حجله: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
این تابوت واره را در مناطق مختلف [[کشور ایران|ایران]] به شکلهای گوناگون میسازند. تهرانیها آن را معمولاً از چوب و به شکل اتاقکی استوانهای ستوندار و با سقف گنبدی یا بیسقف و دیوارهدار بر روی طبقی مدور میسازند و با آینههای خرد پولکی و کاغذها و گویها و پرهای رنگارنگ میآرایند<ref>بلوکباشی، علی. '''''نخلگردانی'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383ش، ص29.</ref>. | این تابوت واره را در مناطق مختلف [[کشور ایران|ایران]] به شکلهای گوناگون میسازند. تهرانیها آن را معمولاً از چوب و به شکل اتاقکی استوانهای ستوندار و با سقف گنبدی یا بیسقف و دیوارهدار بر روی طبقی مدور میسازند و با آینههای خرد پولکی و کاغذها و گویها و پرهای رنگارنگ میآرایند<ref>بلوکباشی، علی. '''''نخلگردانی'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383ش، ص29.</ref>. | ||
حجله را نماد و مظهری از «کِلّه» یا حجله عروسی<ref>معین، محمد. '''''فرهنگ''''' '''''فارسی'''''. تهران: امیرکبیر، 1357ش، ذیل «کلّه»، جلد 3، ص. 3042.</ref>، به ویژه حجله عروسی قاسم<ref name=":0"> بلوکباشی، علی. '''''نخلگردانی'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383ش، ص.30.</ref> میدانند و در مراسم عزاداری ایام عاشورا و سوگ مرگ جوانان و پهلوانان درون آن را لاله و فانوس و شمعهای سیاه و سفید افروخته میگذارند و در برابر مساجد و حسینیهها و سرگذر محلهها و خانه جوانان درگذشته قرار میدهند و گاهی نیز همراه دستههای سینه زن حمل میکنند<ref name=":0" /><ref>انوری، حسن. '''''فرهنگ''''' '''''بزرگ''''' '''''سخن'''''. تهران: انتشارات سخن، 1381ش، ذیل حجله، جلد 3، ص. 2474. </ref>. | حجله را نماد و مظهری از «کِلّه» یا حجله عروسی<ref>معین، محمد. '''''فرهنگ''''' '''''فارسی'''''. تهران: امیرکبیر، 1357ش، ذیل «کلّه»، جلد 3، ص. 3042.</ref>، به ویژه حجله عروسی قاسم<ref name=":0"> بلوکباشی، علی. '''''نخلگردانی'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383ش، ص.30.</ref> میدانند و در مراسم عزاداری ایام عاشورا و سوگ مرگ جوانان و [[پهلوان|پهلوانان]] درون آن را لاله و فانوس و شمعهای سیاه و سفید افروخته میگذارند و در برابر مساجد و حسینیهها و سرگذر محلهها و خانه جوانان درگذشته قرار میدهند و گاهی نیز همراه دستههای سینه زن حمل میکنند<ref name=":0" /><ref>انوری، حسن. '''''فرهنگ''''' '''''بزرگ''''' '''''سخن'''''. تهران: انتشارات سخن، 1381ش، ذیل حجله، جلد 3، ص. 2474. </ref>. | ||
در قم در دستههای عزا به جز حجله، حجلهگاهی شبیه عماری بزرگ میگرداندند. دورادور حجلهگاه را با پارچه سیاه میپوشاندند و شبیه نعش حضرت قاسم را در جلوی آن میخواباندند<ref> فقیهی، علیاصغر. '''''تاریخ''''' '''''جامع قم: تاریخ مذهبی'''''. قم: اسماعیلیان، 1350ش، ص. 279- 280.</ref>. مردم برخی از شهرهای استان هرمزگان در روز عاشورا مراسم حجلهگردانی و رقص حجله ترتیب میدهند<ref name=":0" />. در برخی تعزیهها از حجله استفاده میکنند. مثلاً در تعزیه «حضرت قاسم» حجلهای با پوشش رنگین و در تعزیه «شهادت علیاکبر» و «حجهالوداع» حجلههایی با پوشش سیاه به کار میبرند<ref>شهیدی، عنایتالله'''''. پژوهشی در تعزیه و تعزیهخوانی: از آغاز تا پایان دوره قاجار در تهران'''''. با همکاری و ویرایش علمی علی بلوکباشی. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1380، 409.</ref>. | در [[قم]] در دستههای عزا به جز حجله، حجلهگاهی شبیه عماری بزرگ میگرداندند. دورادور حجلهگاه را با پارچه سیاه میپوشاندند و شبیه نعش حضرت قاسم را در جلوی آن میخواباندند<ref> فقیهی، علیاصغر. '''''تاریخ''''' '''''جامع قم: تاریخ مذهبی'''''. قم: اسماعیلیان، 1350ش، ص. 279- 280.</ref>. مردم برخی از شهرهای [[استان هرمزگان]] در روز عاشورا مراسم حجلهگردانی و رقص حجله ترتیب میدهند<ref name=":0" />. در برخی تعزیهها از حجله استفاده میکنند. مثلاً در تعزیه «حضرت قاسم» حجلهای با پوشش رنگین و در تعزیه «شهادت علیاکبر» و «حجهالوداع» حجلههایی با پوشش سیاه به کار میبرند<ref>شهیدی، عنایتالله'''''. پژوهشی در تعزیه و تعزیهخوانی: از آغاز تا پایان دوره قاجار در تهران'''''. با همکاری و ویرایش علمی علی بلوکباشی. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1380، 409.</ref>. | ||
نیز نگاه کنید به | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[فرهنگ عامه]] | |||
* [[پهلوان]]<br /> | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی بلوکباشی | علی بلوکباشی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۲
حجله، نام یکی از تابوت وارههای تمثیلی در مراسم عزاداری شیعیان.
این تابوت واره را در مناطق مختلف ایران به شکلهای گوناگون میسازند. تهرانیها آن را معمولاً از چوب و به شکل اتاقکی استوانهای ستوندار و با سقف گنبدی یا بیسقف و دیوارهدار بر روی طبقی مدور میسازند و با آینههای خرد پولکی و کاغذها و گویها و پرهای رنگارنگ میآرایند[۱].
حجله را نماد و مظهری از «کِلّه» یا حجله عروسی[۲]، به ویژه حجله عروسی قاسم[۳] میدانند و در مراسم عزاداری ایام عاشورا و سوگ مرگ جوانان و پهلوانان درون آن را لاله و فانوس و شمعهای سیاه و سفید افروخته میگذارند و در برابر مساجد و حسینیهها و سرگذر محلهها و خانه جوانان درگذشته قرار میدهند و گاهی نیز همراه دستههای سینه زن حمل میکنند[۳][۴].
در قم در دستههای عزا به جز حجله، حجلهگاهی شبیه عماری بزرگ میگرداندند. دورادور حجلهگاه را با پارچه سیاه میپوشاندند و شبیه نعش حضرت قاسم را در جلوی آن میخواباندند[۵]. مردم برخی از شهرهای استان هرمزگان در روز عاشورا مراسم حجلهگردانی و رقص حجله ترتیب میدهند[۳]. در برخی تعزیهها از حجله استفاده میکنند. مثلاً در تعزیه «حضرت قاسم» حجلهای با پوشش رنگین و در تعزیه «شهادت علیاکبر» و «حجهالوداع» حجلههایی با پوشش سیاه به کار میبرند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ بلوکباشی، علی. نخلگردانی. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383ش، ص29.
- ↑ معین، محمد. فرهنگ فارسی. تهران: امیرکبیر، 1357ش، ذیل «کلّه»، جلد 3، ص. 3042.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ بلوکباشی، علی. نخلگردانی. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383ش، ص.30.
- ↑ انوری، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: انتشارات سخن، 1381ش، ذیل حجله، جلد 3، ص. 2474.
- ↑ فقیهی، علیاصغر. تاریخ جامع قم: تاریخ مذهبی. قم: اسماعیلیان، 1350ش، ص. 279- 280.
- ↑ شهیدی، عنایتالله. پژوهشی در تعزیه و تعزیهخوانی: از آغاز تا پایان دوره قاجار در تهران. با همکاری و ویرایش علمی علی بلوکباشی. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1380، 409.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی