سلمان ساوجی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۵

سلمان ساوجی (ح 709 ـ 778ق / ؟م) شاعر قصیده‌سرا.

خواجه جمال‌الدین سلمان، ‌متخلص به سلمان و ملقب به ملک‌الشعرا در خاندان نسبتاً معروفی در ساوه زاده شد. پس از کسب مقدمات علوم و آداب دیوانی و علم سیاق، ‌در اواخر عهد ایلخانان در شاعری ظهور کرد^[۱]. سلمان چندی در خدمت غیاث‌الدین محمد وزیر (و 736 ق/ ؟م) به سر برد و او را مدح گفت. پس از آن به خدمت امیر شیخ حسن جلایر / ایلکانی (د 757ق / ؟م) و فرزند وی شیخ اویس جلایر درآمد و اشعاری در ستایش آنان سرود^[۲]. او دلشاد خاتون همسر شیخ حسن را نیز مدح گفت. بعدها رهسپار بغداد شد و در آن شهر سکنا گزید. در واقع سلمان دوران شهرت و رواج کار خود را در بغداد سپری کرد^[۳]. در زمان پادشاهی سلطان حسین (حک 776 ـ 784 ق / ؟م)، فرزند سلطان اویس، به خدمت او درآمد و مدایحی برای آن سلطان سرود. سرانجام در حال انزوا و تنگدستی درگذشت^[۴]. سلمان در انواع شعر، به ویژه غزل، مدیحه و قصیده مصنوع مهارت داشت و می‌توان او را آخرین شاعر بزرگ مدیحه سرا به شمار آورد^[۵]. وی شاعری مبتکر بود و کلمات خود را به صنایع بدیع به ویژه صنعت ایهام زینت می‌داد. مثنوی فراق‌نامه؛ جمشید و خورشید و دیوان شعر از آثارش هستند^[۶].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، ‌تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، ‌1005.
↑ تفضلی، تقی. مقدمه بر دیوان سلمان ساوجی، به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).
↑ اثرآفرینان، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1378 ش، ج 3، ص 264.
↑ صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، ‌تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).
↑ آسموسن، ج. پ.، وهمن، فریدون. مقدمه بر جمشید و خورشید، سلمان ساوجی. ‌تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده.
↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه‌ علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

[1] صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، ‌تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، ‌1005.

[2] تفضلی، تقی. مقدمه بر دیوان سلمان ساوجی، به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).

[3] اثرآفرینان، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1378 ش، ج 3، ص 264.

[4] صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، ‌تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).

[5] آسموسن، ج. پ.، وهمن، فریدون. مقدمه بر جمشید و خورشید، سلمان ساوجی. ‌تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده.

[6] براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه‌ علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''سلمان ساوجي''' (ح 709 ـ 778ق / ؟م) شاعر قصيده‌سرا.
+'''سلمان ساوجی''' (ح 709 ـ 778ق / ؟م) شاعر قصیده‌سرا.
-خواجه جمال‌الدين سلمان، ‌متخلص به سلمان و ملقب به ملك‌الشعرا در خاندان نسبتاً معروفي در ساوه زاده شد. پس از كسب مقدمات علوم و آداب ديواني و علم سياق، ‌در اواخر عهد ايلخانان در شاعري ظهور كرد.<sup>1</sup> سلمان چندي در خدمت غياث‌الدين محمد وزير (و 736 ق/ ؟م) به سر برد و او را مدح گفت. پس از آن به خدمت امير شيخ حسن جلاير / ايلكاني (د 757ق / ؟م) و فرزند وي شيخ اويس جلاير درآمد و اشعاري در ستايش آنان سرود.<sup>2</sup> او دلشاد خاتون همسر شيخ حسن را نيز مدح گفت. بعدها رهسپار بغداد شد و در آن شهر سكنا گزيد. در واقع سلمان دوران شهرت و رواج كار خود را در بغداد سپري كرد.<sup>3</sup> در زمان پادشاهي سلطان حسين (حك 776 ـ 784 ق / ؟م)، فرزند سلطان اويس، به خدمت او درآمد و مدايحي براي آن سلطان سرود. سرانجام در حال انزوا و تنگدستي درگذشت.<sup>4</sup> سلمان در انواع شعر، به ويژه غزل، مديحه و قصيدة مصنوع مهارت داشت و مي‌توان او را آخرين شاعر بزرگ مديحه سرا به شمار آورد.<sup>5</sup> وي شاعري مبتكر بود و كلمات خود را به صنايع بديع به ويژه صنعت ايهام زينت مي‌داد. مثنوي ''فراق‌نامه''؛ ''جمشيد و خورشيد'' و ''ديوان شعر'' از آثارش هستند.<sup>6</sup>
+خواجه جمال‌الدین سلمان، ‌متخلص به سلمان و ملقب به ملک‌الشعرا در خاندان نسبتاً معروفی در ساوه زاده شد. پس از کسب مقدمات علوم و آداب دیوانی و علم سیاق، ‌در اواخر عهد [[ایلخانان]] در شاعری ظهور کرد<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، ‌تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، ‌1005.</ref>. سلمان چندی در خدمت غیاث‌الدین محمد وزیر (و 736 ق/ ؟م) به سر برد و او را مدح گفت. پس از آن به خدمت امیر شیخ حسن جلایر / ایلکانی (د 757ق / ؟م) و فرزند وی شیخ اویس جلایر درآمد و اشعاری در ستایش آنان سرود<ref>تفضلی، تقی. '''مقدمه بر ''دیوان سلمان ساوجی'''''<nowiki/>''،'' به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).</ref>. او دلشاد خاتون همسر شیخ حسن را نیز مدح گفت. بعدها رهسپار بغداد شد و در آن شهر سکنا گزید. در واقع سلمان دوران شهرت و رواج کار خود را در بغداد سپری کرد<ref>'''''اثرآفرینان'''''، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1378 ش، ج 3، ص 264.</ref>. در زمان پادشاهی سلطان حسین (حک 776 ـ 784 ق / ؟م)، فرزند سلطان اویس، به خدمت او درآمد و مدایحی برای آن سلطان سرود. سرانجام در حال انزوا و تنگدستی درگذشت<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، ‌تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).</ref>. سلمان در انواع شعر، به ویژه غزل، مدیحه و قصیده مصنوع مهارت داشت و می‌توان او را آخرین شاعر بزرگ مدیحه سرا به شمار آورد<ref>آسموسن، ج. پ.، وهمن، فریدون. '''''مقدمه بر جمشید و خورشید، سلمان ساوجی'''''. ‌تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده.</ref>. وی شاعری مبتکر بود و کلمات خود را به صنایع بدیع به ویژه صنعت ایهام زینت می‌داد. مثنوی ''فراق‌نامه''؛ ''جمشید و خورشید'' و ''دیوان شعر'' از آثارش هستند<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی'''''، ترجمه‌ علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.</ref>.
-'''مآخذ:'''
+== نیز نگاه کنید به ==
-ـ صفا، ذبيح‌الله. ''تاريخ ادبيات در ايران''، ‌تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، ‌1005.
+* [[ایلخانان]]
+* [[جلایریان]]
-ـ تفضلي، تقي. مقدمه بر ''ديوان سلمان ساوجي،'' به كوشش منصور مشفق، تهران: صفي عليشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).
+== مآخذ ==
+<references />
-ـ ''اثرآفرينان''، زير نظر سيد كمال حاج سيدجوادي، باهمكاري عبدالحسين نوايي، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگي، چ 1، 1378 ش، ج 3، ص 264.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
-ـ صفا، ‌ذبيح‌الله. همان، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).
-ـ آسموسن، ج. پ.؛ وهمن، فريدون. مقدمه بر ''جمشيد و خورشيد''، سلمان ساوجي. ‌تهران: بنگاه ترجمه و نشر كتاب، 1348 ش، ص پانزده.
-ـ براون، ادوارد. ''تاريخ ادبي ايران، از سعدي تا جامي''، ترجمة‌ علي اصغر حكمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.
+== نویسنده مقاله ==
 ابوالقاسم رادفر
+[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
+[[رده:ادبیات]]