پرش به محتوا

تازه بهار: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''تازه بهار،''' نام نشريه‌اي هفتگي كه به مديريت و سردبيري محمدتقي ملك‌الشعرابهار (د.1330ش) در ذيحجة 1329 در مشهد تأسيس گرديد تا جاي خالي روزنامة «نوبهار» را كه به محاق توقيف رفته بود پر كند. توضيح آن‌كه بهار مقالات تندي در انتقاد از حضور قواي نظامي...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''تازه بهار،''' نام نشريه‌اي هفتگي كه به مديريت و سردبيري محمدتقي ملك‌الشعرابهار (د.1330ش) در ذيحجة 1329 در مشهد تأسيس گرديد تا جاي خالي روزنامة «نوبهار» را كه به محاق توقيف رفته بود پر كند. توضيح آن‌كه بهار مقالات تندي در انتقاد از حضور قواي نظامي روسية تزاري در خراسان، و كشتارها و تخريب‌هاي آنان و دخالت‌هاي نابجايي كه قنسول روس در امور ايرانيان مي‌كرد؛ در روزنامة خود، «نوبهار» مي‌نوشت و چون اين انتقادات خوشايند قنسول نبود با فشارهايي كه بر «نوبهار» آورد آن را به تعطيلي كشاند. بهار دو ماه بعد «تازه بهار» را با همكاري بعضي از آزادي‌خواهان خراسان، با همان خط مشي و سياست ضد استعماري «نوبهار» تأسيس كرد. دومين شمارة آن با اُلتيماتوم روس روبه‌رو شد و پس از نشر نهمين شمارة آن، توقيف شد و بهار با جمعي از دوستانش به تهران تبعيد گرديد. محمد گلبن (''بهار و ادب فارسي''، 2/440) مي‌نويسد به رغم تلاش بسيار نتوانسته شماره يا مطلبي از «تازه بهار» به دست آورد، در صورتي كه مرتضي سلطاني (''فهرست روزنامه‌هاي فارسي در مجموعة كتابخانة مركزي''...1/38) از 9 شمارة اين نشريه خبر مي‌دهد.
'''تازه بهار،''' نام نشریه‌ای هفتگی كه به مدیریت و سردبیری [[ملک الشعرای بهار|محمدتقی ملک الشعرابهار]] (د.1330ش) در ذیحجه 1329 در [[مشهد]] تأسیس گردید تا جای خالی روزنامه «نوبهار» را كه به محاق توقیف رفته بود پر كند. توضیح آن‌كه بهار مقالات تندی در انتقاد از حضور قوای نظامی روسیه تزاری در خراسان، و كشتارها و تخریب‌های آنان و دخالت‌های نابجایی كه قنسول روس در امور ایرانیان می‌كرد؛ در روزنامه خود، «نوبهار» می‌نوشت و چون این انتقادات خوشایند قنسول نبود با فشارهایی كه بر «نوبهار» آورد آن را به تعطیلی كشاند.  


[[ملک الشعرای بهار|بهار]] دو ماه بعد «تازه بهار» را با همكاری بعضی از آزادی‌خواهان خراسان، با همان خط مشی و سیاست ضد استعماری «نوبهار» تأسیس كرد. دومین شماره آن با اُلتیماتوم روس روبه‌رو شد و پس از نشر نهمین شماره آن، توقیف شد و [[ملک الشعرای بهار|بهار]] با جمعی از دوستانش به [[استان تهران|تهران]] تبعید گردید. محمد گلبن [[بهار(مجله)|(''بهار'']] ''و [[ادب|ادب فارسی]]''، 2/440) می‌نویسد به رغم تلاش بسیار نتوانسته شماره یا مطلبی از «تازه بهار» به دست آورد، در صورتی كه مرتضی سلطانی (''فهرست روزنامه‌های فارسی در مجموعه كتابخانه مركزی''...1/38) از 9 شماره این نشریه خبر می‌دهد.
== نیز نگاه کنید به ==
* [[ملک الشعرای بهار|محمدتقی ملک الشعرابهار]]
* [[مشهد]]
* [[بهار(مجله)]]
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
== نویسنده مقاله ==
مجدالدین کیوانی
مجدالدین کیوانی
[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]
[[رده:مطبوعات]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۸

تازه بهار، نام نشریه‌ای هفتگی كه به مدیریت و سردبیری محمدتقی ملک الشعرابهار (د.1330ش) در ذیحجه 1329 در مشهد تأسیس گردید تا جای خالی روزنامه «نوبهار» را كه به محاق توقیف رفته بود پر كند. توضیح آن‌كه بهار مقالات تندی در انتقاد از حضور قوای نظامی روسیه تزاری در خراسان، و كشتارها و تخریب‌های آنان و دخالت‌های نابجایی كه قنسول روس در امور ایرانیان می‌كرد؛ در روزنامه خود، «نوبهار» می‌نوشت و چون این انتقادات خوشایند قنسول نبود با فشارهایی كه بر «نوبهار» آورد آن را به تعطیلی كشاند.

بهار دو ماه بعد «تازه بهار» را با همكاری بعضی از آزادی‌خواهان خراسان، با همان خط مشی و سیاست ضد استعماری «نوبهار» تأسیس كرد. دومین شماره آن با اُلتیماتوم روس روبه‌رو شد و پس از نشر نهمین شماره آن، توقیف شد و بهار با جمعی از دوستانش به تهران تبعید گردید. محمد گلبن (بهار و ادب فارسی، 2/440) می‌نویسد به رغم تلاش بسیار نتوانسته شماره یا مطلبی از «تازه بهار» به دست آورد، در صورتی كه مرتضی سلطانی (فهرست روزنامه‌های فارسی در مجموعه كتابخانه مركزی...1/38) از 9 شماره این نشریه خبر می‌دهد.

نیز نگاه کنید به

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

مجدالدین کیوانی