پرش به محتوا

بینالود: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
بينالود، رشته كوهي در [[استان خراسان رضوي]]، محاط در ميان خط منحني بسته‌اي كه شهرهاي [[مشهد]]، نيشابور و چناران را به يكديگر پيوند مي‌دهد<ref>سازمان حمل و نقل و پايانه‌هاي كشور (وزارت راه و ترابري). '''''اطلس جاده‌هاي ايران''''' (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص 3 و 4.</ref>.1 اين رشته كوه با درازاي 125 كمـ و جهت شمال غربي به جنوب شرقي داراي قله‌هاي متعددي است كه بلندترين آن‌ها 3211 متر ارتفاع دارد2 و به نام بام خراسان مشهور است. بينالود از نظر ساختار زمين‌شناسي شبيه رشته كوه البرز است، يعني از چين‌ها و گسل‌هايي تشكيل شده كه مربوط به دوران مختلف زمين‌شناسي است. رشته كوه بينالود در جهت شمال غربي و با كاهش تدريجي ارتفاع به رشته كوه آلاداغ (الله داغ) متصل مي‌شود كه پيوستگي طبيعي آن تا شهر بجنورد (مركز استان خراسان شمالي) ادامه دارد.3  
[[پرونده:بینالود.jpg|بندانگشتی|رشته کوه بینالود، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.eligasht.com/]]
بینالود، رشته كوهی در [[استان خراسان رضوی]]، محاط در میان خط منحنی بسته‌ای كه شهرهای [[مشهد]]، نیشابور و چناران را به یكدیگر پیوند می‌دهد<ref>سازمان حمل و نقل و پايانه‌هاي كشور (وزارت راه و ترابري). '''''اطلس جاده‌هاي ايران''''' (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص 3 و 4.</ref>.این رشته كوه با درازای 125 كمـ و جهت شمال غربی به جنوب شرقی دارای قله‌های متعددی است كه بلندترین آن‌ها 3211 متر ارتفاع دارد<ref>جعفري، عباس. '''''گيتاشناسي ايران'''''. ج 1، ''كوه‌ها و كوه‌نامة ايران''، چ 2، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 126.</ref> و به نام بام خراسان مشهور است. بینالود از نظر ساختار زمین‌شناسی شبیه رشته كوه [[البرز]] است، یعنی از چین‌ها و گسل‌هایی تشكیل شده كه مربوط به دوران مختلف زمین‌شناسی است. رشته كوه بینالود در جهت شمال غربی و با كاهش تدریجی ارتفاع به رشته كوه آلاداغ (الله داغ) متصل می‌شود كه پیوستگی طبیعی آن تا شهر [[بجنورد]] (مركز [[استان خراسان شمالی]]) ادامه دارد<ref>سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ريزي آموزشي. '''''جغرافياي استان خراسان'''''. چ 3، تهران: شركت چاپ و نشر كتا‌ب‌هاي درسي ايران، 1381، ص 3-5.</ref>.


كلية آبريزهاي جبهة شمالي اين رشته كوه به كشف‌رود (حوضة آبريز شمال شرق ايران) و تمامي آبريزهاي جنوبي آن به كال شور سبزوار (حوضة آبريز مركزي ايران) تخليه مي‌شود.4
كلیه آبریزهای جبهه شمالی این رشته كوه به كشف‌رود (حوضه آبریز شمال شرق ایران) و تمامی آبریزهای جنوبی آن به كال شور سبزوار (حوضه آبریز مركزی [[ایران]]) تخلیه می‌شود<ref>سازمان نقشه‌برداري كشور. '''''اطلس زمين‌شناسي''''' (اطلس ملي ايران). نگارش دوم، چ 1، تهران: سازمان نقشه‌برداري كشور (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 11.</ref>.


== نیز نگاه کنید به ==


* [[البرز]]
* [[زاگرس]]
* [[الوند]]


'''مآخذ:'''
== مآخذ ==
 
<references />
1.  
 
2.    جعفري، عباس. '''''گيتاشناسي ايران'''''. ج 1، ''كوه‌ها و كوه‌نامة ايران''، چ 2، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 126.
 
3.    سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ريزي آموزشي. '''''جغرافياي استان خراسان'''''. چ 3، تهران: شركت چاپ و نشر كتا‌ب‌هاي درسي ايران، 1381، ص 3-5.
 
4.    سازمان نقشه‌برداري كشور. '''''اطلس زمين‌شناسي''''' (اطلس ملي ايران). نگارش دوم، چ 1، تهران: سازمان نقشه‌برداري كشور (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 11.


== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
کبری حکیمیان
کبری حکیمیان

نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۵

رشته کوه بینالود، قابل بازیابی ازhttps://www.eligasht.com/

بینالود، رشته كوهی در استان خراسان رضوی، محاط در میان خط منحنی بسته‌ای كه شهرهای مشهد، نیشابور و چناران را به یكدیگر پیوند می‌دهد[۱].این رشته كوه با درازای 125 كمـ و جهت شمال غربی به جنوب شرقی دارای قله‌های متعددی است كه بلندترین آن‌ها 3211 متر ارتفاع دارد[۲] و به نام بام خراسان مشهور است. بینالود از نظر ساختار زمین‌شناسی شبیه رشته كوه البرز است، یعنی از چین‌ها و گسل‌هایی تشكیل شده كه مربوط به دوران مختلف زمین‌شناسی است. رشته كوه بینالود در جهت شمال غربی و با كاهش تدریجی ارتفاع به رشته كوه آلاداغ (الله داغ) متصل می‌شود كه پیوستگی طبیعی آن تا شهر بجنورد (مركز استان خراسان شمالی) ادامه دارد[۳].

كلیه آبریزهای جبهه شمالی این رشته كوه به كشف‌رود (حوضه آبریز شمال شرق ایران) و تمامی آبریزهای جنوبی آن به كال شور سبزوار (حوضه آبریز مركزی ایران) تخلیه می‌شود[۴].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. سازمان حمل و نقل و پايانه‌هاي كشور (وزارت راه و ترابري). اطلس جاده‌هاي ايران (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص 3 و 4.
  2. جعفري، عباس. گيتاشناسي ايران. ج 1، كوه‌ها و كوه‌نامة ايران، چ 2، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 126.
  3. سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ريزي آموزشي. جغرافياي استان خراسان. چ 3، تهران: شركت چاپ و نشر كتا‌ب‌هاي درسي ايران، 1381، ص 3-5.
  4. سازمان نقشه‌برداري كشور. اطلس زمين‌شناسي (اطلس ملي ايران). نگارش دوم، چ 1، تهران: سازمان نقشه‌برداري كشور (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 11.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

کبری حکیمیان