آجيل مشكلگشا: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''آجيل مشكلگشا'''، نوعي آجيل است كه مردم (و بيشتر زنان) براي برآورد شدن حاجاتشان نذر ميكنند. اين آجيل مركب از مغز بادام، پسته، توت خشك، نقل، كشمش، نخودچي و گاهي خرما است. آجيل مشكلگشا را با مراسم خاصي تميز ميكنند و دم كشمشها يا هسته خرما و...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:AJ71-262x262.jpg|بندانگشتی|آجیل مشکل گشا، قابل بازیابی از https://kashaninuts.com/%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%D8%B4%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A2%D8%AC%DB%8C%D9%84-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84-%DA%AF%D8%B4%D8%A7/]] | |||
آجیل مشکلگشا، نوعی [[آجیل]] است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر میکنند. این [[آجیل]] مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است<ref>دهخدا، علیاکبر. لغتنامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، 1377، چ 2، ج 1، ذیل آجیل.</ref><ref>انوری، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج 1، ذیل آجیل.</ref>. [[آجیل]] مشکلگشا را با مراسم خاصی تمیز میکنند و دم کشمشها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا میکنند و سپس آجیل را تقسیم میکنند. از این آجیل در سفرههای نذرانه<sup>*</sup> مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده میشود. آجیل مشکلگشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از [[اسلام]] بازمیگردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است<ref>شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ص 265-284.</ref>. در میان شهرهای ایران [[آجیل]] تبریز شهرت خاصی دارد. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[آجیل]] | |||
* [[اسلام]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
فاطمه اسماعیلی | فاطمه اسماعیلی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:خوراک]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۴
آجیل مشکلگشا، نوعی آجیل است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر میکنند. این آجیل مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است[۱][۲]. آجیل مشکلگشا را با مراسم خاصی تمیز میکنند و دم کشمشها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا میکنند و سپس آجیل را تقسیم میکنند. از این آجیل در سفرههای نذرانه* مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده میشود. آجیل مشکلگشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از اسلام بازمیگردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است[۳]. در میان شهرهای ایران آجیل تبریز شهرت خاصی دارد.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه اسماعیلی