سپید و سیاه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۱۷

سپید و سیاه، قابل بازیابی از https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87-%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%AF-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87/

سپید و سیاه، نشریه هفتگی سیاسی و اجتماعی که در 18 مرداد 1332، تأسیس و نخستین شماره آن همین روز انتشار یافت. مدیر مجله دکتر علی بهزادی از روزنامه‌نویسان حرفه‌ای معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه پاریس درجه دکتری گرفت. او خدمت مطبوعاتی خود را با انتشار هفته‌نامه سپید و سیاه آغاز کرد^[۱]. سپید و سیاه مدت 25 سال انتشار یافت اما در این مدت چند بار توقیف و تعطیل شد.

آخرین شماره سپید و سیاه در جمعه 2 شهریور 1358 منتشر گردید. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از این نشریه به چاپ رسیده است. مجله سپید و سیاه، گرایش سیاسی ملایم و معتدلی داشت و در اوائل انتشار از دکتر مصدق حمایت می‌کرد و در اوقاتی که محاکمه مصدق جریان داشت تصاویر او را در پشت جلد می‌گذاشت. گاه تصویر کسانی چون سیدجمال‌الدین اسد‌آبادی، ملک الشعرای بهار و ابوالحسن صبا هم روی جلد گذاشته می‌شد.

در هر شماره مجله مباحثی چون اخبار سیاسی خارجی و داخلی، تفاسیر سیاسی و انتقادی، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامه‌های وارده و داستان و امثال آن درج می‌گردید. سپید و سیاه همراه 63 روزنامه و نشریه دیگر در مرداد 1353 به دستور هویدا نخست‌وزیر وقت به طور یکجا تعطیل شدند^[۲]. اما در جریان انقلاب مجدداً انتشار خود را آغاز کرد. سپید و سیاه در طول دوران انتشار چند سردبیر از جمله: اکبر معاونی، حسین مهری و حسین الهامی داشت^[۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران. تهران: بهجت، 1371، ص235.
↑ قاسمی، فرید. تاریخ شفاهی مطبوعات ایران. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208.
↑ صالحیار، غلامحسین. چهره مطبوعات معاصر. تهران: 1351، ص8.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علاء الدین آل داود

[1] برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران. تهران: بهجت، 1371، ص235.

[2] قاسمی، فرید. تاریخ شفاهی مطبوعات ایران. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208.

[3] صالحیار، غلامحسین. چهره مطبوعات معاصر. تهران: 1351، ص8.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
+[[پرونده:78655.jpg|بندانگشتی|سپید و سیاه، قابل بازیابی از https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87-%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%AF-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87/]]
-'''سپيد و سياه،''' نشرية هفتگي سياسي و اجتماعي كه در 18 مرداد 1332، تأسيس و نخستين شمارة آن همين روز انتشار يافت. مدير مجله دكتر علي بهزادي از روزنامه‌نويسان حرفه‌اي معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشتة حقوق سياسي از دانشگاه پاريس درجة دكتري گرفت. او خدمت مطبوعاتي خود را با انتشار هفته‌نامة سپيد و سياه آغاز كرد. ''[برزين، ص235].'' سپيد و سياه مدت 25 سال انتشار يافت اما در اين مدت چند بار توقيف و تعطيل شد. آخرين  شمارة سپيد و سياه در جمعه 2 شهريور 1358 منتشر گرديد. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از اين نشريه به چاپ رسيده است. مجلة سپيد و سياه، گرايش سياسي ملايم و معتدلي داشت و در اوائل انتشار از دكتر مصدق حمايت مي‌كرد و در اوقاتي كه محاكمة مصدق جريان داشت تصاوير او را در پشت  جلد مي‌گذاشت. گاه تصوير كساني چون سيدجمال‌الدين اسد‌آبادي، ملك‌الشعراي بهار و ابوالحسن صبا هم روي جلد گذاشته مي‌شد. در هر شمارة مجله مباحثي چون اخبار سياسي خارجي و داخلي، تفاسير سياسي و انتقادي، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامه‌هاي وارده و داستان و امثال آن درج مي‌گرديد. سپيد و سياه همراه 63 روزنامه و نشرية ديگر در مرداد 1353 به دستور هويدا نخست‌وزير وقت به طور يكجا تعطيل شدند ''[قاسمي، ص141 به بعد]'' اما در جريان انقلاب مجدداً انتشار خود را آغاز كرد. سپيد و سياه در طول دوران انتشار چند سردبير از جمله: اكبر معاوني، حسين مهري و حسين الهامي داشت.
+'''[[سپید و سیاه]]،''' نشریه هفتگی سیاسی و اجتماعی که در 18 مرداد 1332، تأسیس و نخستین شماره آن همین روز انتشار یافت. مدیر مجله دکتر علی بهزادی از روزنامه‌نویسان حرفه‌ای معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه پاریس درجه دکتری گرفت. او خدمت مطبوعاتی خود را با انتشار هفته‌نامه سپید و سیاه آغاز کرد<ref>برزین، مسعود. '''''شناسنامه مطبوعات ایران'''''. تهران: بهجت، 1371، ص235.</ref>.  سپید و سیاه مدت 25 سال انتشار یافت اما در این مدت چند بار توقیف و تعطیل شد.
+آخرین  شماره سپید و سیاه در جمعه 2 شهریور 1358 منتشر گردید. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از این نشریه به چاپ رسیده است. مجله سپید و سیاه، گرایش سیاسی ملایم و معتدلی داشت و در اوائل انتشار از [[محمد مصدق|دکتر مصدق]] حمایت می‌کرد و در اوقاتی که محاکمه [[محمد مصدق|مصدق]] جریان داشت تصاویر او را در پشت  جلد می‌گذاشت. گاه تصویر کسانی چون [[سید جمال الدین اسد آبادی|سیدجمال‌الدین اسد‌آبادی]]، [[ملک الشعرای بهار]] و ابوالحسن صبا هم روی جلد گذاشته می‌شد.
-'''مآخذ:'''
+در هر شماره مجله مباحثی چون اخبار سیاسی خارجی و داخلی، تفاسیر سیاسی و انتقادی، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامه‌های وارده و داستان و امثال آن درج می‌گردید. سپید و سیاه همراه 63 روزنامه و نشریه دیگر در مرداد 1353 به دستور هویدا نخست‌وزیر وقت به طور یکجا تعطیل شدند<ref>قاسمی، فرید. '''''تاریخ شفاهی مطبوعات ایران'''''. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208. </ref>. اما در جریان [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب]] مجدداً انتشار خود را آغاز کرد. سپید و سیاه در طول دوران انتشار چند سردبیر از جمله: اکبر معاونی، حسین مهری و حسین الهامی داشت<ref>صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. تهران: 1351، ص8.</ref>.
-برزين، مسعود. '''''شناسنامة مطبوعات ايران'''''. تهران: بهجت، 1371، ص235؛ صالحيار، غلامحسين. '''''چهرة مطبوعات معاصر'''''. تهران: 1351، ص8؛ قاسمي، فريد. '''''تاريخ شفاهي مطبوعات ايران'''''. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208.
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[ملک الشعرای بهار]]
+* [[محمد مصدق]]
+* [[سید جمال الدین اسد آبادی]]
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 علاء الدین آل داود
+[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]
+[[رده:مطبوعات]]