غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۴

غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد (450ـ505ق / 1058-1111م) متکلم، عالم، صوفی، نویسنده.

ابوحامد در طابران طوس زاده شد و بدان سبب که پیشه پدرش بافندگی بود، به غزالی ملقب شد^[۱]. در کودکی پدرش را از دست داد و ابوحامد احمد بن محمد رادکانی سرپرستی او و برادرش احمد را به عهده گرفت. علوم دینی و ادبی را از رادکانی و سپس ابونصر اسماعیلی آموخت^[۲]. در نیشابور نزد امام الحرمین جوینی فقیه شافعی به تحصیل پرداخت^[۳]. در 484ق / 1091م خواجه نظام‌الملک تدریس در مدرسه نظامیه بغداد را به وی سپرد، اما او پس از 4 سال منصب خود را به برادرش احمد داد^[۴]. در همین زمان به تصوف روی آورد و به مکه، ‌بیت المقدس، ‌شام و مصر رفت. در بازگشت به نیشابور در نظامیه این شهر به تدریس مشغول شد. سرانجام در زادگاهش انزوا گزید و همان جا درگذشت^[۵].

امام غزالی در تصوف از حارث محاسبی، ‌شبلی، ‌جنید بغدادی و دیگران تأثیر پذیرفت^[۶]. صوفیانی چون عبدالقادر گیلانی، شهاب الدین سهروردی، ابوالحسن شاذلی و جز آنان نیز از وی متأثر بودند^[۷]. از شاگردانش می‌توان محیی الدین نیشابوری، محمد بن تومرت و نجم الدین خبوشانی را نام برد. احیاء علوم‌الدین، تهافت الفلاسفه، کیمیای سعادت، ‌و نصیحه الملوک از جمله آثار مشهور او هستند^[۸].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 2، ص 921.
↑ سجادی، ضیاءالدین. مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 360 و 361.
↑ خانلری (کیا)، ‌زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 360.
↑ حکیمیان، ‌ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 288.
↑ سجادی، ‌ضیاءالدین. مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 98 و 99.
↑ بناءپور، هاشم. عین القضاه همدانی. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 41.
↑ زرین‌کوب، عبدالحسین. فرار از مدرسه. تهران: انجمن آثار ملی، ‌1353، ص 299.
↑ همایی، جلال‌الدین. غزالی نامه. تهران: فروغی، چ 2، 1342، ص 243، 249، 258، 266، 283، 285ـ 288.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

[1] صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 2، ص 921.

[2] سجادی، ضیاءالدین. مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 360 و 361.

[3] خانلری (کیا)، ‌زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 360.

[4] حکیمیان، ‌ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 288.

[5] سجادی، ‌ضیاءالدین. مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 98 و 99.

[6] بناءپور، هاشم. عین القضاه همدانی. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 41.

[7] زرین‌کوب، عبدالحسین. فرار از مدرسه. تهران: انجمن آثار ملی، ‌1353، ص 299.

[8] همایی، جلال‌الدین. غزالی نامه. تهران: فروغی، چ 2، 1342، ص 243، 249، 258، 266، 283، 285ـ 288.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد (450ـ505ق / 1058-1111م) متکلم، عالم، صوفی، نویسنده.
+غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد (450ـ505ق / 1058-1111م) متکلم، عالم، [[صوفیه|صوفی]]، نویسنده.
-ابوحامد در طابران طوس زاده شد و بدان سبب که پیشه پدرش بافندگی بود، به غزالی ملقب شد<ref>صفا، ذبیح‌الله''. '''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 2، ص 921.</ref>. در کودکی پدرش را از دست داد و ابوحامد احمد بن محمد رادکانی سرپرستی او و برادرش احمد را به عهده گرفت. علوم دینی و ادبی را از رادکانی و سپس ابونصر اسماعیلی آموخت<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 360 و 361.</ref>. در نیشابور نزد امام الحرمین جوینی فقیه [[شافعی]] به تحصیل پرداخت<ref>خانلری (کیا)، ‌زهرا''. '''فرهنگ ادبیات فارسی'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 360.</ref>. در 484ق / 1091م خواجه نظام‌الملک تدریس در مدرسه نظامیه بغداد را به وی سپرد، اما او پس از 4 سال منصب خود را به برادرش احمد داد<ref>حکیمیان، ‌ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 288.</ref>. در همین زمان به [[تصوف]] روی آورد و به مکه، ‌بیت المقدس، ‌شام و مصر رفت. در بازگشت به [[نیشابور]] در نظامیه این شهر به تدریس مشغول شد. سرانجام در زادگاهش انزوا گزید و همان جا درگذشت<ref>سجادی، ‌ضیاءالدین. '''''مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 98 و 99.</ref>.
+ابوحامد در طابران طوس زاده شد و بدان سبب که پیشه پدرش بافندگی بود، به غزالی ملقب شد<ref>صفا، ذبیح‌الله''. '''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 2، ص 921.</ref>. در کودکی پدرش را از دست داد و ابوحامد احمد بن محمد رادکانی سرپرستی او و برادرش احمد را به عهده گرفت. علوم دینی و ادبی را از رادکانی و سپس ابونصر اسماعیلی آموخت<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 360 و 361.</ref>. در [[نیشابور]] نزد امام الحرمین جوینی فقیه [[شافعی]] به تحصیل پرداخت<ref>خانلری (کیا)، ‌زهرا''. '''فرهنگ ادبیات فارسی'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 360.</ref>. در 484ق / 1091م [[نظام الملک طوسی|خواجه نظام‌الملک]] تدریس در مدرسه نظامیه بغداد را به وی سپرد، اما او پس از 4 سال منصب خود را به برادرش احمد داد<ref>حکیمیان، ‌ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 288.</ref>. در همین زمان به [[تصوف]] روی آورد و به [[مکه]]، ‌بیت المقدس، ‌شام و مصر رفت. در بازگشت به [[نیشابور]] در نظامیه این شهر به تدریس مشغول شد. سرانجام در زادگاهش انزوا گزید و همان جا درگذشت<ref>سجادی، ‌ضیاءالدین. '''''مقدمه‌ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 98 و 99.</ref>.
-امام غزالی در تصوف از حارث محاسبی، ‌شبلی، ‌جنید بغدادی و دیگران تأثیر پذیرفت<ref>بناءپور، هاشم''. '''عین القضاه همدانی'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 41.</ref>. صوفیانی چون عبدالقادر گیلانی، [[شهاب الدین سهروردی]]، ابوالحسن شاذلی و جز آنان نیز از وی متأثر بودند<ref>زرین‌کوب، عبدالحسین. '''''فرار از مدرسه'''''. تهران: انجمن آثار ملی، ‌1353، ص 299.</ref>. از شاگردانش می‌توان محیی الدین نیشابوری، محمد بن تومرت و نجم الدین خبوشانی را نام برد. احیاء علوم‌الدین، تهافت الفلاسفه، [[کیمیای سعادت]]، ‌و نصیحه الملوک از جمله آثار مشهور او هستند<ref>همایی، جلال‌الدین. '''''غزالی نامه'''''. تهران: فروغی، چ 2، 1342، ص 243، 249، 258، 266، 283، 285ـ 288.</ref>.
+امام غزالی در [[تصوف]] از حارث محاسبی، ‌شبلی، ‌جنید بغدادی و دیگران تأثیر پذیرفت<ref>بناءپور، هاشم''. '''عین القضاه همدانی'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 41.</ref>. صوفیانی چون عبدالقادر گیلانی، [[شهاب الدین سهروردی]]، ابوالحسن شاذلی و جز آنان نیز از وی متأثر بودند<ref>زرین‌کوب، عبدالحسین. '''''فرار از مدرسه'''''. تهران: انجمن آثار ملی، ‌1353، ص 299.</ref>. از شاگردانش می‌توان محیی الدین نیشابوری، محمد بن تومرت و نجم الدین خبوشانی را نام برد. احیاء علوم‌الدین، تهافت الفلاسفه، [[کیمیای سعادت]]، ‌و نصیحه الملوک از جمله آثار مشهور او هستند<ref>همایی، جلال‌الدین. '''''غزالی نامه'''''. تهران: فروغی، چ 2، 1342، ص 243، 249، 258، 266، 283، 285ـ 288.</ref>.
 == نیز نگاه کنید به ==