حوّا: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۷

حوّا، نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.

این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم^(ع) نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است^[۱] ^[۲]. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است^[۲]. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید^[۳]. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است:

خداوند، یکی از دنده‌های چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید^[۳]؛
حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید^[۳]^[۴]^[۵]؛
خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد^[۳].

خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،^[۶] تا این‌که شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آن‌ها، از بهشت، اخراج شدند؛^[۷] آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان^[۳]. سرانجام، آدم‌ پس از سال‌های دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،^[۸] در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید^[۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.
↑ ^۲٫۰ ^۲٫۱ خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ ^۳٫۲ ^۳٫۳ ^۳٫۴ ^۳٫۵ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.
↑ قرآن کریم، الزمر / 39/6
↑ دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.
↑ قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.
↑ قرآن کریم، طه 20/120.
↑ قرآن کریم، طه 20/122.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اسدالله معظمی گودرزی

[1] قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.

[:0-2] ۲٫۰ ^۲٫۱ خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.

[:1-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ ^۳٫۲ ^۳٫۳ ^۳٫۴ ^۳٫۵ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.

[4] قرآن کریم، الزمر / 39/6

[5] دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.

[6] قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.

[7] قرآن کریم، طه 20/120.

[8] قرآن کریم، طه 20/122.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 '''حوّا،''' نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.
-این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است: 1) خداوند، یکی از دنده‌های چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید؛<ref name=":1" /> 2) حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید؛<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref> <ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>3) خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد<ref name=":1" />. خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا این‌که شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آن‌ها، از بهشت، اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم،  طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان<ref name=":1" />. سرانجام، آدم‌ پس از سال‌های دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />.
+این نام، در [[قرآن]] نیامده است، اما در برخی از آیات، که از [[آدم|حضرت آدم<sup>(ع)</sup>]] نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر [[قرآن]]، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت [[آدم]]، برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره [[آفرینش انسان|آفرینش]] حوّا، سه دیدگاه موجود است:
+# خداوند، یکی از دنده‌های چپ [[آدم]] را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید<ref name=":1" />؛
+# حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref><ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>؛
+# خداوند، حوّا را از همه وجود [[آدم]] آفرید و او را زوجه [[آدم]] قرار داد<ref name=":1" />.
+خداوند، ایشان را در [[بهشت]] عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا این‌که شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آن‌ها، از [[بهشت]]، اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم،  طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، [[ابلیس|شیطان]] به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به [[اصفهان]]<ref name=":1" />. سرانجام، [[آدم|آدم‌]] پس از سال‌های دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />.
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[آدم]]
+* [[قرآن]]
+* [[آفرینش انسان]]
+* [[بهشت]]
 == مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
+اسدالله معظمی گودرزی
+[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]]