لغت فرس اسدی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «لغت فُرس اَسَدي / يا فرهنگ اَسَدي نخستين فرهنگ فارسي متكي به شواهد شعري1 تأليف حكيم ابومنصور علي اسدي طوسي* (د 465 ق)2 ظاهراً اسدي پس از نظم گرشاسب نامه* (سرودة 458 ق) به خواهش شاگردش، اردشير بن ديلمسپار النجمي القطبي شاعر به تأليف اين كتاب پرداخته ا...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
لغت فُرس | لغت فُرس اَسَدی / یا فرهنگ اَسَدی نخستین فرهنگ فارسی متکی به شواهد شعری<ref>دبیرسیاقی، محمد. '''''فرهنگهای فارسی به فارسی و فارسی به زبانهای دیگر'''''. تهران: آرا، 1375، ج.2، ص 18.</ref> تألیف [[اسدی طوسی|حکیم ابومنصور علی اسدی طوسی]]* (د 465 ق)<ref>صفا، ذبیحالله'''''. تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوس، 1373، ج 5، ب 1، ص 403، 902.</ref> ظاهراً اسدی پس از نظم [[گرشاسب نامه]]* (سروده 458 ق) به خواهش شاگردش، اردشیر بن دیلمسپار النجمی القطبی شاعر به تألیف این کتاب پرداخته است<ref>نفیسی، سعید. «لغت فرس اسدی»، '''''مقدمه لغت نامه دهخدا'''''. گروهی از نویسندگان، تهران: دانشگاه تهران، 1338، ص 186.</ref>. ترتیب لغات لغت فرس بر اساس حرف آخر به عنوان «باب» است. بدین معنا که مؤلف فرهنگ را با لغاتی که آخر آنها به حرف الف ختم میشود، با عنوان «باب الف» آغاز کرده و با لغاتی که آخرشان به «ی» پایان مییابد با عنوان «باب یا» پایان بخشیده است<ref>دبیرسیاقی، محمد. '''''فرهنگهای فارسی به فارسی و فارسی به زبانهای دیگر'''''. تهران: آرا، 1375، ج.2، ص 19 ، 20.</ref>. هدف اصلی اسدی از تألیف لغت فرس به ـ تصریح خودش ـ؛ رفع اشکال از واژههای دشوار زبان دری برای سرایندگان معاصر مؤلف در اران و آذربایجان بوده که با لغات دری در خراسان و ماوراءالنهر آشنایی نداشتهاند<ref>صفا، ذبیحالله'''''. تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوس، 1373، ج 5، ب 1، ص 903.</ref>. گفتنی است که اسدی در این فرهنگ از ابیات «[[گرشاسب نامه]]» به عنوان شاهد برای برخی از واژهها بهره برده است. او با تألیف این اثر نه تنها به دلیل ضبط و تعریف واژگان و تعیین عرفها، بلکه به خاطر درج اشعار شاعران متقدم چون ابوشکور بلخی*، [[شهید بلخی]]*، رودکی* و معرفی آنان، کمک شایانی به زبان و ادب پارسی کرده است<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، 1350، ج.2، ص 453.</ref>. لغت فرس اساس کار همه فرهنگنویسان بعدی قرار گرفته است. نخستین بار به وسیله پاول هرن آلمانی [P. Horn](گوتینگن، 1897م) و دیگر بار به تصحیح [[عباس اقبال آشتیانی]] (تهران، 1319ش) و محمد دبیرسیاقی (تهران، 1336 و 1356 ش) به چاپ رسید. فتحالله مجتبایی و علی اشرف صادقی نیز چاپ منقحی از آن ارائه دادهاند<ref>مرادی، نورالله. '''''مرجع شناسی'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1372، ص131 ، 132.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[اسدی طوسی]] | |||
* [[گرشاسب نامه]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
[ | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۹
لغت فُرس اَسَدی / یا فرهنگ اَسَدی نخستین فرهنگ فارسی متکی به شواهد شعری[۱] تألیف حکیم ابومنصور علی اسدی طوسی* (د 465 ق)[۲] ظاهراً اسدی پس از نظم گرشاسب نامه* (سروده 458 ق) به خواهش شاگردش، اردشیر بن دیلمسپار النجمی القطبی شاعر به تألیف این کتاب پرداخته است[۳]. ترتیب لغات لغت فرس بر اساس حرف آخر به عنوان «باب» است. بدین معنا که مؤلف فرهنگ را با لغاتی که آخر آنها به حرف الف ختم میشود، با عنوان «باب الف» آغاز کرده و با لغاتی که آخرشان به «ی» پایان مییابد با عنوان «باب یا» پایان بخشیده است[۴]. هدف اصلی اسدی از تألیف لغت فرس به ـ تصریح خودش ـ؛ رفع اشکال از واژههای دشوار زبان دری برای سرایندگان معاصر مؤلف در اران و آذربایجان بوده که با لغات دری در خراسان و ماوراءالنهر آشنایی نداشتهاند[۵]. گفتنی است که اسدی در این فرهنگ از ابیات «گرشاسب نامه» به عنوان شاهد برای برخی از واژهها بهره برده است. او با تألیف این اثر نه تنها به دلیل ضبط و تعریف واژگان و تعیین عرفها، بلکه به خاطر درج اشعار شاعران متقدم چون ابوشکور بلخی*، شهید بلخی*، رودکی* و معرفی آنان، کمک شایانی به زبان و ادب پارسی کرده است[۶]. لغت فرس اساس کار همه فرهنگنویسان بعدی قرار گرفته است. نخستین بار به وسیله پاول هرن آلمانی [P. Horn](گوتینگن، 1897م) و دیگر بار به تصحیح عباس اقبال آشتیانی (تهران، 1319ش) و محمد دبیرسیاقی (تهران، 1336 و 1356 ش) به چاپ رسید. فتحالله مجتبایی و علی اشرف صادقی نیز چاپ منقحی از آن ارائه دادهاند[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. فرهنگهای فارسی به فارسی و فارسی به زبانهای دیگر. تهران: آرا، 1375، ج.2، ص 18.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوس، 1373، ج 5، ب 1، ص 403، 902.
- ↑ نفیسی، سعید. «لغت فرس اسدی»، مقدمه لغت نامه دهخدا. گروهی از نویسندگان، تهران: دانشگاه تهران، 1338، ص 186.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. فرهنگهای فارسی به فارسی و فارسی به زبانهای دیگر. تهران: آرا، 1375، ج.2، ص 19 ، 20.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوس، 1373، ج 5، ب 1، ص 903.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، 1350، ج.2، ص 453.
- ↑ مرادی، نورالله. مرجع شناسی. تهران: فرهنگ معاصر، 1372، ص131 ، 132.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر