پرش به محتوا

آل نوبخت: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''آل نوبخت'''، يا خاندان نوبختي، شهرت خانداني از دانشوران ايراني كه با روي كار آمدن منصور در 136ق / ؟م تا اوايل سدة 5ق / ؟م از شهرتي بسزا برخوردار بودند. اين خاندان خود را از فرزندان گيو پسر گودرز پهلوان نامي شاهنامه مي‌دانستند.<sup>1</sup> نوبخت سرسلسل...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''آل نوبخت'''، يا خاندان نوبختي، شهرت خانداني از دانشوران ايراني كه با روي كار آمدن منصور در 136ق / ؟م تا اوايل سدة 5ق / ؟م از شهرتي بسزا برخوردار بودند. اين خاندان خود را از فرزندان گيو پسر گودرز پهلوان نامي شاهنامه مي‌دانستند.<sup>1</sup> نوبخت سرسلسلة اين خاندان ستاره شناس دربار منصور عباسي بود و به دست او از دين زردشتي به اسلام گرويد.<sup>2</sup>وي به فرمان منصور محاسبات هندسي اولية مورد نياز ساخت شهر بغداد (بنياد آن در 145ق / ؟م) را انجام داد.<sup>3</sup> يا به قولي هنگام مناسب براي ريختن شالودة اين شهر را تعيين كرد.<sup>4و5و6و7و8و9و10و11</sup> دو نسل از فرزندان وي ستاره شناس و مترجم آثار پهلوي به عربي بودند اما افراد بعدي اين خاندان به تدريج به سوي علوم ديگر، از جمله ادب عربي، كلام، و علوم ديني تمايل يافتند. شماري از آنان با گرويدن به مذهب جعفري در تبيين مباني آن و رد آراء مخالفان از هيچ كوششي فروگذار نكردند و در زمرة برجسته‌ترين عالمان شيعي درآمدند.<sup>12</sup>
آل نوبخت، یا خاندان نوبختی، شهرت خاندانی از دانشوران ایرانی که با روی کار آمدن منصور در 136ق / ؟م تا اوایل سده 5ق / ؟م از شهرتی بسزا برخوردار بودند. این خاندان خود را از فرزندان گیو پسر گودرز پهلوان نامی شاهنامه می‌دانستند<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص 5-6.</ref>. نوبخت سرسلسله این خاندان ستاره شناس دربار منصور عباسی بود و به دست او از [[زرتشتی، دین|دین زردشتی]] به [[اسلام]] گروید<ref>مسعودی. '''''مروج الذهب'''''. به كوشش باربیه دومینار، پاریس: 1874م، ج 8، ص 290.</ref>.وی به فرمان منصور محاسبات هندسی اولیه مورد نیاز ساخت شهر بغداد (بنیاد آن در 145ق / ؟م) را انجام داد<ref>یعقوبی، احمد. '''''البلدان'''''. به كوشش م. ی. دخویه، بریل: 1891م، ص 238، 241.</ref>. یا به قولی هنگام مناسب برای ریختن شالوده این شهر را تعیین کرد<ref>کرامتی، یونس. '''''کارنامه ایرانیان'''''. تهران: 1380، ص 27.</ref><ref>ابن فقیه. '''''البلدان'''''. به کوشش یوسف الهادی، بیروت: 1996م، ص 290، 338.</ref><ref>بیرونی، ابوریحان. '''''الآثار الباقیه عن القرون الخالیه'''''. به کوشش ادوارد زاخائو، لایپزیگ: 1906م، ص 270-271.</ref><ref>خطیب بغدادی، احمد بن علی. '''''تاریخ بغداد'''''. قاهره: 1349ق/1930م، ج 1، ص 67.</ref><ref>نالینو، کارلو آلفونسو. '''''علم الفلک و تاریخه عند العرب فی قرون الوسطی'''''. رم: 1911م، ص 161.</ref><ref>Suter, Heinrich '', Die Mathematiker und astronomen der Araber und ihre werke'', Liepzig,1900, p. 3.</ref><ref>Suter, Heinrich '','' „""Nachtrage und berichtigungen zu ''Die Mathematiker und astronomen der Araber und ihre werke''", ''Abhandlungen zur geschichte der mathematischen wissenchaften'', Leipzig, 1902, Vol XIV.,  p. 158.</ref><ref>Sarton, George, ''Introduction to the History of Science'', Baltimore, Vol I, 1927, p. 521, 531.</ref>. دو نسل از فرزندان وی ستاره شناس و مترجم آثار پهلوی به عربی بودند اما افراد بعدی این خاندان به تدریج به سوی علوم دیگر، از جمله ادب عربی، کلام، و علوم دینی تمایل یافتند. شماری از آنان با گرویدن به مذهب جعفری در تبیین مبانی آن و رد آراء مخالفان از هیچ کوششی فروگذار نکردند و در زمره برجسته‌ترین عالمان شیعی درآمدند<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص 1-2.</ref>.


# ابوسهل فرزند نوبخت:  پس از آنكه نوبخت به واسطة كهنسالي از منصور عذر خواست، جاي پدر را گرفت و تا هنگام مرگ منصور در سفر حج نيز به همين كار مشغول بود.<sup>13.14</sup> به گفتة ابن نديم در دانش خود به كتاب‌هاي ايرانيان تكيه داشت. آثاري را از پهلوي به عربي ترجمه كرد.و در روزگار هارون عباسي نيز در خزانة الحكمة يا بيت الحكمة (كتابخانة دارالخلافه) به كار مشغول بود.<sup>15</sup> قفطي ظاهرا سخن ابن نديم را چنين تعبير كرده كه هارون ابوسهل را  به رياست «خزانة كتب الحكمة» گمارد و او آنچه را كه از كتب حكمت فارسي مي‌يافت به عربي ترجمه مي‌كرد.<sup>16</sup> هيچ يك از آثار وي كه همگي دربارة احكام نجوم بوده‌اند، به دست ما نرسيده، اما ابن نديم بندي از كتاب ''نهمطان'' ابوسهل را كه به موضوع ترجمة آثار علمي ايران به زبان يوناني اختصاص دارد در ''الفهرست'' نقل كرده است.<sup>17</sup> ابوسهل دست كم 10 پسر داشت كه بيشتر آنان در زمرة مترجمان آثار پهلوي به عربي<sup>18</sup> و با ابونواس، شاعر مشهور ايراني نژاد در ارتباط بودند.<sup>19</sup>
# ابوسهل فرزند نوبخت: پس از آنکه نوبخت به واسطه کهنسالی از منصور عذر خواست، جای پدر را گرفت و تا هنگام مرگ منصور در سفر حج نیز به همین کار مشغول بود<ref>قفطی. '''''تاریخ الحکماء'''''. اختصار زوزنی، به کوشش یولیوس لیپرت، لایپزیگ: 1903م، ص409.</ref><ref>ابن ابی اصیبعه، احمد. '''''عیون الانباء فی طبقات الاطباء'''''. به کوشش اگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج 1، ص 152.</ref>. به گفته ابن ندیم در دانش خود به کتاب‌های ایرانیان تکیه داشت. آثاری را از پهلوی به عربی ترجمه کرد.و در روزگار هارون عباسی نیز در خزانه الحکمه یا بیت الحکمه (کتابخانه دارالخلافه) به کار مشغول بود<ref>ابن ندیم. '''''الفهرست'''''. به کوشش رضا تجدد، تهران: 1350، ص 333.</ref>. قفطی ظاهرا سخن ابن ندیم را چنین تعبیر کرده که هارون ابوسهل را به ریاست «خزانه کتب الحکمه» گمارد و او آنچه را که از کتب حکمت فارسی می‌یافت به عربی ترجمه می‌کرد<ref>قفطی. '''''تاریخ الحکماء'''''. اختصار زوزنی، به کوشش یولیوس لیپرت، لایپزیگ: 1903م، ص255.</ref>. هیچ یک از آثار وی که همگی درباره احکام نجوم بوده‌اند، به دست ما نرسیده، اما ابن ندیم بندی از کتاب نهمطان ابوسهل را که به موضوع ترجمه آثار علمی [[ایران]] به زبان یونانی اختصاص دارد در الفهرست نقل کرده است<ref>ابن ندیم. '''''الفهرست'''''. به کوشش رضا تجدد، تهران: 1350، ص 299-301.</ref><ref>کرامتی، یونس. '''''کارنامه ایرانیان'''''. تهران: 1380، ص 16.</ref>. ابوسهل دست کم 10 پسر داشت که بیشتر آنان در زمره مترجمان آثار پهلوی به عربی<ref>ابن ندیم. '''''الفهرست'''''. به کوشش رضا تجدد، تهران: 1350، ص 305.</ref><ref>کرامتی، یونس. '''''کارنامه ایرانیان'''''. تهران: 1380، ص 27.</ref> و با ابونواس، شاعر مشهور ایرانی نژاد در ارتباط بودند<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311،  ص 15، 21-24.</ref>.
# اسماعيل پسر ابوسهل: مشهورترين فرزند ابوسهل و يكي از منجماني بود كه واثق خليفه پيش از مرگ و هنگامي كه سخت بيمار بود (232ق / ؟م) به بالين خود فراخواند تا او را از عاقبتش آگاه سازند. اين منجمان پس از نگريستن در ستاره و زايچة واثق، گفتند كه روزگاري دراز زنده خواهد ماند و باقي‌ماندة عمر او را 50 سال تخمين زدند اما وي بيش از 10 روز زنده نماند.