اُم البنین: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اُمُّالبَنين،''' فاطمه، نام دختر حَزّام، از قبيلة بنيكُلاب و همسر دوم اميرالمؤمنين علي<sup>(ع)</sup> و مادر حضرت ابوالفضل العباس<sup>*(ع)</sup>. او از اميرالمؤمنين 4 پسر آورد كه به شجاعت مشهور بودند، و از اين رو به امّالبنين (مادر پسران)<sup>1</sup> و در...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[اُم البنین|اُمُّالبَنین]]،''' فاطمه، نام دختر حَزّام، از قبیله بنی کُلاب و همسر دوم [[علی بن ابی طالب امیرالمومنین(ع)|امیرالمؤمنین علی<sup>(ع)</sup>]] و مادر حضرت ابوالفضل العباس<sup>*(ع)</sup>. او از [[علی بن ابی طالب امیرالمومنین(ع)|امیرالمؤمنین]] 4 پسر اورد که به شجاعت مشهور بودند، و از این رو به امّالبنین (مادر پسران)<ref>طبری، جعفرمحمد. '''''تاریخ'''''. بیروت: مؤسسه الاعلمی المطبوعات، 1403/ 1983م، 4/118.</ref> و در میان عامه مردم [[کشور ایران|ایران]] به اُمُالبَنی معروف شده است<ref>بلوکباشی، علی. '''''«امالبنین در فرهنگ عامه».''''' دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایره المعارف، 1380، جلد 1، ص. 186.</ref>. | ||
4 پسر او در | 4 پسر او در واقعه کربلا همراه با برادر و پیشوای خود [[امام حسین بن علی(ع)|امام حسین<sup>(ع)</sup>]] به شهادت رسیدند<ref> ابوالفرج اصفهانی، '''''مقاتل الطالبین'''''. به کوشش احمد صقر، قاهره: 1368ق/ 1949م.</ref>. او وقتی خبر شهادت فرزندانش را در کنار [[امام حسین بن علی(ع)|حسین<sup>(ع)</sup>]] شنید، گفت کاش فرزندانم کشته میشدند و [[امام حسین بن علی(ع)|حسین]] زنده میماند<ref>یوسفی اشکوری، حسن'''. ''«اُمُّالبَنین».''''' دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز....، 1380، جلد 10، ص. 186. </ref>. او را زنی ادیب و شاعری فصیح و اهل فضل دانستهاند<ref> حسون، محمد و امّ علی مشکور. '''''اعلام النساء المؤمنات'''''. تهران: 1411ق، ص496.</ref>. سال تولد و مرگ او معلوم نیست<ref>یوسفی اشکوری، حسن'''.''' تهران: مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، 1380، جلد 10، ص.186.</ref>. | ||
فاطمه | فاطمه امالبنین در میان زنان شیعه ایران منزلت قدسی والایی دارد. زنان ارزش نمادین ویژهای برای او قائلند و برای براورده شدن حاجتها و سامان گرفتن کارها و یافتن تحمل و شکیبایی در برابر مصایب از طریق انداختن [[سفره اطعمه|سفره نذری]]<sup>*</sup>، پختن و پخش حلوا و [[آش|آش نذری]]<sup>*</sup> و خیر کردن خرما به او توسّل میجویند<ref>بلوکباشی، علی. '''''«امالبنین در فرهنگ عامه».''''' دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایره المعارف، 1380، جلد 10، ص. 186. </ref>. | ||
امالبنین، این مادرمثالی، با حضور خود در آئین اهدای نذریات همچون یک میانجی نمادین میان صاحبان نذر و پرودگار عمل میکند و زمینه نزدیکی نذردهندگان را با خداوند برای برآورده شدن حاجاتشان فراهم می کند<ref>بلوکباشی، علی. '''''«امالبنین در فرهنگ عامه».''''' دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایره المعارف، 1380، جلد 10، ص. 186-187.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[علی بن ابی طالب امیرالمومنین(ع)]] | |||
* [[امام حسین بن علی(ع)]] | |||
* [[آش]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی بلوکباشی | علی بلوکباشی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۳
اُمُّالبَنین، فاطمه، نام دختر حَزّام، از قبیله بنی کُلاب و همسر دوم امیرالمؤمنین علی(ع) و مادر حضرت ابوالفضل العباس*(ع). او از امیرالمؤمنین 4 پسر اورد که به شجاعت مشهور بودند، و از این رو به امّالبنین (مادر پسران)[۱] و در میان عامه مردم ایران به اُمُالبَنی معروف شده است[۲].
4 پسر او در واقعه کربلا همراه با برادر و پیشوای خود امام حسین(ع) به شهادت رسیدند[۳]. او وقتی خبر شهادت فرزندانش را در کنار حسین(ع) شنید، گفت کاش فرزندانم کشته میشدند و حسین زنده میماند[۴]. او را زنی ادیب و شاعری فصیح و اهل فضل دانستهاند[۵]. سال تولد و مرگ او معلوم نیست[۶].
فاطمه امالبنین در میان زنان شیعه ایران منزلت قدسی والایی دارد. زنان ارزش نمادین ویژهای برای او قائلند و برای براورده شدن حاجتها و سامان گرفتن کارها و یافتن تحمل و شکیبایی در برابر مصایب از طریق انداختن سفره نذری*، پختن و پخش حلوا و آش نذری* و خیر کردن خرما به او توسّل میجویند[۷].
امالبنین، این مادرمثالی، با حضور خود در آئین اهدای نذریات همچون یک میانجی نمادین میان صاحبان نذر و پرودگار عمل میکند و زمینه نزدیکی نذردهندگان را با خداوند برای برآورده شدن حاجاتشان فراهم می کند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ طبری، جعفرمحمد. تاریخ. بیروت: مؤسسه الاعلمی المطبوعات، 1403/ 1983م، 4/118.
- ↑ بلوکباشی، علی. «امالبنین در فرهنگ عامه». دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایره المعارف، 1380، جلد 1، ص. 186.
- ↑ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبین. به کوشش احمد صقر، قاهره: 1368ق/ 1949م.
- ↑ یوسفی اشکوری، حسن. «اُمُّالبَنین». دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز....، 1380، جلد 10، ص. 186.
- ↑ حسون، محمد و امّ علی مشکور. اعلام النساء المؤمنات. تهران: 1411ق، ص496.
- ↑ یوسفی اشکوری، حسن. تهران: مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، 1380، جلد 10، ص.186.
- ↑ بلوکباشی، علی. «امالبنین در فرهنگ عامه». دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایره المعارف، 1380، جلد 10، ص. 186.
- ↑ بلوکباشی، علی. «امالبنین در فرهنگ عامه». دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایره المعارف، 1380، جلد 10، ص. 186-187.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی