نفثه المصدور: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
شهابالدین نورالدین محمد زیدری نَسَوی (زنده در 639ق) این رساله را میان 632ـ 637ق / 1235-1239م هنگام اقامت در میافارقین برای یكی از بزرگان نوشت<ref>بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی'''''. سبک شناسی'''''. تهران: پرستو، چ3، 1349، ج3، ص7.</ref>. وی از مردم خرندز از توابع زیدرونسا و صاحب دیوان انشا و وقایعنگار دربار جلالالدین محمد خوارزمشاه مشهور به منكبرنی بود. در بسیاری از سفرها و لشكركشی های جلالالدین شركت داشت<ref>حكیمیان، ابوالفتح'''''. فهرست مشاهیرایران'''''. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج2، ص63.</ref>. در اواخر به مقام وزارت رسید و پس از آن به میافارقین رفت و در پناه حاكم آنجا ملک مظفر قرار گرفت<ref>بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی'''''. سبک شناسی'''''. تهران: پرستو، چ3، 1349، ج3، ص.8.</ref>. | شهابالدین نورالدین محمد زیدری نَسَوی (زنده در 639ق) این رساله را میان 632ـ 637ق / 1235-1239م هنگام اقامت در میافارقین برای یكی از بزرگان نوشت<ref>بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی'''''. سبک شناسی'''''. تهران: پرستو، چ3، 1349، ج3، ص7.</ref>. وی از مردم خرندز از توابع زیدرونسا و صاحب دیوان انشا و وقایعنگار دربار جلالالدین محمد خوارزمشاه مشهور به منكبرنی بود. در بسیاری از سفرها و لشكركشی های جلالالدین شركت داشت<ref>حكیمیان، ابوالفتح'''''. فهرست مشاهیرایران'''''. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج2، ص63.</ref>. در اواخر به مقام وزارت رسید و پس از آن به میافارقین رفت و در پناه حاكم آنجا ملک مظفر قرار گرفت<ref>بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی'''''. سبک شناسی'''''. تهران: پرستو، چ3، 1349، ج3، ص.8.</ref>. | ||
''نفثه المصدور'' از شاهكارهای بدیع نثر فنی و از نمونههای عالی نثر مصنوع، مزیّن و منشیانه در نیمه نخست سده 7ق است. در جای جای آن نشانههایی از نثر مرسل و ساده [[سامانیان|دورههای سامانی]] و [[غزنویان|غزنوی]] همراه با لغات و تركیبات پارسی قدیم دیده | ''نفثه المصدور'' از شاهكارهای بدیع نثر فنی و از نمونههای عالی نثر مصنوع، مزیّن و منشیانه در نیمه نخست سده 7ق است. در جای جای آن نشانههایی از نثر مرسل و ساده [[سامانیان|دورههای سامانی]] و [[غزنویان|غزنوی]] همراه با لغات و تركیبات پارسی قدیم دیده می شود<ref>اقبالآشتیانی، عباس. مقدمه بر '''''نفثهالمصدور''''' زیدری نسوی. به کوشش امیرحسن یزدگردی، تهران: اداره كل نگارش وزارت آموزش و پرورش، 1343، ص پنج (مقدمه).</ref>. | ||
اثر دیگر وی، ''سیره جلالالدین منكبرنی'' به عربی بود كه كمی پس از تألیف به [[فارسی]] برگردانیده شد. اینكتاب بعدها توسط مجتبی مینوی تصحیح و به چاپ رسید<ref>رستگار فسایی، منصور. '''''انواع نثر فارسی'''''. تهران: سمت، 1380، ص477.</ref>. امیرحسن یزدگردی نیز در 1343ش ''نفثه المصدور'' را تصحیح و منتشر كرده است. | اثر دیگر وی، ''سیره جلالالدین منكبرنی'' به [[عربی]] بود كه كمی پس از تألیف به [[فارسی]] برگردانیده شد. اینكتاب بعدها توسط مجتبی مینوی تصحیح و به چاپ رسید<ref>رستگار فسایی، منصور. '''''انواع نثر فارسی'''''. تهران: سمت، 1380، ص477.</ref>. امیرحسن یزدگردی نیز در 1343ش ''نفثه المصدور'' را تصحیح و منتشر كرده است. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
[[سامانیان]] | |||
[[غزنویان]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۷
نَفْثَه ُالْمَصْدور، رسالهای به فارسی در شرح مصائب روزگار، به ویژه وقایع چند ماهه شكست نهایی و قتل سلطان جلالالدین مِنْكُبِرنی (حک 617ـ 628ق / 1220-1231م) و نیز بیان رنجها و سرگردانیهای مؤلف است[۱].
شهابالدین نورالدین محمد زیدری نَسَوی (زنده در 639ق) این رساله را میان 632ـ 637ق / 1235-1239م هنگام اقامت در میافارقین برای یكی از بزرگان نوشت[۲]. وی از مردم خرندز از توابع زیدرونسا و صاحب دیوان انشا و وقایعنگار دربار جلالالدین محمد خوارزمشاه مشهور به منكبرنی بود. در بسیاری از سفرها و لشكركشی های جلالالدین شركت داشت[۳]. در اواخر به مقام وزارت رسید و پس از آن به میافارقین رفت و در پناه حاكم آنجا ملک مظفر قرار گرفت[۴].
نفثه المصدور از شاهكارهای بدیع نثر فنی و از نمونههای عالی نثر مصنوع، مزیّن و منشیانه در نیمه نخست سده 7ق است. در جای جای آن نشانههایی از نثر مرسل و ساده دورههای سامانی و غزنوی همراه با لغات و تركیبات پارسی قدیم دیده می شود[۵].
اثر دیگر وی، سیره جلالالدین منكبرنی به عربی بود كه كمی پس از تألیف به فارسی برگردانیده شد. اینكتاب بعدها توسط مجتبی مینوی تصحیح و به چاپ رسید[۶]. امیرحسن یزدگردی نیز در 1343ش نفثه المصدور را تصحیح و منتشر كرده است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ حاكمی، اسماعیل. گزیدهای از نثرهای مصنوع و مزیّن. تهران: دانشگاه تهران، 1364، ص116.
- ↑ بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی. سبک شناسی. تهران: پرستو، چ3، 1349، ج3، ص7.
- ↑ حكیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیرایران. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج2، ص63.
- ↑ بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی. سبک شناسی. تهران: پرستو، چ3، 1349، ج3، ص.8.
- ↑ اقبالآشتیانی، عباس. مقدمه بر نفثهالمصدور زیدری نسوی. به کوشش امیرحسن یزدگردی، تهران: اداره كل نگارش وزارت آموزش و پرورش، 1343، ص پنج (مقدمه).
- ↑ رستگار فسایی، منصور. انواع نثر فارسی. تهران: سمت، 1380، ص477.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر