ابن میمون: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''ابن ميمون،''' موسي بن ميمون اسرائيلي قرطبي (530- 601 ه.ق) فيلسوف و پزشك يهودي. وي از دانشمندان و احبار يهود است كه در ميان مسلمانان ميزيستند. وي چند سال در فسطاط، عضو محكمة شرعي يهود بود و در 583ق به رياست عامة يهود برگزيده شد.<sup>1</sup> موسي در دربار ص...» ایجاد کرد |
|||
| (۱۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:Eb2eeab6-c98e-4122-ae14-44c8357d3af0.jpg|بندانگشتی|ابن میمون، برگرفته از وبگاه ایران کتاب، قابل بازیابی از https://www.iranketab.ir/profile/29282-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D9%86-%D9%85%DB%8C%D9%85%D9%88%D9%86]] | |||
'''[[ابن میمون]]،''' موسی بن میمون اسرائیلی قرطبی (530- 601 ه.ق) فیلسوف و پزشک یهودی. وی از دانشمندان و احبار [[یهودیان|یهود]] است که در میان مسلمانان میزیستند. وی چند سال در فسطاط، عضو محکمه شرعی [[یهودیان|یهود]] بود و در 583ق به ریاست عامه [[یهودیان|یهود]] برگزیده شد<ref>ولفسن، اسرائیلی، '''''موسی بن میمون'''''. قاهره: 1355ق، ص19.</ref>. موسی در دربار صلاحالدین ایوبی و فرزندش الملکالافضل، پزشک بود<ref>ابناثیر. '''''الکامل'''''. 12/155- 156.</ref>. | |||
هنگامی که ابنمیمون هنوز در قرطبه میزیست با فتح شهر به دست موحدون، امیر موحدی برای [[یهودیان|یهود]] و نصارا، مهلتی تعیین کرد تا یا [[اسلام]] بیاورند یا شهر را ترک کنند. گفتهاند خانواده ابنمیمون ظاهراً اسلام آوردند و جزئیات احکام اسلامی را رعایت میکردند تا هنگامی که فرصت بیرون شدن از اندلس و مغرب را یافتند<ref>قفطی، علی بن یوسف. '''''تاریخ''''' '''''الحکما'''''. به کوشش یولیوس لیپرت، لایپزیک: 1903م، ص317- 318.</ref>، دلاله الحائرین مهمترین کتاب فلسفی او است که آراء خود را در ان آورده است. | |||
''' | در باب حدوث یا قدم (← [[حدوث و قدم]]) عالم که از اصلیترین مقدمات متکلمین و فلاسفه در اثبات صانع است، وی اعتقاد دارد که اثبات هیچ یک از دو سوی قضیه از طریق برهان، ممکن نیست ولی از آنجا که بنابر شریعت موسی، عالم حادث است، او نیز عالم را حادث میداند<ref>ابنمیمون، موسی. '''''دااله''''' '''''الحائرین'''''. به کوشش حسین اتای، انکارا: 1974، 1/187.</ref> وی قاعده معروف «الواحد» را با لوازم آن، که اعتقاد به عقول دهگانه است، رد میکند<ref>ابنمیمون، موسی. '''دااله الحائرین'''. به کوشش حسین اتای، انکارا: 1974'''''،''''' 2/343.</ref>. صفات حقیقی خدا را نیز صفات سلبیه او میداند و ذکر اوصاف ایجابی و ثبوتی برای او را نوعی شرک میشمارد<ref>''ابنمیمون، موسی. '''دااله''' '''الحائرین'''. به کوشش حسین اتای، انکارا: 1974،''.1/140.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[یهودیان]] | |||
* [[حدوث و قدم]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
امیرحسین ساکتاف | |||
[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۵
ابن میمون، موسی بن میمون اسرائیلی قرطبی (530- 601 ه.ق) فیلسوف و پزشک یهودی. وی از دانشمندان و احبار یهود است که در میان مسلمانان میزیستند. وی چند سال در فسطاط، عضو محکمه شرعی یهود بود و در 583ق به ریاست عامه یهود برگزیده شد[۱]. موسی در دربار صلاحالدین ایوبی و فرزندش الملکالافضل، پزشک بود[۲].
هنگامی که ابنمیمون هنوز در قرطبه میزیست با فتح شهر به دست موحدون، امیر موحدی برای یهود و نصارا، مهلتی تعیین کرد تا یا اسلام بیاورند یا شهر را ترک کنند. گفتهاند خانواده ابنمیمون ظاهراً اسلام آوردند و جزئیات احکام اسلامی را رعایت میکردند تا هنگامی که فرصت بیرون شدن از اندلس و مغرب را یافتند[۳]، دلاله الحائرین مهمترین کتاب فلسفی او است که آراء خود را در ان آورده است.
در باب حدوث یا قدم (← حدوث و قدم) عالم که از اصلیترین مقدمات متکلمین و فلاسفه در اثبات صانع است، وی اعتقاد دارد که اثبات هیچ یک از دو سوی قضیه از طریق برهان، ممکن نیست ولی از آنجا که بنابر شریعت موسی، عالم حادث است، او نیز عالم را حادث میداند[۴] وی قاعده معروف «الواحد» را با لوازم آن، که اعتقاد به عقول دهگانه است، رد میکند[۵]. صفات حقیقی خدا را نیز صفات سلبیه او میداند و ذکر اوصاف ایجابی و ثبوتی برای او را نوعی شرک میشمارد[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ولفسن، اسرائیلی، موسی بن میمون. قاهره: 1355ق، ص19.
- ↑ ابناثیر. الکامل. 12/155- 156.
- ↑ قفطی، علی بن یوسف. تاریخ الحکما. به کوشش یولیوس لیپرت، لایپزیک: 1903م، ص317- 318.
- ↑ ابنمیمون، موسی. دااله الحائرین. به کوشش حسین اتای، انکارا: 1974، 1/187.
- ↑ ابنمیمون، موسی. دااله الحائرین. به کوشش حسین اتای، انکارا: 1974، 2/343.
- ↑ ابنمیمون، موسی. دااله الحائرین. به کوشش حسین اتای، انکارا: 1974،.1/140.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
امیرحسین ساکتاف