<sup>20</sup> ابونواس اشعاري در هجو وي بواسطة بخل و لئامت سروده است.<sup>21</sup>
# اسماعیل پسر ابوسهل: مشهورترین فرزند ابوسهل و یکی از منجمانی بود که واثق خلیفه پیش از مرگ و هنگامی که سخت بیمار بود (232ق / ؟م) به بالین خود فراخواند تا او را از عاقبتش آگاه سازند. این منجمان پس از نگریستن در ستاره و زایچه واثق، گفتند که روزگاری دراز زنده خواهد ماند و باقی‌مانده عمر او را 50 سال تخمین زدند اما وی بیش از 10 روز زنده نماند<ref>طبری. '''''تاریخ'''''. به کوشش ابوالفضل ابراهیم، ج 9، ص151 (حوادث 232ق)</ref><ref>أبو الفداء، إسماعیل بن عمر بن کثیر القرشی، '''''البدایه والنهایه''''' ، بیروت: مکتبه المعارف، ج 10، ص308، 309.</ref>. ابونواس اشعاری در هجو وی بواسطه بخل و لئامت سروده است<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص 15-16.</ref>.
# ابوسهل اسماعيل بن علي بن اسحاق بن ابوسهل بن نوبخت(237-311ق / ؟م) مشهور به ابوسهل نوبختي، يكي از مشهورترين افراد خاندان خود بود. وي يكي از  مشاهير متكلمين فرقة اماميه و در عين حال در دستگاه خلافت داراي مقامي در حد وزارت بود و در تأييد مذهب شيعة اماميه و رد نظريات مخالفين اين مذهب آثار بسياري تأليف كرد. گويا وي يكي از كساني بود كه به طور غير مستقيم در قتل حلاج دست داشت.<sup>22</sup> متكلمين برجستة اماميه در سده‌هاي چهارم و پنجم قمري همچون شيخ مفيد، نجاشي، سيد مرتضي و شيخ طوسي همگي با يك يا دو واسطه از شاگردان مكتب اين متكلم برجسته بوده‌اند.<sup>23</sup> از ديگر افراد خاندان نوبختي مي‌توان به اينان اشاره كرد: ابومحمد حسن بن موسي نوبختي(د 300-310ق / ؟م) كه برخي كتاب ''فرق الشيعة'' را كه امروزه در دست است، از آن وي مي‌دانند<sup>24</sup> و نيز ابواسحاق ابراهيم نوبختي (نيمة نخست سدة 4ق / ؟م) مؤلف كتاب ''ياقوت'' در علم كلام<sup>25</sup> و ابوالقاسم حسين بن روح نوبختي(د 326ق).<sup>26</sup>  <br /> '''مآخذ:'''
# ابوسهل اسماعیل بن علی بن اسحاق بن ابوسهل بن نوبخت(237-311ق / ؟م) مشهور به ابوسهل نوبختی، یکی از مشهورترین افراد خاندان خود بود. وی یکی از مشاهیر متکلمین فرقه امامیه و در عین حال در دستگاه خلافت دارای مقامی در حد وزارت بود و در تأیید مذهب شیعه امامیه و رد نظریات مخالفین این مذهب آثار بسیاری تألیف کرد. گویا وی یکی از کسانی بود که به طور غیر مستقیم در قتل حلاج دست داشت<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص96، 101.</ref>. متکلمین برجسته امامیه در سده‌های چهارم و پنجم قمری همچون شیخ مفید، نجاشی، سید مرتضی و شیخ طوسی همگی با یک یا دو واسطه از شاگردان مکتب این متکلم برجسته بوده‌اند<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص 106.</ref>. از دیگر افراد خاندان نوبختی می‌توان به اینان اشاره کرد: ابومحمد حسن بن موسی نوبختی(د 300-310ق / ؟م) که برخی کتاب ف''رق الشیعه'' را که امروزه در دست است، از آن وی می‌دانند<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص 125-129.</ref> و نیز ابواسحاق ابراهیم نوبختی (نیمه نخست سده 4ق / ؟م) مؤلف کتاب ''یاقوت'' در علم کلام<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص166.</ref> و ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی(د 326ق)<ref>اقبال، عباس. '''''خاندان نوبختی'''''. تهران: 1311، ص212.</ref>.


