فغانی شیرازی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:فغانی شیرازی.jpg|بندانگشتی|فغانی شیرازی برگرفته از سایت کتابناک قابل بازیابی از https://ketabnak.com/persons/66654/%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7+%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%DB%8C+%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C]] | |||
فغانی شیرازی (؟ ـ 925 ق)، مشهور به بابافغانی، شاعر غزلسرای اواخر سده 9 و اوایل سده 10 ق و معاصر [[صفویان|صفویه]]. | فغانی شیرازی (؟ ـ 925 ق)، مشهور به بابافغانی، شاعر غزلسرای اواخر سده 9 و اوایل سده 10 ق و معاصر [[صفویان|صفویه]]. | ||
در [[شیراز]] به دنیا آمد<ref>خانلری (كیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی دری'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 80.</ref>. در اوایلمانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) مشغول بود. سپس به شاعری روی آورد و در غزلسرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.</ref>. | در [[شیراز]] به دنیا آمد<ref>خانلری (كیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی دری'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 80.</ref>. در اوایلمانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) مشغول بود. سپس به شاعری روی آورد و در غزلسرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.</ref>. | ||
هنگام اقامت در شیراز روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا جامی رسید<ref>فغانیشیرازی. '''''دیوان اشعار'''''. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران:اقبال، 1340، ص ده (مقدمه).</ref>. سپس رهسپار آذربایجان شد و چندی در [[تبریز]] سكنا گزید. آنگاه به دربار سلطان یعقوب آق قوینلو (حک 883 ـ 896 ق) تقرب جست و به جرگه شاعران وی پیوست<ref>خانلری (كیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی''''' ''دری''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 82.</ref>. دیوانیفراهم آورده بود كه در یكی از جنگها به غارت رفت<ref>فغانی شیرازی. '''''دیواناشعار''.''' بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص سیزده (مقدمه).</ref>. مدتی بعد عازم خراسان شد و در ابیورد گوشهنشینی اختیار كرد. سرانجام در [[مشهد]] رضوی درگذشت<ref>صفوی، ساممیرزا. '''''تحفه سامی'''''. به تصحیح ركنالدین همایونفرخ، تهران: علمی، بیتا، ص 176.</ref>. | هنگام اقامت در [[شیراز]] روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا [[جامی|جامی]] رسید<ref>فغانیشیرازی. '''''دیوان اشعار'''''. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران:اقبال، 1340، ص ده (مقدمه).</ref>. سپس رهسپار آذربایجان شد و چندی در [[تبریز]] سكنا گزید. آنگاه به دربار سلطان یعقوب آق قوینلو (حک 883 ـ 896 ق) تقرب جست و به جرگه شاعران وی پیوست<ref>خانلری (كیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی''''' ''دری''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 82.</ref>. دیوانیفراهم آورده بود كه در یكی از جنگها به غارت رفت<ref>فغانی شیرازی. '''''دیواناشعار''.''' بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص سیزده (مقدمه).</ref>. مدتی بعد عازم خراسان شد و در ابیورد گوشهنشینی اختیار كرد. سرانجام در [[مشهد]] رضوی درگذشت<ref>صفوی، ساممیرزا. '''''تحفه سامی'''''. به تصحیح ركنالدین همایونفرخ، تهران: علمی، بیتا، ص 176.</ref>. | ||
بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرزتازه) بود كه در سدههای 10 و 11 ق پیروان بسیاری پیداكرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.</ref>. به گفته تقیالدین كاشی چون در غزل به شیوه [[حافظ شیرازی|حافظ]] بود، او را «حافظ كوچک» میخواندند<ref>سادات ناصری، حسن. '''''سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی'''''. تهران: شورایعالی فرهنگ و هنر، 1353، بخش اول، ص 211.</ref>. | بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرزتازه) بود كه در سدههای 10 و 11 ق پیروان بسیاری پیداكرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.</ref>. به گفته تقیالدین كاشی چون در غزل به شیوه [[حافظ شیرازی|حافظ]] بود، او را «حافظ كوچک» میخواندند<ref>سادات ناصری، حسن. '''''سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی'''''. تهران: شورایعالی فرهنگ و هنر، 1353، بخش اول، ص 211.</ref>. | ||
| خط ۱۰: | خط ۱۱: | ||
* [[صفویان]] | * [[صفویان]] | ||
* [[شیراز]] | * [[شیراز]] | ||
* [[مشهد]] | * [[مشهد]] | ||
* [[حافظ شیرازی]] | * [[حافظ شیرازی]] | ||
* [[تبریز]] | * [[تبریز]] | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | |||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۰
فغانی شیرازی (؟ ـ 925 ق)، مشهور به بابافغانی، شاعر غزلسرای اواخر سده 9 و اوایل سده 10 ق و معاصر صفویه.
در شیراز به دنیا آمد[۱]. در اوایلمانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) مشغول بود. سپس به شاعری روی آورد و در غزلسرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد[۲].
هنگام اقامت در شیراز روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا جامی رسید[۳]. سپس رهسپار آذربایجان شد و چندی در تبریز سكنا گزید. آنگاه به دربار سلطان یعقوب آق قوینلو (حک 883 ـ 896 ق) تقرب جست و به جرگه شاعران وی پیوست[۴]. دیوانیفراهم آورده بود كه در یكی از جنگها به غارت رفت[۵]. مدتی بعد عازم خراسان شد و در ابیورد گوشهنشینی اختیار كرد. سرانجام در مشهد رضوی درگذشت[۶].
بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرزتازه) بود كه در سدههای 10 و 11 ق پیروان بسیاری پیداكرد[۷]. به گفته تقیالدین كاشی چون در غزل به شیوه حافظ بود، او را «حافظ كوچک» میخواندند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ خانلری (كیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 80.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.
- ↑ فغانیشیرازی. دیوان اشعار. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران:اقبال، 1340، ص ده (مقدمه).
- ↑ خانلری (كیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 82.
- ↑ فغانی شیرازی. دیواناشعار. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص سیزده (مقدمه).
- ↑ صفوی، ساممیرزا. تحفه سامی. به تصحیح ركنالدین همایونفرخ، تهران: علمی، بیتا، ص 176.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.
- ↑ سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی. تهران: شورایعالی فرهنگ و هنر، 1353، بخش اول، ص 211.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر