لال بازی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''لالبازی'''، '''''یا میم'''''[ | '''لالبازی'''، '''''یا میم'''''[mime،] نوعی نمایش که در آن، یک یا چند بازیگر بدون سخن گفتن و با حراکات دست، پا و حالات صورت واقعهای یا داستانی را همراه با ساز بیان میکند. در نمایش بیکلام لالبازی مهارت بازیگر، که با ایماء و اشاره، منظور و نظری را به تماشاگران منتقل میکند، بسیار مهم است<ref>صحنه. '''''فصلنامه نمایش'''''، دوره جدید، شماره سوم، آبان ماه 1380، ص 50.</ref>. | ||
در نمایش | ریشههای تاریخی این نمایش را در پنج سده پیش از میلاد و در یونان گزارش کردهاند؛ و احتمال میدهند که این نوع نمایش را در مجالس ضیافت اجرا میکردهاند. از این رو لالبازان، در حکم نخستین اجراگران حرفهای برنامههای تفریحی بودهاند<ref>صحنه. '''''فصلنامه نمایش''''' (شماره ویژهی نخستین جشنواره سراسری پانتومیم). آبان ماه 1379، ص 45.</ref>. لالبازی، شامل نمایشهای کوتاه، رقصهای روایی، تقلید جانوران و پرندگان، آواز، اکروبات و شعبدهبازی نیز میشده است<ref>صحنه. '''''فصلنامه نمایش'''''، شماره سوم ... ص50.</ref>. | ||
در [[ایران]]، نمایشهایی اجرا میشده که شکلی خیلی ساده داشته و مانند لال بازی بوده است. در این نمایشها مراحل کاشت و برداشت گندم تا به هنگام آرد کردن و نان پختن را با حرکات و بدون سخن نشان میدادهاند<ref>صحنه. '''''فصلنامه نمایش'''''، شماره سوم ... ص 41.</ref>. تا چندی پیش گاهی مطربان ایرانی داستانهایی را با لال بازی و به همراه یک ساز نشان میدادند و تماشاچیان داستان را میگشودند<ref>شهریاری، خسرو. '''''کتاب نمایش'''''، تهران، امیرکبیر، 1365، دفتر اول آ- و، ص 258.</ref>. غلامحسین ساعدی مجموعهای نمایش در قالب لال بازی نوشته که در آن، تمثیل، استعاره، پیامهای اجتماعی و درون مایههای عمیق به کار گرفته شده است<ref>صحنه. '''''فصلنامه نمایش''''' همان، آبان ماه 1379، ص 19.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[نمایش در ایران]] | |||
* [[خیمه شب بازی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمود عزیزی | |||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:تئاتر]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۴
لالبازی، یا میم[mime،] نوعی نمایش که در آن، یک یا چند بازیگر بدون سخن گفتن و با حراکات دست، پا و حالات صورت واقعهای یا داستانی را همراه با ساز بیان میکند. در نمایش بیکلام لالبازی مهارت بازیگر، که با ایماء و اشاره، منظور و نظری را به تماشاگران منتقل میکند، بسیار مهم است[۱].
ریشههای تاریخی این نمایش را در پنج سده پیش از میلاد و در یونان گزارش کردهاند؛ و احتمال میدهند که این نوع نمایش را در مجالس ضیافت اجرا میکردهاند. از این رو لالبازان، در حکم نخستین اجراگران حرفهای برنامههای تفریحی بودهاند[۲]. لالبازی، شامل نمایشهای کوتاه، رقصهای روایی، تقلید جانوران و پرندگان، آواز، اکروبات و شعبدهبازی نیز میشده است[۳].
در ایران، نمایشهایی اجرا میشده که شکلی خیلی ساده داشته و مانند لال بازی بوده است. در این نمایشها مراحل کاشت و برداشت گندم تا به هنگام آرد کردن و نان پختن را با حرکات و بدون سخن نشان میدادهاند[۴]. تا چندی پیش گاهی مطربان ایرانی داستانهایی را با لال بازی و به همراه یک ساز نشان میدادند و تماشاچیان داستان را میگشودند[۵]. غلامحسین ساعدی مجموعهای نمایش در قالب لال بازی نوشته که در آن، تمثیل، استعاره، پیامهای اجتماعی و درون مایههای عمیق به کار گرفته شده است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش، دوره جدید، شماره سوم، آبان ماه 1380، ص 50.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش (شماره ویژهی نخستین جشنواره سراسری پانتومیم). آبان ماه 1379، ص 45.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش، شماره سوم ... ص50.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش، شماره سوم ... ص 41.
- ↑ شهریاری، خسرو. کتاب نمایش، تهران، امیرکبیر، 1365، دفتر اول آ- و، ص 258.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش همان، آبان ماه 1379، ص 19.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمود عزیزی