# اقبال، عباس. خاندان نوبختي. تهران: 1311، ص 5-6.
== نیز نگاه کنید به ==
# مسعودي. ''مروج الذهب''. به كوشش باربيه دومينار، پاريس: 1874م، ج 8، ص 290.
# يعقوبي، احمد. ''البلدان''. به كوشش م. ي. دخويه، بريل: 1891م، ص 238، 241.
# كرامتي، يونس. ''كارنامة ايرانيان''. تهران: 1380، ص 27.
# ابن فقيه. ''البلدان''. به كوشش يوسف الهادي، بيروت: 1996م، ص 290، 338.
# بيروني، ابوريحان. ''الآثار الباقيه عن القرون الخالية''. به كوشش ادوارد زاخائو، لايپزيگ: 1906م، ص 270-271.
# خطيب بغدادي، احمد بن علي. ''تاريخ بغداد''. قاهره: 1349ق/1930م، ج 1، ص 67.
# نالينو، كارلو آلفونسو. ''علم الفلك و تاريخه عند العرب في قرون الوسطي''. رم: 1911م، ص 161.
# Suter, Heinrich '', Die Mathematiker und astronomen der Araber und ihre werke'', Liepzig,1900, p. 3.
# Suter, Heinrich '','' „""Nachtrage und berichtigungen zu ''Die Mathematiker und astronomen der Araber und ihre werke''", ''Abhandlungen zur geschichte der mathematischen wissenchaften'', Leipzig, 1902, Vol XIV.,  p. 158.
# Sarton, George, ''Introduction to the History of Science'', Baltimore, Vol I, 1927, p. 521, 531.
# اقبال. ص 1-2.
# قفطي. ''تاريخ الحكماء''. اختصار زوزني، به كوشش يوليوس ليپرت، لايپزيگ: 1903م، ص409.
# ابن ابي اصيبعه، احمد. ''عيون الانباء في طبقات الاطباء''. به كوشش اگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج 1، ص 152.
# ابن نديم. ''الفهرست''. به كوشش رضا تجدد، تهران: 1350، ص 333.
# قفطي. ص255.
# ابن نديم. ص 299-301؛ كرامتي. ص 16.
# ابن نديم. ص 305؛ كرامتي. ص 27.
# اقبال. ص 15، 21-24.
# طبري. ''تاريخ''. به كوشش ابوالفضل ابراهيم، ج 9، ص151 (حوادث 232ق)؛ نيز: أبو الفداء، إسماعيل بن عمر بن كثير القرشي، ''البداية والنهاية'' ، بيروت: مكتبة المعارف، ج 10، ص308، 309.
# اقبال. ص 15-16.
# اقبال. ص 96، 101.
# اقبال. ص 106.
# اقبال. ص 125-129.
# اقبال. ص 166.
# اقبال. ص 212.


یونس کرامتی
* [[زرتشتی، دین]]
* [[اسلام]]
 
== مآخذ ==
<references />
 
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
 
== نویسنده مقاله ==
یونس كرامتی
[[رده:علوم و فنون]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۹

آل نوبخت، یا خاندان نوبختی، شهرت خاندانی از دانشوران ایرانی که با روی کار آمدن منصور در 136ق / ؟م تا اوایل سده 5ق / ؟م از شهرتی بسزا برخوردار بودند. این خاندان خود را از فرزندان گیو پسر گودرز پهلوان نامی شاهنامه می‌دانستند[۱]. نوبخت سرسلسله این خاندان ستاره شناس دربار منصور عباسی بود و به دست او از دین زردشتی به اسلام گروید[۲].وی به فرمان منصور محاسبات هندسی اولیه مورد نیاز ساخت شهر بغداد (بنیاد آن در 145ق / ؟م) را انجام داد[۳]. یا به قولی هنگام مناسب برای ریختن شالوده این شهر را تعیین کرد[۴][۵][۶][۷][۸][۹][۱۰][۱۱]. دو نسل از فرزندان وی ستاره شناس و مترجم آثار پهلوی به عربی بودند اما افراد بعدی این خاندان به تدریج به سوی علوم دیگر، از جمله ادب عربی، کلام، و علوم دینی تمایل یافتند. شماری از آنان با گرویدن به مذهب جعفری در تبیین مبانی آن و رد آراء مخالفان از هیچ کوششی فروگذار نکردند و در زمره برجسته‌ترین عالمان شیعی درآمدند[۱۲].

