طایفه مبارکی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
مردم طایفه مبارکی همگی یکجانشین شدهاند و در روستاها و نواحی شهرستانهای [[ایرانشهر]]، نیکشهر، قصر قند و چابهار سکونت گزیدهاند<ref>'''''بررسی ایلات و عشایر بلوچستان'''''. تهران: 1348، ص 72. </ref>. | مردم طایفه مبارکی همگی یکجانشین شدهاند و در روستاها و نواحی شهرستانهای [[ایرانشهر]]، نیکشهر، قصر قند و چابهار سکونت گزیدهاند<ref>'''''بررسی ایلات و عشایر بلوچستان'''''. تهران: 1348، ص 72. </ref>. | ||
ساختار طایفگی در مبارکیها از بزرگترین واحد تا کوچکترین به صورت طایفه، تیره، خانوار (هَلْک) و خانواده است<ref>'''''بررسی کلی طایفه مبارکی'''''. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356، جلد 2، ص 67-75.</ref>. سردار و «واجه» رؤسای طایفه و تیره محسوب میشوند. طایفه مبارکی به چندین تیره مانند: مبارکی، امیری، زینالدینی و... تقسیم میشود که هر کدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند.سرداران طایفه همگی از تیره مبارکی برخاستهاند. سردار عیسی خان مبارکی از آخرین سرداران طایفه بوده است<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 2، ص 946-947.</ref><ref>'''''بررسی کلی طایفه مبارکی'''''. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356،جلد 2، ص 76-77.</ref>. | ساختار طایفگی در مبارکیها از بزرگترین واحد تا کوچکترین به صورت طایفه، تیره، خانوار (هَلْک) و خانواده است<ref>'''''بررسی کلی طایفه مبارکی'''''. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356، جلد 2، ص 67-75.</ref>. سردار و «واجه» رؤسای طایفه و تیره محسوب میشوند. طایفه مبارکی به چندین تیره مانند: مبارکی، امیری، زینالدینی و... تقسیم میشود که هر کدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند. سرداران طایفه همگی از تیره مبارکی برخاستهاند. سردار عیسی خان مبارکی از آخرین سرداران طایفه بوده است<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 2، ص 946-947.</ref><ref>'''''بررسی کلی طایفه مبارکی'''''. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356،جلد 2، ص 76-77.</ref>. | ||
آمار مشخصی از جمعیت مبارکیها در دست نیست. در 1361ش جمعیت مبارکیها طایفه لاشاری به روی هم 22000 نفر محاسبه شده است. مبارکیها برای امرار معاش به دامداری و کشاورزی میپردازند<ref>'''''گزارش عملکرد گذشته و وضع موجود استان سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1361، ص 61. </ref>. | آمار مشخصی از جمعیت مبارکیها در دست نیست. در 1361ش جمعیت مبارکیها طایفه لاشاری به روی هم 22000 نفر محاسبه شده است. مبارکیها برای امرار معاش به دامداری و کشاورزی میپردازند<ref>'''''گزارش عملکرد گذشته و وضع موجود استان سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1361، ص 61. </ref>. | ||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۱
مبارکی، از طوایف بزرگ و مهم بلوچ پراکنده در استان سیستان و بلوچستان.
برخی نام مبارکی را برگرفته از نام یکی از اجداد آنها ـ میر مبارک ـ دانستهاند و خاستگاه جغرافیایی آنها را کرمان و فارس آوردهاند که در زمان حکومت صفویان به منطقه چانف در سیستان و بلوچستان کوچیدهاند[۱]. برخی دیگر، به نقل از مردم این طایفه، خاستگاه آنها را عربستان و مبارکیها را از اعقاب حمزه عموی پیامبر دانستهاند[۲].
مردم طایفه مبارکی همگی یکجانشین شدهاند و در روستاها و نواحی شهرستانهای ایرانشهر، نیکشهر، قصر قند و چابهار سکونت گزیدهاند[۳].
ساختار طایفگی در مبارکیها از بزرگترین واحد تا کوچکترین به صورت طایفه، تیره، خانوار (هَلْک) و خانواده است[۴]. سردار و «واجه» رؤسای طایفه و تیره محسوب میشوند. طایفه مبارکی به چندین تیره مانند: مبارکی، امیری، زینالدینی و... تقسیم میشود که هر کدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند. سرداران طایفه همگی از تیره مبارکی برخاستهاند. سردار عیسی خان مبارکی از آخرین سرداران طایفه بوده است[۵][۶].
آمار مشخصی از جمعیت مبارکیها در دست نیست. در 1361ش جمعیت مبارکیها طایفه لاشاری به روی هم 22000 نفر محاسبه شده است. مبارکیها برای امرار معاش به دامداری و کشاورزی میپردازند[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مهنامه ارتش. ش 11، ص 9-12.
- ↑ جعفری، علیاکبر. «بلوچ و بلوچی»، مجله سخن. سال 14، ش 8-9، اردیبهشت 1343، ص 774.
- ↑ بررسی ایلات و عشایر بلوچستان. تهران: 1348، ص 72.
- ↑ بررسی کلی طایفه مبارکی. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356، جلد 2، ص 67-75.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 2، ص 946-947.
- ↑ بررسی کلی طایفه مبارکی. نشریه شماره 22، سازمان برنامه و بودجه مرکز پژوهشهای خلیج فارس، 1356،جلد 2، ص 76-77.
- ↑ گزارش عملکرد گذشته و وضع موجود استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1361، ص 61.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی