سلمان ساوجی
سلمان ساوجی (ح 709 ـ 778ق / ؟م) شاعر قصیدهسرا.
خواجه جمالالدین سلمان، متخلص به سلمان و ملقب به ملکالشعرا در خاندان نسبتاً معروفی در ساوه زاده شد. پس از کسب مقدمات علوم و آداب دیوانی و علم سیاق، در اواخر عهد ایلخانان در شاعری ظهور کرد[۱]. سلمان چندی در خدمت غیاثالدین محمد وزیر (و 736 ق/ ؟م) به سر برد و او را مدح گفت. پس از آن به خدمت امیر شیخ حسن جلایر / ایلکانی (د 757ق / ؟م) و فرزند وی شیخ اویس جلایر درآمد و اشعاری در ستایش آنان سرود[۲]. او دلشاد خاتون همسر شیخ حسن را نیز مدح گفت. بعدها رهسپار بغداد شد و در آن شهر سکنا گزید. در واقع سلمان دوران شهرت و رواج کار خود را در بغداد سپری کرد[۳]. در زمان پادشاهی سلطان حسین (حک 776 ـ 784 ق / ؟م)، فرزند سلطان اویس، به خدمت او درآمد و مدایحی برای آن سلطان سرود. سرانجام در حال انزوا و تنگدستی درگذشت[۴]. سلمان در انواع شعر، به ویژه غزل، مدیحه و قصیده مصنوع مهارت داشت و میتوان او را آخرین شاعر بزرگ مدیحه سرا به شمار آورد[۵]. وی شاعری مبتکر بود و کلمات خود را به صنایع بدیع به ویژه صنعت ایهام زینت میداد. مثنوی فراقنامه؛ جمشید و خورشید و دیوان شعر از آثارش هستند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، 1005.
- ↑ تفضلی، تقی. مقدمه بر دیوان سلمان ساوجی، به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).
- ↑ اثرآفرینان، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1378 ش، ج 3، ص 264.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).
- ↑ آسموسن، ج. پ.، وهمن، فریدون. مقدمه بر جمشید و خورشید، سلمان ساوجی. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده.
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر