تُحفَه الاحرار: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''تُحفَة الاحرار،''' منظومهاي تعليمي، تربيتي، ديني و اخلاقي و يكي از مثنويهاي هفتگانه مشهور به هفت اورنگ سرودة نورالدين عبدالرحمان جامي٭ (817 ـ 898ق / 1414 ـ 1492م).<sup>1</sup> جامي اين مثنوي را در 886ق / 1481م به بحر سريع و به تقليد از ''مخزنالاسرار'' نظامي...» ایجاد کرد |
|||
| (۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[تُحفَه الاحرار]]،''' منظومهای تعلیمی، تربیتی، دینی و اخلاقی و یکی از مثنویهای هفتگانه مشهور به [[هفت اورنگ]] سروده نورالدین [[جامی|عبدالرحمان جامی]] (817 ـ 898ق / 1414 ـ 1492م)<ref>حجتی. «هفت اورنگ»، '''''دانشنامه ادب فارسی (3)؛ ادب فارسی در افغانستان'''.'' به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1378، ص 1109.</ref>.[[جامی]] این مثنوی را در 886ق / 1481م به بحر سریع و به تقلید از ''[[مخزن الاسرار|مخزنالاسرار]]'' [[نظامی گنجوی]] (د 614ق) و ''مطلعالانوار'' امیرخسرو دهلوی (د 725ق/ 1324م) سروده و آن را به رسم [[تحفهالعراقين|تحفه]] به خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار (د 895ق / 1489م)، از عرفای نقشبندی تقدیم کرده است. ''[[تُحفَه الاحرار|تحفه الاحرار]]''، 1710 بیت دارد<ref>جامی، نورالدین عبدالرحمان. '''''نفحات الانس من حضرات القدس'''''. با مقدمه، تصحیح و تعلیقات محمود عابدی، تهران: انتشارات اطلاعات، 1375، ص14 (مقدمهمصحح).</ref><ref>طبری، محمدعلی. '''''زبده الآثار'''''. تهران: امیرکبیر، 1372، ص 140.</ref>. این مثنوی یک دیباچه منثور 4 مناجات خطاب به پروردگار و 5 نعت حضرت رسول (ص) و منقبتنامهای در فضایل خواجه بهاءالدین محمد بخاری (د 791ق/ 1388م) سر حلقه نقشبندیان و سه صحبت در وصول به مراتب سهگانه علمالیقین، عینالیقین و حقالیقین دارد. پس از این مقدمات، 20 مقاله آمده است که مقاله نخست در [[آفرینش انسان|آفرینش]] [[عالم]] و مقاله بیستم در اندرز و پند به فرزند شاعر، ضیاءالدین یوسف است. هر یک از مقالات با حکایتی به پایان میرسد<ref>حکمت، علی اصغر. '''''جامی'''.'' تهران: توس، 1363، ص 194.</ref>. تحفه الاحرار یکبار به کوشش فوربزفالکونر[Forbes Falconer] در 1848م / 1265ق در لندن و بار دیگر در 1869م / 1286ق در لکهنو [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] و انتشار یافته است<ref>براون. ادوارد. '''''تاریخ ادبی ایران؛ از سعدی تا جامی'''''. ترجمه و حواشی علیاصغر حکمت، تهران: امیرکبیر، 1327ش / 1948م، ج 3، ص 576.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[جامی|عبدالرحمان جامی]] | |||
* [[آفرینش انسان|آفرینش]] | |||
* [[عالم]] | |||
* [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] | |||
* [[نظامی گنجوی]] | |||
* [[هفت اورنگ]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۷
تُحفَه الاحرار، منظومهای تعلیمی، تربیتی، دینی و اخلاقی و یکی از مثنویهای هفتگانه مشهور به هفت اورنگ سروده نورالدین عبدالرحمان جامی (817 ـ 898ق / 1414 ـ 1492م)[۱].جامی این مثنوی را در 886ق / 1481م به بحر سریع و به تقلید از مخزنالاسرار نظامی گنجوی (د 614ق) و مطلعالانوار امیرخسرو دهلوی (د 725ق/ 1324م) سروده و آن را به رسم تحفه به خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار (د 895ق / 1489م)، از عرفای نقشبندی تقدیم کرده است. تحفه الاحرار، 1710 بیت دارد[۲][۳]. این مثنوی یک دیباچه منثور 4 مناجات خطاب به پروردگار و 5 نعت حضرت رسول (ص) و منقبتنامهای در فضایل خواجه بهاءالدین محمد بخاری (د 791ق/ 1388م) سر حلقه نقشبندیان و سه صحبت در وصول به مراتب سهگانه علمالیقین، عینالیقین و حقالیقین دارد. پس از این مقدمات، 20 مقاله آمده است که مقاله نخست در آفرینش عالم و مقاله بیستم در اندرز و پند به فرزند شاعر، ضیاءالدین یوسف است. هر یک از مقالات با حکایتی به پایان میرسد[۴]. تحفه الاحرار یکبار به کوشش فوربزفالکونر[Forbes Falconer] در 1848م / 1265ق در لندن و بار دیگر در 1869م / 1286ق در لکهنو چاپ و انتشار یافته است[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ حجتی. «هفت اورنگ»، دانشنامه ادب فارسی (3)؛ ادب فارسی در افغانستان. به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1378، ص 1109.
- ↑ جامی، نورالدین عبدالرحمان. نفحات الانس من حضرات القدس. با مقدمه، تصحیح و تعلیقات محمود عابدی، تهران: انتشارات اطلاعات، 1375، ص14 (مقدمهمصحح).
- ↑ طبری، محمدعلی. زبده الآثار. تهران: امیرکبیر، 1372، ص 140.
- ↑ حکمت، علی اصغر. جامی. تهران: توس، 1363، ص 194.
- ↑ براون. ادوارد. تاریخ ادبی ایران؛ از سعدی تا جامی. ترجمه و حواشی علیاصغر حکمت، تهران: امیرکبیر، 1327ش / 1948م، ج 3، ص 576.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر