پرش به محتوا

آجيل مشكل‌گشا: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
آجیل مشکل‌گشا، نوعی آجیل است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر می‌کنند. این آجیل مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است<ref>دهخدا، علی‌اکبر. لغت‌نامه‌ دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، 1377، چ 2، ج 1، ذیل آجیل.</ref><ref>انوری، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج 1، ذیل آجیل.</ref>. [[آجیل]] مشکل‌گشا را با مراسم خاصی تمیز می‌کنند و دم کشمش‌ها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا می‌کنند و سپس آجیل را تقسیم می‌کنند. از این آجیل در سفره‌های نذرانه<sup>*</sup> مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده می‌شود. آجیل مشکل‌گشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از [[اسلام]] بازمی‌گردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است<ref>شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ص 265-284.</ref>. در میان شهرهای ایران [[آجیل]] تبریز شهرت خاصی دارد.  
[[پرونده:AJ71-262x262.jpg|بندانگشتی|آجیل مشکل گشا، قابل بازیابی از https://kashaninuts.com/%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%D8%B4%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A2%D8%AC%DB%8C%D9%84-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84-%DA%AF%D8%B4%D8%A7/]]
آجیل مشکل‌گشا، نوعی [[آجیل]] است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر می‌کنند. این [[آجیل]] مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است<ref>دهخدا، علی‌اکبر. لغت‌نامه‌ دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، 1377، چ 2، ج 1، ذیل آجیل.</ref><ref>انوری، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج 1، ذیل آجیل.</ref>. [[آجیل]] مشکل‌گشا را با مراسم خاصی تمیز می‌کنند و دم کشمش‌ها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا می‌کنند و سپس آجیل را تقسیم می‌کنند. از این آجیل در سفره‌های نذرانه<sup>*</sup> مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده می‌شود. آجیل مشکل‌گشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از [[اسلام]] بازمی‌گردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است<ref>شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ص 265-284.</ref>. در میان شهرهای ایران [[آجیل]] تبریز شهرت خاصی دارد.  


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==
خط ۱۴: خط ۱۵:
== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
فاطمه اسماعیلی
فاطمه اسماعیلی
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
[[رده:خوراک]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۴

آجیل مشکل گشا، قابل بازیابی از https://kashaninuts.com/%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%D8%B4%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A2%D8%AC%DB%8C%D9%84-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84-%DA%AF%D8%B4%D8%A7/

آجیل مشکل‌گشا، نوعی آجیل است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر می‌کنند. این آجیل مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است[۱][۲]. آجیل مشکل‌گشا را با مراسم خاصی تمیز می‌کنند و دم کشمش‌ها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا می‌کنند و سپس آجیل را تقسیم می‌کنند. از این آجیل در سفره‌های نذرانه* مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده می‌شود. آجیل مشکل‌گشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از اسلام بازمی‌گردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است[۳]. در میان شهرهای ایران آجیل تبریز شهرت خاصی دارد.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. دهخدا، علی‌اکبر. لغت‌نامه‌ دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، 1377، چ 2، ج 1، ذیل آجیل.
  2. انوری، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج 1، ذیل آجیل.
  3. شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ص 265-284.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

فاطمه اسماعیلی