ایل کولیوند: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''كوليوند،''' از طوايف لر استان لرستان'''.''' برخي روايات محلي خاستگاه جغرافيايي اين طايفه را ماهيدشت در استان كرمانشاه دانستهاند كه در زمان صفويان گروه بزرگي از آنها به لرستان وشاخهاي از آنها به فارس كوچانده شدند. كوليوندهاي فارس به ايل سر...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''كولیوند،''' از طوایف لر [[استان لرستان]]'''.''' | ||
برخی روایات محلی خاستگاه جغرافیایی این طایفه را ماهیدشت در [[استان کرمانشاه|استان كرمانشاه]] دانستهاند كه در [[صفویان|زمان صفویان]] گروه بزرگی از آنها به [[استان لرستان|لرستان]] وشاخهای از آنها به [[استان فارس|فارس]] كوچانده شدند. كولیوندهای [[استان فارس|فارس]] به [[ایل]] سرخی معروفند. در گذشته كولیوندها به همراه طایفههای حَسَنْوند و یوسفْوَندها، [[ایل]] بزرگ سلسله را تشكیل میدادند. برخی منشأ این سه طایفه را شخصی به نام سَلسَل دانستهاند<ref> '''''جغرافیای لرستان پیشكوه و پشتكوه''.''' از نویسندهای ناشناس، به كوشش سكندر اماناللهی، لرستان: 1370، ص 37-67.</ref>. | |||
در | سرزمین كولیوندها در جلگه اَلِشْتَر استان لرستان قرار دارد و که به سبب آب وهوای مناسب و چراگاههای فراوان آن، ییلاق كولیوندها نیز به شمار میرود<ref name=":0"> ناشناس'''. ''جغرافیایی لرستان پیشكوه و پشتكوه''.''' به كوشش سكندراماناللهی، لرستان: 1370، ص 46، 78، 153. </ref>. امروزه اكثر كولیوندها یكجانشین شدهاند وگروههایی از آنها بین دهستانهای شهرستانهای درهشهر، دِهْلُران، شادگان و سلسله در استانهای [[استان ایلام|ایلام]]، [[استان خوزستان|خوزستان]] و [[استان لرستان|لرستان]] ییلاق و قشلاق میكنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها''.''' تهران، 1378، ص 39.</ref>. | ||
كولیوندها به 4 تیره فَرخشَه، اصلوشه، بَمارشه و گرَمشه تقسیم میشوند<ref>اماناللهی، سكندر'''. ''قوم لُر<nowiki>''</nowiki>'''''. ''تهران: 1370، ص 168'''.'''''</ref>. کولیندها بیشتر از راه كشت برنج وحبوبات، دامداری و فروش زغال تهیه شده از چوبهای جنگلهای جلگه الشتر از زندگی میگذرانند<ref name=":0" />. شمار جمعیت كوچندگان كولیوند را در 1377ش 317 خانوار و 2513 نفر تخمین زدهاند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 51.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان لرستان]] | |||
* [[صفویان]] | |||
* [[استان کرمانشاه]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۴
كولیوند، از طوایف لر استان لرستان.
برخی روایات محلی خاستگاه جغرافیایی این طایفه را ماهیدشت در استان كرمانشاه دانستهاند كه در زمان صفویان گروه بزرگی از آنها به لرستان وشاخهای از آنها به فارس كوچانده شدند. كولیوندهای فارس به ایل سرخی معروفند. در گذشته كولیوندها به همراه طایفههای حَسَنْوند و یوسفْوَندها، ایل بزرگ سلسله را تشكیل میدادند. برخی منشأ این سه طایفه را شخصی به نام سَلسَل دانستهاند[۱].
سرزمین كولیوندها در جلگه اَلِشْتَر استان لرستان قرار دارد و که به سبب آب وهوای مناسب و چراگاههای فراوان آن، ییلاق كولیوندها نیز به شمار میرود[۲]. امروزه اكثر كولیوندها یكجانشین شدهاند وگروههایی از آنها بین دهستانهای شهرستانهای درهشهر، دِهْلُران، شادگان و سلسله در استانهای ایلام، خوزستان و لرستان ییلاق و قشلاق میكنند[۳].
كولیوندها به 4 تیره فَرخشَه، اصلوشه، بَمارشه و گرَمشه تقسیم میشوند[۴]. کولیندها بیشتر از راه كشت برنج وحبوبات، دامداری و فروش زغال تهیه شده از چوبهای جنگلهای جلگه الشتر از زندگی میگذرانند[۲]. شمار جمعیت كوچندگان كولیوند را در 1377ش 317 خانوار و 2513 نفر تخمین زدهاند[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ جغرافیای لرستان پیشكوه و پشتكوه. از نویسندهای ناشناس، به كوشش سكندر اماناللهی، لرستان: 1370، ص 37-67.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ناشناس. جغرافیایی لرستان پیشكوه و پشتكوه. به كوشش سكندراماناللهی، لرستان: 1370، ص 46، 78، 153.
- ↑ سرشماری اجتماعی،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران، 1378، ص 39.
- ↑ اماناللهی، سكندر. قوم لُر''. تهران: 1370، ص 168.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 51.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی