باقلوا: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۹

باقلوا، یا باقلبا شیرینی‌ای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست می‌کنند.

در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط می‌کنند و در میان دو لایه خمیر قرار می‌دهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی می‌برند و در فر می‌پزند^[۱]. باقلوا از شیرینی‌های بسیار قدیمی است که در رساله‌های کارنامه و ماده‌الحیوه از آن یاد شده است^[۲].

در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در می‌آوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام می‌پوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن می‌گذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نان‌ها را سرخ می‌کردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه می‌کردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده می‌کردند^[۳]، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد^[۳]. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله یزد، مشهد، قزوین و... می‌پزند، ولی مشهورترین آن متعلق به یزد است که صادر نیز می‌شود.

نیز نگاه کنید به

زولبیا و بامیه

مآخذ

↑ دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.
↑ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

فاطمه اسماعیلی

[1] دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.

[2] افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''باقلوا'''، يا باقلبا شيريني‌اي كه از آرد، مغز پسته يا بادام يا گردو درست مي‌كنند.
+[[پرونده:1148213 250.jpg|بندانگشتی|باقلوای یزد، قابل بازیابی از [https://www.asriran.com/fa/news/752603/%D8%B7%D8%B1%D8%B2-%D8%AA%D9%87%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D9%82%D9%84%D9%88%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D8%A8%D9%88%D9%84%DB%8C https://www.asriran.com/fa/news/752603/]]]
+باقلوا، یا باقلبا شیرینی‌ای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست می‌کنند.
-در پخت باقلوا، مغز پسته يا بادام و يا گردو را همراه با مقداري گرد شكر يا خاك قند، كره و هل و گلاب مخلوط مي‌كنند و در ميان دو لايه خمير قرار مي‌دهند و به قطعات كوچك مربع يا لوزي مي‌برند و در فر مي‌پزند.<sup>(1)</sup> باقلوا از شيريني‌هاي بسيار قديمي است كه در رساله‌هاي ''كارنامه'' و ''مادة‌الحيوة'' از آن ياد شده است.<sup>(2)</sup> در گذشته براي تهية باقلوا خمير را به صورت نان تنك در مي‌آوردند و روي آن را با خاك قند و مغز بادام مي‌پوشاندند، سپس نان تنك ديگري را روي آن مي‌گذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نان‌ها را سرخ مي‌كردند. آنگاه مخلوطي از آب و قند را به آن اضافه مي‌كردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بيندازد. تا حدود صد سال پيش در پخت باقلوا به جاي بادام و پسته از ماش يا عدس پخته استفاده مي‌كردند،<sup>(3)</sup> از اين رو ممكن است نام باقلوا از بقولات به معناي بنشن گرفته شده باشد.<sup>(4)</sup> باقلوا را در شهرهاي مختلف از جمله يزد، مشهد، قزوين و... مي‌پزند، ولي مشهورترين آن متعلق به يزد است كه صادر نيز مي‌شود.
+در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط می‌کنند و در میان دو لایه خمیر قرار می‌دهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی می‌برند و در فر می‌پزند<ref>دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.</ref>. باقلوا از شیرینی‌های بسیار قدیمی است که در رساله‌های کارنامه و ماده‌الحیوه از آن یاد شده است<ref>افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.</ref>.
-'''مآخذ:'''
+در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در می‌آوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام می‌پوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن می‌گذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نان‌ها را سرخ می‌کردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه می‌کردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده می‌کردند<ref name=":0">افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.</ref>، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد<ref name=":0" />. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله [[یزد]]، [[مشهد]]، قزوین و... می‌پزند، ولی مشهورترین آن متعلق به [[یزد]] است که صادر نیز می‌شود.
--    دريابندري، نجف؛ راستكار، فهيمه. '''''كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز'''''. تهران: كارنامه، 1378، چ 2، ج 2، ص 1554-1553.
+== نیز نگاه کنید به ==
--    افشار، ايرج. '''''كارنامه و مادة الحيوة متن دو رسالة در آشپزي از دورة صفوي در عصر سلطنت شاه اسماعيل اول و شاه عباس اول.''''' تهران: سروش، 1360، ص 184-181.
+* [[زولبیا و بامیه]]
--    '''''كارنامه و مادة الحيوة.'''''
+== مآخذ ==
+<references />
--    '''''همان.'''''
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 فاطمه اسماعیلی
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
+[[رده:خوراک]]