طایفه مبارکی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''مباركي،''' از طوايف بزرگ و مهم بلوچ پراكنده در استان سيستان و بلوچستان. برخي نام مباركي را برگرفته از نام يكي از اجداد آنها ـ مير مبارك ـ دانستهاند و خاستگاه جغرافيايي آنها را كرمان و فارس آوردهاند كه در زمان حكومت صفويان به منطقة چانف در...» ایجاد کرد |
|||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''مبارکی،''' از طوایف بزرگ و مهم بلوچ پراکنده در [[استان سیستان و بلوچستان]]. | ||
برخی نام مبارکی را برگرفته از نام یکی از اجداد آنها ـ میر مبارک ـ دانستهاند و خاستگاه جغرافیایی آنها را [[استان کرمان|کرمان]] و [[استان فارس|فارس]] آوردهاند که در زمان [[صفویان|حکومت صفویان]] به منطقه چانف در [[استان سیستان و بلوچستان|سیستان و بلوچستان]] کوچیدهاند<ref>'''''مهنامه ارتش'''''. ش 11، ص 9-12. </ref>. برخی دیگر، به نقل از مردم این طایفه، خاستگاه آنها را عربستان و مبارکیها را از اعقاب حمزه عموی پیامبر دانستهاند<ref>جعفری، علیاکبر. «بلوچ و بلوچی»، '''''مجله سخن'''''. سال 14، ش 8-9، اردیبهشت 1343، ص 774. </ref>. | |||
مردم | مردم طایفه مبارکی همگی یکجانشین شدهاند و در روستاها و نواحی شهرستانهای [[ایرانشهر]]، نیکشهر، قصر قند و چابهار سکونت گزیدهاند<ref>'''''بررسی ایلات و عشایر بلوچستان'''''. تهران: 1348، ص 72. </ref>. | ||
ساختار | ساختار طایفگی در مبارکیها از بزرگترین واحد تا کوچکترین به صورت طایفه، تیره، خانوار (هَلْک) و خانواده است<ref>'''''بررسی کلی طایفه مبارکی'''''. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356، جلد 2، ص 67-75.</ref>. سردار و «واجه» رؤسای طایفه و تیره محسوب میشوند. طایفه مبارکی به چندین تیره مانند: مبارکی، امیری، زینالدینی و... تقسیم میشود که هر کدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند. سرداران طایفه همگی از تیره مبارکی برخاستهاند. سردار عیسی خان مبارکی از آخرین سرداران طایفه بوده است<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 2، ص 946-947.</ref><ref>'''''بررسی کلی طایفه مبارکی'''''. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356،جلد 2، ص 76-77.</ref>. | ||
آمار | آمار مشخصی از جمعیت مبارکیها در دست نیست. در 1361ش جمعیت مبارکیها طایفه لاشاری به روی هم 22000 نفر محاسبه شده است. مبارکیها برای امرار معاش به دامداری و کشاورزی میپردازند<ref>'''''گزارش عملکرد گذشته و وضع موجود استان سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1361، ص 61. </ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان سیستان و بلوچستان]] | |||
* [[صفویان]] | |||
* [[ایرانشهر]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۱
مبارکی، از طوایف بزرگ و مهم بلوچ پراکنده در استان سیستان و بلوچستان.
برخی نام مبارکی را برگرفته از نام یکی از اجداد آنها ـ میر مبارک ـ دانستهاند و خاستگاه جغرافیایی آنها را کرمان و فارس آوردهاند که در زمان حکومت صفویان به منطقه چانف در سیستان و بلوچستان کوچیدهاند[۱]. برخی دیگر، به نقل از مردم این طایفه، خاستگاه آنها را عربستان و مبارکیها را از اعقاب حمزه عموی پیامبر دانستهاند[۲].
مردم طایفه مبارکی همگی یکجانشین شدهاند و در روستاها و نواحی شهرستانهای ایرانشهر، نیکشهر، قصر قند و چابهار سکونت گزیدهاند[۳].
ساختار طایفگی در مبارکیها از بزرگترین واحد تا کوچکترین به صورت طایفه، تیره، خانوار (هَلْک) و خانواده است[۴]. سردار و «واجه» رؤسای طایفه و تیره محسوب میشوند. طایفه مبارکی به چندین تیره مانند: مبارکی، امیری، زینالدینی و... تقسیم میشود که هر کدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند. سرداران طایفه همگی از تیره مبارکی برخاستهاند. سردار عیسی خان مبارکی از آخرین سرداران طایفه بوده است[۵][۶].
آمار مشخصی از جمعیت مبارکیها در دست نیست. در 1361ش جمعیت مبارکیها طایفه لاشاری به روی هم 22000 نفر محاسبه شده است. مبارکیها برای امرار معاش به دامداری و کشاورزی میپردازند[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مهنامه ارتش. ش 11، ص 9-12.
- ↑ جعفری، علیاکبر. «بلوچ و بلوچی»، مجله سخن. سال 14، ش 8-9، اردیبهشت 1343، ص 774.
- ↑ بررسی ایلات و عشایر بلوچستان. تهران: 1348، ص 72.
- ↑ بررسی کلی طایفه مبارکی. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356، جلد 2، ص 67-75.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 2، ص 946-947.
- ↑ بررسی کلی طایفه مبارکی. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356،جلد 2، ص 76-77.
- ↑ گزارش عملکرد گذشته و وضع موجود استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1361، ص 61.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی