سورن: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''سورن[1]،''' از خاندانهاي بزرگ ايراني دوران باستان و نام يكي از سرداران بزرگ دورة پارتيان. خاندان سورن از خاندانهاي هفتگانه (ويسپوهرگان = اهل بيوتات) دورة اشكانيان بود كه در سيستان استقرار داشتند و پس از خاندان شاهي اعضاي آن مقام مهمي داشت...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''سورن | '''[[سورن]]'''[Suren]، از خاندانهای بزرگ ایرانی دوران باستان و نام یکی از سرداران بزرگ [[پارتیان|دوره پارتیان]]. | ||
خاندان سورن از | خاندان سورن از خاندانهای هفتگانه (ویسپوهرگان = اهل بیوتات) دوره اشکانیان بود که در سیستان استقرار داشتند و پس از خاندان شاهی اعضای آن مقام مهمی داشتند و تاجگذاری اشکها بر عهده آنان بود<ref>کریستن سن، ارتور. '''''ایران در زمان ساسانیان'''''. ترجمه رشید یاسمی، تهران: دنیای کتاب، 1370، ص 39.</ref>. | ||
سورن | سورن که مشخص نیست نام او لقبی است که از خاندان خویش گرفته یا اینکه نام او نیز همین بوده از 57 تا 37 پ.م مقام شامخی در اوضاع سیاسی [[ایران]] داشت<ref>مشکور، محمدجواد. '''''ایران در عهد باستان'''''. تهران: اشرفی، 1369، ص 341.</ref>. مهمترین اقدام او در نبرد حران بود (53 پ.م) که با استفاده از تیراندازان سبک اسلحه [[پارتیان|پارتی]]، روشهای جنگ و گریز و به کارگیری روشهای استتار نظامیان <ref>بویل، جی. ا. '''''تاریخ ایران کمبریج'''''. ج 3، قسمت اول، ترجمه حسن انوشه، تهران: امیرکبیر، 1368، ص 156.</ref> بر کراسوس فرمانده بزرگ لژیونهای رومی پیروز شد<ref>کالج، مالکوم. '''''تاریخ اجتماعی پارتیان'''''. ترجمه مسعود رجبنیا، تهران: دنیای کتاب، 1367، ص 58. </ref>. او را از نامآوران و دلیران ایران زمین دانستهاند <ref>دوبواز، نیلسون. '''''تاریخ سیاسی پارت'''''. ترجمه علیاصغر حکمت، تهران: ابن سینا، 1342، ص 64.</ref> که با ده هزار سوار و هزار شتر بار و بنه تیر و اسلحه و دویست عرّاده که حرم او را حمل میکردند، <ref>دیاکونف. '''''اشکانیان'''''. ترجمه کریم کشاورز، تهران: انجمن ایران باستان، 1344، ص 83. </ref>تجاوز رومیان را به قلمرو [[ایران]] در هم شکست و [[پارتیان]] تا [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87 سوریه] را از تجاوز آنان در امان نگه داشتند<ref>فرای، ریچارد. ن. '''''میراث باستانی ایران'''''. ترجمه مسعود رجبنیا، تهران: علمی و فرهنگی، 1373، ص 300 و 301.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[پارتیان]] | |||
* اشکانیان | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
کورش صالحی | کورش صالحی | ||
[[رده:تاریخ]] | |||
[[رده:تاریخ و باستان شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۸
سورن[Suren]، از خاندانهای بزرگ ایرانی دوران باستان و نام یکی از سرداران بزرگ دوره پارتیان.
خاندان سورن از خاندانهای هفتگانه (ویسپوهرگان = اهل بیوتات) دوره اشکانیان بود که در سیستان استقرار داشتند و پس از خاندان شاهی اعضای آن مقام مهمی داشتند و تاجگذاری اشکها بر عهده آنان بود[۱].
سورن که مشخص نیست نام او لقبی است که از خاندان خویش گرفته یا اینکه نام او نیز همین بوده از 57 تا 37 پ.م مقام شامخی در اوضاع سیاسی ایران داشت[۲]. مهمترین اقدام او در نبرد حران بود (53 پ.م) که با استفاده از تیراندازان سبک اسلحه پارتی، روشهای جنگ و گریز و به کارگیری روشهای استتار نظامیان [۳] بر کراسوس فرمانده بزرگ لژیونهای رومی پیروز شد[۴]. او را از نامآوران و دلیران ایران زمین دانستهاند [۵] که با ده هزار سوار و هزار شتر بار و بنه تیر و اسلحه و دویست عرّاده که حرم او را حمل میکردند، [۶]تجاوز رومیان را به قلمرو ایران در هم شکست و پارتیان تا سوریه را از تجاوز آنان در امان نگه داشتند[۷].
نیز نگاه کنید به
- پارتیان
- اشکانیان
مآخذ
- ↑ کریستن سن، ارتور. ایران در زمان ساسانیان. ترجمه رشید یاسمی، تهران: دنیای کتاب، 1370، ص 39.
- ↑ مشکور، محمدجواد. ایران در عهد باستان. تهران: اشرفی، 1369، ص 341.
- ↑ بویل، جی. ا. تاریخ ایران کمبریج. ج 3، قسمت اول، ترجمه حسن انوشه، تهران: امیرکبیر، 1368، ص 156.
- ↑ کالج، مالکوم. تاریخ اجتماعی پارتیان. ترجمه مسعود رجبنیا، تهران: دنیای کتاب، 1367، ص 58.
- ↑ دوبواز، نیلسون. تاریخ سیاسی پارت. ترجمه علیاصغر حکمت، تهران: ابن سینا، 1342، ص 64.
- ↑ دیاکونف. اشکانیان. ترجمه کریم کشاورز، تهران: انجمن ایران باستان، 1344، ص 83.
- ↑ فرای، ریچارد. ن. میراث باستانی ایران. ترجمه مسعود رجبنیا، تهران: علمی و فرهنگی، 1373، ص 300 و 301.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
کورش صالحی