  1. ابوسهل فرزند نوبخت: پس از آنکه نوبخت به واسطه کهنسالی از منصور عذر خواست، جای پدر را گرفت و تا هنگام مرگ منصور در سفر حج نیز به همین کار مشغول بود[۱۳][۱۴]. به گفته ابن ندیم در دانش خود به کتاب‌های ایرانیان تکیه داشت. آثاری را از پهلوی به عربی ترجمه کرد.و در روزگار هارون عباسی نیز در خزانه الحکمه یا بیت الحکمه (کتابخانه دارالخلافه) به کار مشغول بود[۱۵]. قفطی ظاهرا سخن ابن ندیم را چنین تعبیر کرده که هارون ابوسهل را به ریاست «خزانه کتب الحکمه» گمارد و او آنچه را که از کتب حکمت فارسی می‌یافت به عربی ترجمه می‌کرد[۱۶]. هیچ یک از آثار وی که همگی درباره احکام نجوم بوده‌اند، به دست ما نرسیده، اما ابن ندیم بندی از کتاب نهمطان ابوسهل را که به موضوع ترجمه آثار علمی ایران به زبان یونانی اختصاص دارد در الفهرست نقل کرده است[۱۷][۱۸]. ابوسهل دست کم 10 پسر داشت که بیشتر آنان در زمره مترجمان آثار پهلوی به عربی[۱۹][۲۰] و با ابونواس، شاعر مشهور ایرانی نژاد در ارتباط بودند[۲۱].
  2. اسماعیل پسر ابوسهل: مشهورترین فرزند ابوسهل و یکی از منجمانی بود که واثق خلیفه پیش از مرگ و هنگامی که سخت بیمار بود (232ق / ؟م) به بالین خود فراخواند تا او را از عاقبتش آگاه سازند. این منجمان پس از نگریستن در ستاره و زایچه واثق، گفتند که روزگاری دراز زنده خواهد ماند و باقی‌مانده عمر او را 50 سال تخمین زدند اما وی بیش از 10 روز زنده نماند[۲۲][۲۳]. ابونواس اشعاری در هجو وی بواسطه بخل و لئامت سروده است[۲۴].
  3. ابوسهل اسماعیل بن علی بن اسحاق بن ابوسهل بن نوبخت(237-311ق / ؟م) مشهور به ابوسهل نوبختی، یکی از مشهورترین افراد خاندان خود بود. وی یکی از مشاهیر متکلمین فرقه امامیه و در عین حال در دستگاه خلافت دارای مقامی در حد وزارت بود و در تأیید مذهب شیعه امامیه و رد نظریات مخالفین این مذهب آثار بسیاری تألیف کرد. گویا وی یکی از کسانی بود که به طور غیر مستقیم در قتل حلاج دست داشت[۲۵]. متکلمین برجسته امامیه در سده‌های چهارم و پنجم قمری همچون شیخ مفید، نجاشی، سید مرتضی و شیخ طوسی همگی با یک یا دو واسطه از شاگردان مکتب این متکلم برجسته بوده‌اند[۲۶]. از دیگر افراد خاندان نوبختی می‌توان به اینان اشاره کرد: ابومحمد حسن بن موسی نوبختی(د 300-310ق / ؟م) که برخی کتاب فرق الشیعه را که امروزه در دست است، از آن وی می‌دانند[۲۷] و نیز ابواسحاق ابراهیم نوبختی (نیمه نخست سده 4ق / ؟م) مؤلف کتاب یاقوت در علم کلام[۲۸] و ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی(د 326ق)[۲۹].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص 5-6.
  2. ↑ مسعودی. مروج الذهب. به كوشش باربیه دومینار، پاریس: 1874م، ج 8، ص 290.
  3. ↑ یعقوبی، احمد. البلدان. به كوشش م. ی. دخویه، بریل: 1891م، ص 238، 241.
  4. ↑ کرامتی، یونس. کارنامه ایرانیان. تهران: 1380، ص 27.
  5. ↑ ابن فقیه. البلدان. به کوشش یوسف الهادی، بیروت: 1996م، ص 290، 338.
  6. ↑ بیرونی، ابوریحان. الآثار الباقیه عن القرون الخالیه. به کوشش ادوارد زاخائو، لایپزیگ: 1906م، ص 270-271.
  7. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی. تاریخ بغداد. قاهره: 1349ق/1930م، ج 1، ص 67.
  8. ↑ نالینو، کارلو آلفونسو. علم الفلک و تاریخه عند العرب فی قرون الوسطی. رم: 1911م، ص 161.
  9. ↑ Suter, Heinrich , Die Mathematiker und astronomen der Araber und ihre werke, Liepzig,1900, p. 3.
  10. ↑ Suter, Heinrich , „""Nachtrage und berichtigungen zu Die Mathematiker und astronomen der Araber und ihre werke", Abhandlungen zur geschichte der mathematischen wissenchaften, Leipzig, 1902, Vol XIV.,  p. 158.
  11. ↑ Sarton, George, Introduction to the History of Science, Baltimore, Vol I, 1927, p. 521, 531.
  12. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص 1-2.
  13. ↑ قفطی. تاریخ الحکماء. اختصار زوزنی، به کوشش یولیوس لیپرت، لایپزیگ: 1903م، ص409.
  14. ↑ ابن ابی اصیبعه، احمد. عیون الانباء فی طبقات الاطباء. به کوشش اگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج 1، ص 152.
  15. ↑ ابن ندیم. الفهرست. به کوشش رضا تجدد، تهران: 1350، ص 333.
  16. ↑ قفطی. تاریخ الحکماء. اختصار زوزنی، به کوشش یولیوس لیپرت، لایپزیگ: 1903م، ص255.
  17. ↑ ابن ندیم. الفهرست. به کوشش رضا تجدد، تهران: 1350، ص 299-301.
  18. ↑ کرامتی، یونس. کارنامه ایرانیان. تهران: 1380، ص 16.
  19. ↑ ابن ندیم. الفهرست. به کوشش رضا تجدد، تهران: 1350، ص 305.
  20. ↑ کرامتی، یونس. کارنامه ایرانیان. تهران: 1380، ص 27.
  21. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص 15، 21-24.
  22. ↑ طبری. تاریخ. به کوشش ابوالفضل ابراهیم، ج 9، ص151 (حوادث 232ق)
  23. ↑ أبو الفداء، إسماعیل بن عمر بن کثیر القرشی، البدایه والنهایه ، بیروت: مکتبه المعارف، ج 10، ص308، 309.
  24. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص 15-16.
  25. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص96، 101.
  26. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص 106.
  27. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص 125-129.
  28. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص166.
  29. ↑ اقبال، عباس. خاندان نوبختی. تهران: 1311، ص212.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

یونس كرامتی

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=آل_نوبخت&oldid=7772»