ایل کلهر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۲۵
کلهر، از ایلات بزرگ و مهم کرد استان کرمانشاه.
برخی نام ایل را برگرفته از نام کلح (کالح) ـ شهر باستانی زمان آشوریان که امروزه حلوان نامیده میشود ـ دانستهاند و نیای افسانهای آنها را رحام یا نبوکد نصر میدانند[۱].
از ایل کلهر گروهی یکجانشین شدهاند و شمار زیادی هنوز کوچندهاند و در دهستانهای شهرستانهای اسلامآباد غرب، پاوه، صحنه، کرمانشاه و گیلان غرب در استان کرمانشاه و دهستانهای شهرستان دهلران استان ایلام ییلاق و قشلاق میکنند[۲].
ایل کلهر از تیرههای متعددی تشکیل شده است. مهمترین تیرههای کلهر عبارتند از: زینلخانی، پاپیران، کلهپا. سرپرستی ایل را خان بر عهده دارد و کدخداها نیز به عنوان رؤسای تیرهها محسوب میشوند. منصب ایلخانی در میان ایل کلهر موروثی است[۳][۴].
جمعیت کل کلهرها را در 1354ش، 100000 نفر گزارش کردهاند[۵]. در سالهای اخیر آمار دقیقی از جمعیت کل آنها در دست نیست. جمعیت کوچنده ایل کلهر در 1377ش 2706 خانوار و 18099 نفر بوده است[۶]. مردم کلهر اکثراً شیعه مذهب، گروهی از آنها علی اللهی هستند[۴]. کشاورزی و کاشت گندم و جو و برنج و... و گلهداری و دامپروری از مشاغل عمده مردم ایل کلهر است. زنان ایل نیز برای کمک به اقتصاد خانواده به بافتن فرش، جاجیم، دستکش و جوراب پشمی و... میپردازند[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمه سکندر اماناللهی، تهران: 1362، ص 21-23.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 40، 133-139.
- ↑ کیهان، مسعود. جغرافیای مفصل ایران. تهران: 1311، جلد 2، ص. 61-62.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 288-289.
- ↑ معصومی، غلامرضا. «عروسی در ایل کلهر»، هنر و مردم. ش 160/159، دی و بهمن 1354، ص 58-67.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 20.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 297.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی