حوّا: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''حوّا،''' نخستين زن، زوجة آدم ابوالبشر (ام البشر)، مادر قابيل، هابيل، شيث و همة آدميان. اين نام، در قرآن نيامده است، اما در برخي از آيات، كه از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناويني چون «زوجك» از حوّا ياد شده است.<sup>1</sup> در كتب تفسير قر...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''حوّا،''' | '''حوّا،''' نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان. | ||
این نام، در [[قرآن]] نیامده است، اما در برخی از آیات، که از [[آدم|حضرت آدم<sup>(ع)</sup>]] نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر [[قرآن]]، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت [[آدم]]، برای اینکه او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره [[آفرینش انسان|آفرینش]] حوّا، سه دیدگاه موجود است: | |||
# خداوند، یکی از دندههای چپ [[آدم]] را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید<ref name=":1" />؛ | |||
# حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref><ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>؛ | |||
# خداوند، حوّا را از همه وجود [[آدم]] آفرید و او را زوجه [[آدم]] قرار داد<ref name=":1" />. | |||
خداوند، ایشان را در [[بهشت]] عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا اینکه شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آنها، از [[بهشت]]، اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم، طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، [[ابلیس|شیطان]] به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به [[اصفهان]]<ref name=":1" />. سرانجام، [[آدم|آدم]] پس از سالهای دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[آدم]] | |||
* [[قرآن]] | |||
* [[آفرینش انسان]] | |||
* [[بهشت]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اسدالله معظمی گودرزی | اسدالله معظمی گودرزی | ||
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۷
حوّا، نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.
این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم(ع) نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است[۱] [۲]. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است[۲]. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای اینکه او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید[۳]. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است:
- خداوند، یکی از دندههای چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید[۳]؛
- حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید[۳][۴][۵]؛
- خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد[۳].
خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،[۶] تا اینکه شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آنها، از بهشت، اخراج شدند؛[۷] آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان[۳]. سرانجام، آدم پس از سالهای دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،[۸] در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ قرآن کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.
- ↑ قرآن کریم، الزمر / 39/6
- ↑ دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.
- ↑ قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.
- ↑ قرآن کریم، طه 20/120.
- ↑ قرآن کریم، طه 20/122.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اسدالله معظمی گودرزی