ایل سنگسری: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''سنگسری،''' از ایلات بزرگ و مهم [[استان سمنان]]. | ||
برخی نام سنگسری را سَكْسَر یا سَگْسَر نوشتهاند و سنگسر را تحریف شده آن و خاستگاه آنها را قوم سكایان (سیستانیان امروزی) دانستهاند<ref>كسروی، احمد. '''''نامهای شهرها و دیههای ایران.''''' تهران: 1308.</ref>. | |||
ایل سنگسری قلمرو وسیعی از دامنههای سلسله جبال [[البرز]] و فیروزكوه تا منطقه طبس، بیرجند و كویرلوت و... را در بر میگیرد. مركز اصلی سنگسریها شهر سنگسر [[سمنان]] معروف به مهدیشهر است<ref>شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص21.</ref>. سنگسریها از جهت شیوه كوچ و اسكان ویژگی خاصی در بین [[ایلات و عشایر|ایلات و عشایر ایران]] دارند. برخی آنها را ایل شهری- شبانی نامیدهاند<ref name=":0"> هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنههای جنوبی البرز'''''» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر'''''. تهران: 1362، ص 138.</ref>. چون در زمان سكونت در سردسیر به شیوه شهروندان شهری زندگی میكنند و در تابستان كه برای چرای دامها به مناطقی از استانهای [[استان تهران|تهران]]، خراسان، [[سمنان]]، [[استان مازندران|مازندران]] كوچ میكنند همچون [[ایل]] زندگی میكنند<ref name=":0" /><ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها'''''. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.</ref>. | |||
ایل سنگسری از چندین طایفه و تیره تشكیل شده است كه هر كدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشود. برخی از مهمترین طایفههای سنگسری عبارتند از: كساییان، پارسا، صمدیان و...<ref>شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص24.</ref>. | |||
شمار كوچندگان آن را در 1377ش 739 خانوار و 3113 نفر | شمار كوچندگان آن را در 1377ش 739 خانوار و 3113 نفر تخمین زدهاند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص17-18.</ref>. | ||
سنگسریها از اقتصاد بسیار پر رونقی برخوردارند و مالكان گلههای بزرگ دام هستند. بسیاری از پژوهشگران مردم ایل سنگسری را از توانمندترین دامداران ناحیه [[البرز]] و مركزی و شرقی معرفی كردهاند. همچنین صنایعدستی زنان ایل سنگسری مانند دستبافتهای آنها از شهرت خاصی برخوردار است<ref name=":0" /><ref>شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان، 1378 ،ص.324-325.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ایلات و عشایر]] | |||
* [[سمنان]] | |||
* [[البرز]] | |||
1. | == مآخذ == | ||
1. كسروی، احمد. '''''نامهای شهرها و دیههای ایران.''''' تهران: 1308، ص . | |||
2. شاه | 2. شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص21. | ||
3. هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد | 3. هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنههای جنوبی البرز'''''» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر'''''. تهران: 1362، ص 138. | ||
4. همانجا؛ ''''' | 4. همانجا؛ '''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها'''''. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156. | ||
5. شاه | 5. شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص24. | ||
6. ''''' | 6. '''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص17-18. | ||
7. هوركاد، همانجا؛ | 7. هوركاد، همانجا؛ | ||
'''''معصومه ابراهیمی''''' | '''''معصومه ابراهیمی''''' | ||
نسخهٔ ۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۷
سنگسری، از ایلات بزرگ و مهم استان سمنان.
برخی نام سنگسری را سَكْسَر یا سَگْسَر نوشتهاند و سنگسر را تحریف شده آن و خاستگاه آنها را قوم سكایان (سیستانیان امروزی) دانستهاند[۱].
ایل سنگسری قلمرو وسیعی از دامنههای سلسله جبال البرز و فیروزكوه تا منطقه طبس، بیرجند و كویرلوت و... را در بر میگیرد. مركز اصلی سنگسریها شهر سنگسر سمنان معروف به مهدیشهر است[۲]. سنگسریها از جهت شیوه كوچ و اسكان ویژگی خاصی در بین ایلات و عشایر ایران دارند. برخی آنها را ایل شهری- شبانی نامیدهاند[۳]. چون در زمان سكونت در سردسیر به شیوه شهروندان شهری زندگی میكنند و در تابستان كه برای چرای دامها به مناطقی از استانهای تهران، خراسان، سمنان، مازندران كوچ میكنند همچون ایل زندگی میكنند[۳][۴].
ایل سنگسری از چندین طایفه و تیره تشكیل شده است كه هر كدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشود. برخی از مهمترین طایفههای سنگسری عبارتند از: كساییان، پارسا، صمدیان و...[۵].
شمار كوچندگان آن را در 1377ش 739 خانوار و 3113 نفر تخمین زدهاند[۶].
سنگسریها از اقتصاد بسیار پر رونقی برخوردارند و مالكان گلههای بزرگ دام هستند. بسیاری از پژوهشگران مردم ایل سنگسری را از توانمندترین دامداران ناحیه البرز و مركزی و شرقی معرفی كردهاند. همچنین صنایعدستی زنان ایل سنگسری مانند دستبافتهای آنها از شهرت خاصی برخوردار است[۳][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
1. كسروی، احمد. نامهای شهرها و دیههای ایران. تهران: 1308، ص .
2. شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص21.
3. هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنههای جنوبی البرز» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر. تهران: 1362، ص 138.
4. همانجا؛ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.
5. شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص24.
6. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص17-18.
7. هوركاد، همانجا؛
معصومه ابراهیمی
- ↑ كسروی، احمد. نامهای شهرها و دیههای ایران. تهران: 1308.
- ↑ شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص21.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنههای جنوبی البرز» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر. تهران: 1362، ص 138.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.
- ↑ شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص24.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص17-18.
- ↑ شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان، 1378 ،ص.324-325.