سبك خراسانی و عراقی ـ شعر می‌سرود، اما سروده‌هایش معانی، دیدها و افكار تازه‌ای داشت.<sup>7</sup> میان 1335 تا 1339 نزد سباستیان مونه[1]، فیلسوف و خاورشناس فرانسوی به تكمیل فلسفه پرداخت.<sup>8</sup> پس از انقلاب اسلامی‌ایران،‌ در شورای شعر انقلاب عضویت یافت و با یاری همكارانش در شكوفایی ادبیات پایداری تلاش كرد.<sup>9</sup> در تهران درگذشت. از آثارش می‌توان به مجموعه شعرهای ''شراب خانگی'' و ''ترس محتسب خورده'' (1351)''؛ امام حماسه‌ای دیگر'' (1360)؛ ''منظومة حماسة آرش'' (1344) و در حیطة نثر به ''سرود پالیزبان'' (1342) و ''تیرانا'' (1352) اشاره كرد.<sup>10</sup>  
در بروجرد در خانواده‌ای از اهل شعر و ادب متولد شد و در 12 سالگی به [[استان تهران|تهران]] آمد<ref>رحمانی، ‌محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، '''''افسوس بی سخن،‌''''' '''''یادنامه مهرداد اوستا.''''' ‌زیر نظر ‌هادی سعیدی كیاسری، تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌، 1373،  ص 69 و 70.</ref>. در رشته معقول و منقول درجه لیسانس و در رشته فلسفه درجه فوق لیسانس گرفت<ref>اوستا،‌ مهرداد. '''''مهر و آتش'''''. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)، چ 1، 1381، ص 7 (مقدمه).</ref>. در 25 سالگی جوان‌ترین استادی بود که  جذب دانشگاه شد. در کوتاه مدت در ادبیات فارسی، عرب و جهان مهارت یافت<ref>رحمانی، ‌محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، '''''افسوس بی سخن،‌''''' '''''یادنامه مهرداد اوستا.''''' ‌زیر نظر ‌هادی سعیدی کیاسری، تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌،‌1373، ص 70.</ref>. از آغاز جوانی به نوشتن مقاله و کارهای تحقیقاتی و سرودن شعر پرداخت<ref>اوستا،‌ مهرداد. '''''مهر و آتش'''''. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)، 1381، ص 7 ـ 8 (مقدمه).</ref>. در حوزه شعر به اشعار [[سعدی]]، [[مولوی، جلال الدین محمد|مولانا]]، [[حافظ شیرازی|حافظ]]، [[فرخی سیستانی|فرخی]] و [[سنایی غزنوی|سنایی]] گرایش داشت<ref>«استاد مهرداد اوستا بزرگ قصیده سرایان معاصر»، '''''کیهان فرهنگی'''''. س5، ش6 (شهریور1367)،‌ص 4.</ref>، در سرودن انواع شعر به ویژه قصیده تبحر داشت از این رو بزرگ‌ترین قصیده سرای معاصر بعد از «بهار» شناخته شد<ref>رحمانی، ‌محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، '''''افسوس بی سخن،‌''''' '''''یادنامه مهرداد اوستا.''''' ‌زیر نظر ‌هادی سعیدی کیاسری، تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌،‌ 1373، ص 70ـ 71.</ref>. به شیوه استادان کهن ـ و غالباً قصیده سرایان سبک خراسانی و عراقی ـ شعر می‌سرود، اما سروده‌هایش معانی، دیدها و افکار تازه‌ای داشت<ref>زرین کوب، عبدالحسین. «پالیزبان»، '''''افسوس بی سخن'''''. همان، ص 95.</ref>.


'''مآخذ:'''
میان 1335 تا 1339 نزد سباستیان مونه[Sebastian Moné]، فیلسوف و خاورشناس فرانسوی به تکمیل فلسفه پرداخت<ref>اوستا،‌ مهرداد. '''''مهر و آتش'''''. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)، 1381، ص 12.</ref>. پس از [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی‌ایران]]،‌ در شورای شعر انقلاب عضویت یافت و با یاری همکارانش در شکوفایی ادبیات پایداری تلاش کرد<ref>اولیایی، مصطفی . '''''تذکره شعرای معاصر'''''. دهه اول [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی‌]]، ‌اراک:‌ جهاد دانشگاهی، 1369، ‌ج 1، ص 136.</ref>، در [[استان تهران|تهران]] درگذشت. از آثارش می‌توان به مجموعه شعرهای ''شراب خانگی'' و ''ترس محتسب خورده'' (1351)''؛ امام حماسه‌ای دیگر'' (1360)؛ ''منظومه حماسه آرش'' (1344) و در حیطه نثر به ''سرود پالیزبان'' (1342) و ''تیرانا'' (1352) اشاره کرد<ref>اوستا،‌ مهرداد. '''''مهر و آتش'''''. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)،1381، ص 17، 18، 19.</ref>.


1.    رحمانی، ‌محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، '''''افسوس بی سخن،‌''''' '''''یادنامة‌ مهرداد اوستا.''''' ‌زیر نظر ‌هادی سعیدی كیاسری، تهران: حوزة هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌،‌چ 1، 1373، ج 1، ص 69 و 70.
== نیز نگاه کنید به ==


2.    اوستا،‌ مهرداد. '''''مهر و آتش'''''. به كوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزة هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سورة مهر)، چ 1، 1381، ص 7 (مقدمه).
* [[شعر فارسی]]
* [[انقلاب اسلامی ایران]]


3.    رحمانی، ‌محمدحسین. '''''همان'''''. ص 70.
== مآخذ ==
<references />


4.    اوستا، ‌مهرداد. '''''همان'''''، ص 7 ـ 8 (مقدمه).
== منبع اصلی ==
 
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
5.    «استاد مهرداد اوستا بزرگ قصیده سرایان معاصر»، '''''كیهان فرهنگی'''''. س5، ش6 (شهریور1367)،‌ص 4.
 
6.    رحمانی، ‌محمدحسین. همان، ص 70ـ 71.
 
7.    زرین كوب، عبدالحسین. «پالیزبان»، '''''افسوس بی سخن'''''. همان، ص 95.
 
8.    اوستا، مهرداد. همان. ص 12.
 
9.    اولیایی، مصطفی . '''''تذكرة شعرای معاصر'''''. دهة اول انقلاب اسلامی‌، ‌اراك:‌ جهاد دانشگاهی، 1369، ‌ج 1، ص 136.
 
10. اوستا، مهرداد. همان. ص 17، 18، 19.
 
----[1].  


== نویسنده مقاله ==
ابوالقاسم رادفر
ابوالقاسم رادفر
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
[[رده:ادبیات]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۸

مهرداد اوستا، قابل بازیابی از https://www.hamshahrionline.ir/news/96415/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7-%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B8-%DB%B1%DB%B3%DB%B7%DB%B0

اوستا، مهرداد (1308ـ1370ش) محمدرضا رحمانی یاراحمدی متخلص به «مهرداد اوستا»، شاعر و ‌نویسنده.

در بروجرد در خانواده‌ای از اهل شعر و ادب متولد شد و در 12 سالگی به تهران آمد[۱]. در رشته معقول و منقول درجه لیسانس و در رشته فلسفه درجه فوق لیسانس گرفت[۲]. در 25 سالگی جوان‌ترین استادی بود که  جذب دانشگاه شد. در کوتاه مدت در ادبیات فارسی، عرب و جهان مهارت یافت[۳]. از آغاز جوانی به نوشتن مقاله و کارهای تحقیقاتی و سرودن شعر پرداخت[۴]. در حوزه شعر به اشعار سعدی، مولانا، حافظ، فرخی و سنایی گرایش داشت[۵]، در سرودن انواع شعر به ویژه قصیده تبحر داشت از این رو بزرگ‌ترین قصیده سرای معاصر بعد از «بهار» شناخته شد[۶]. به شیوه استادان کهن ـ و غالباً قصیده سرایان سبک خراسانی و عراقی ـ شعر می‌سرود، اما سروده‌هایش معانی، دیدها و افکار تازه‌ای داشت[۷].

میان 1335 تا 1339 نزد سباستیان مونه[Sebastian Moné]، فیلسوف و خاورشناس فرانسوی به تکمیل فلسفه پرداخت[۸]. پس از انقلاب اسلامی‌ایران،‌ در شورای شعر انقلاب عضویت یافت و با یاری همکارانش در شکوفایی ادبیات پایداری تلاش کرد[۹]، در تهران درگذشت. از آثارش می‌توان به مجموعه شعرهای شراب خانگی و ترس محتسب خورده (1351)؛ امام حماسه‌ای دیگر (1360)؛ منظومه حماسه آرش (1344) و در حیطه نثر به سرود پالیزبان (1342) و تیرانا (1352) اشاره کرد[۱۰].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ رحمانی، ‌محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، افسوس بی سخن،‌ یادنامه مهرداد اوستا. ‌زیر نظر ‌هادی سعیدی كیاسری، تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌، 1373، ص 69 و 70.
  2. ↑ اوستا،‌ مهرداد. مهر و آتش. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)، چ 1، 1381، ص 7 (مقدمه).
  3. ↑ رحمانی، ‌محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، افسوس بی سخن،‌ یادنامه مهرداد اوستا. ‌زیر نظر ‌هادی سعیدی کیاسری، تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌،‌1373، ص 70.
  4. ↑ اوستا،‌ مهرداد. مهر و آتش. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)، 1381، ص 7 ـ 8 (مقدمه).
  5. ↑ «استاد مهرداد اوستا بزرگ قصیده سرایان معاصر»، کیهان فرهنگی. س5، ش6 (شهریور1367)،‌ص 4.
  6. ↑ رحمانی، ‌محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، افسوس بی سخن،‌ یادنامه مهرداد اوستا. ‌زیر نظر ‌هادی سعیدی کیاسری، تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌،‌ 1373، ص 70ـ 71.
  7. ↑ زرین کوب، عبدالحسین. «پالیزبان»، افسوس بی سخن. همان، ص 95.
  8. ↑ اوستا،‌ مهرداد. مهر و آتش. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)، 1381، ص 12.
  9. ↑ اولیایی، مصطفی . تذکره شعرای معاصر. دهه اول انقلاب اسلامی‌، ‌اراک:‌ جهاد دانشگاهی، 1369، ‌ج 1، ص 136.
  10. ↑ اوستا،‌ مهرداد. مهر و آتش. به کوشش بهروز ایمانی، ‌تهران: حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی‌(سوره مهر)،1381، ص 17، 18، 19.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=اوستا،_مهرداد&oldid=10140»