طایفه مبارکی
مبارکی، از طوایف بزرگ و مهم بلوچ پراکنده در استان سیستان و بلوچستان.
برخی نام مبارکی را برگرفته از نام یکی از اجداد آنها ـ میر مبارک ـ دانستهاند و خاستگاه جغرافیایی آنها را کرمان و فارس آوردهاند که در زمان حکومت صفویان به منطقه چانف در سیستان و بلوچستان کوچیدهاند[۱]. برخی دیگر، به نقل از مردم این طایفه، خاستگاه آنها را عربستان و مبارکیها را از اعقاب حمزه عموی پیامبر دانستهاند[۲].
مردم طایفه مبارکی همگی یکجانشین شدهاند و در روستاها و نواحی شهرستانهای ایرانشهر، نیکشهر، قصر قند و چابهار سکونت گزیدهاند[۳].
ساختار طایفگی در مبارکیها از بزرگترین واحد تا کوچکترین به صورت طایفه، تیره، خانوار (هَلْک) و خانواده است[۴]. سردار و «واجه» رؤسای طایفه و تیره محسوب میشوند. طایفه مبارکی به چندین تیره مانند: مبارکی، امیری، زینالدینی و... تقسیم میشود که هر کدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند. سرداران طایفه همگی از تیره مبارکی برخاستهاند. سردار عیسی خان مبارکی از آخرین سرداران طایفه بوده است[۵][۶].
آمار مشخصی از جمعیت مبارکیها در دست نیست. در 1361ش جمعیت مبارکیها طایفه لاشاری به روی هم 22000 نفر محاسبه شده است. مبارکیها برای امرار معاش به دامداری و کشاورزی میپردازند[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مهنامه ارتش. ش 11، ص 9-12.
- ↑ جعفری، علیاکبر. «بلوچ و بلوچی»، مجله سخن. سال 14، ش 8-9، اردیبهشت 1343، ص 774.
- ↑ بررسی ایلات و عشایر بلوچستان. تهران: 1348، ص 72.
- ↑ بررسی کلی طایفه مبارکی. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356، جلد 2، ص 67-75.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 2، ص 946-947.
- ↑ بررسی کلی طایفه مبارکی. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356،جلد 2، ص 76-77.
- ↑ گزارش عملکرد گذشته و وضع موجود استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1361، ص 61.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی