پاپی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''پاپی'''، نام یکی از ایلات بزرگ لر زبان منطقه بالاگریوه پیشکوه [[استان لرستان]]. | '''پاپی'''، نام یکی از ایلات بزرگ لر زبان منطقه بالاگریوه پیشکوه [[استان لرستان]]. برخی نام پاپی را برگرفته از پاپا دینار (پاپا اینار = پاپا انار) و یا «پاپی مراد»، دو تن از اجداد کهن پاپیها میدانند. در برخی منابع پاپی به معنای پیرو و خادم [[امام زاده|امامزاده]] شاهزاده احمد، در سرزمین پاپی آمده است<ref>پاپی، مرادحسین. '''''شناخت ایل پاپی'''''. قم: 1378، ج 1، ص 266-267.</ref><ref>ساکی، علیمحمد. '''''جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان'''''. خرمآباد: 1343، ص 197. </ref>. | ||
محل سکونت [[ایل]] پاپی به نام ایل، پاپی و از لحاظ تقسیمات کشوری به «بخش پاپی» معروف است و از توابع شهرستان خرمآباد [[استان لرستان]] محسوب میشود<ref>راولینسون، هنری. '''''سفرنامه راولینسون'''''. ترجمه سکندر اماناللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133. </ref>. هسته اصلی تشکیلدهنده ایل را شماری تیره و طایفه از نسل حیدر میدانند. پس از پاپی مراد ـ جد هفتم [[ایل]] ـ [[ایل]] بین فرزندان او هادی و مَناصر (ظاهراً محمدناصر) تقسیم شد. رهبری در بین پاپیها موروثی است و بین این دو خانواده میگردد<ref>اماناللهی، سکندر. '''''کوچنشینی در ایران'''''. تهران: 1360، ص 186-187.</ref>. تا قبل از قانون اصلاحات ارضی دو قشر «هُمْسا» (همسایه: رعیت و ایلیاتی) و «خان» در ایل پاپی وجود داشت. خانها مالک زمینها و رعیتها جزیی از ابواب جمعی آنها به شمار میرفتند<ref name=":0">فیلبرگ، اس. ج. '''''ایل پاپی کوچنشینان غرب ایران'''''. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 81-83.</ref>. | |||
گروهی از پاپیها در روستا و شهر اسکان یافتهاند و گروهی دیگر هنوز کوچرو هستند. دهستانهای بخشهای مرکزی، الوار گرمسیری و سردشت [[استان خوزستان]] و مناطق سورام، کشور، لیریایی و جاهای دیگری در [[استان لرستان]]، مهمترین مناطق قشلاقی و ییلاقی پاپیها به شمار میروند<ref>'''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور.''''' جمعیت عشایری دهستانها، تهران: 1378، ص 72-73، 75-76، 149-153.</ref>. طبق سرشماری 1377ش جمعیت کوچنده پاپیها 5914 خانوار و 823 نفر بوده است<ref>'''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور.''''' تهران: 1378، ص 14.</ref>. دامپروری و زراعت پیشه اصلی مردم پاپی است. زنان نیز به رنگرزی پشم و قالیبافی و مانند آنها میپردازند و کار در معادن قیر و سنگ نمک، زغال و گچ از مشاغل کنونی مردان پاپی است<ref name=":0" /><ref>ساکی، علیمحمد. '''''جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان'''''. خرمآباد: 1343،ص 197، 203.</ref>. پاپیها را برخی شیعه [[امام دوازدهگانه|دوازده امامی]] و برخی دیگر شیعه و با گرایش به اهل [[حق]] میدانند<ref>فیلبرگ، اس. ج. '''''ایل پاپی کوچنشینان غرب ایران'''''. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 255.</ref><ref>راولینسون، هنری. '''''سفرنامه راولینسون'''''. ترجمه سکندر اماناللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133. </ref>. | |||
گروهی از پاپیها در روستا و شهر اسکان یافتهاند و گروهی دیگر هنوز کوچرو هستند. دهستانهای بخشهای مرکزی، الوار گرمسیری و سردشت [[استان خوزستان]] و مناطق سورام، کشور، لیریایی و جاهای دیگری در استان | |||
پاپیها را برخی شیعه [[امام دوازدهگانه|دوازده امامی]] و برخی دیگر شیعه و با گرایش به اهل [[حق]] میدانند<ref>فیلبرگ، اس. ج. '''''ایل پاپی کوچنشینان غرب ایران'''''. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 255.</ref><ref>راولینسون، هنری. '''''سفرنامه راولینسون'''''. ترجمه سکندر اماناللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133. </ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۱۴: | خط ۱۰: | ||
* [[ایل]] | * [[ایل]] | ||
* [[امام دوازدهگانه]] | * [[امام دوازدهگانه]] | ||
* [[امام زاده]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۹
پاپی، نام یکی از ایلات بزرگ لر زبان منطقه بالاگریوه پیشکوه استان لرستان. برخی نام پاپی را برگرفته از پاپا دینار (پاپا اینار = پاپا انار) و یا «پاپی مراد»، دو تن از اجداد کهن پاپیها میدانند. در برخی منابع پاپی به معنای پیرو و خادم امامزاده شاهزاده احمد، در سرزمین پاپی آمده است[۱][۲].
محل سکونت ایل پاپی به نام ایل، پاپی و از لحاظ تقسیمات کشوری به «بخش پاپی» معروف است و از توابع شهرستان خرمآباد استان لرستان محسوب میشود[۳]. هسته اصلی تشکیلدهنده ایل را شماری تیره و طایفه از نسل حیدر میدانند. پس از پاپی مراد ـ جد هفتم ایل ـ ایل بین فرزندان او هادی و مَناصر (ظاهراً محمدناصر) تقسیم شد. رهبری در بین پاپیها موروثی است و بین این دو خانواده میگردد[۴]. تا قبل از قانون اصلاحات ارضی دو قشر «هُمْسا» (همسایه: رعیت و ایلیاتی) و «خان» در ایل پاپی وجود داشت. خانها مالک زمینها و رعیتها جزیی از ابواب جمعی آنها به شمار میرفتند[۵].
گروهی از پاپیها در روستا و شهر اسکان یافتهاند و گروهی دیگر هنوز کوچرو هستند. دهستانهای بخشهای مرکزی، الوار گرمسیری و سردشت استان خوزستان و مناطق سورام، کشور، لیریایی و جاهای دیگری در استان لرستان، مهمترین مناطق قشلاقی و ییلاقی پاپیها به شمار میروند[۶]. طبق سرشماری 1377ش جمعیت کوچنده پاپیها 5914 خانوار و 823 نفر بوده است[۷]. دامپروری و زراعت پیشه اصلی مردم پاپی است. زنان نیز به رنگرزی پشم و قالیبافی و مانند آنها میپردازند و کار در معادن قیر و سنگ نمک، زغال و گچ از مشاغل کنونی مردان پاپی است[۵][۸]. پاپیها را برخی شیعه دوازده امامی و برخی دیگر شیعه و با گرایش به اهل حق میدانند[۹][۱۰].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ پاپی، مرادحسین. شناخت ایل پاپی. قم: 1378، ج 1، ص 266-267.
- ↑ ساکی، علیمحمد. جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان. خرمآباد: 1343، ص 197.
- ↑ راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمه سکندر اماناللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133.
- ↑ اماناللهی، سکندر. کوچنشینی در ایران. تهران: 1360، ص 186-187.
- ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ فیلبرگ، اس. ج. ایل پاپی کوچنشینان غرب ایران. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 81-83.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور. جمعیت عشایری دهستانها، تهران: 1378، ص 72-73، 75-76، 149-153.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور. تهران: 1378، ص 14.
- ↑ ساکی، علیمحمد. جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان. خرمآباد: 1343،ص 197، 203.
- ↑ فیلبرگ، اس. ج. ایل پاپی کوچنشینان غرب ایران. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 255.
- ↑ راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمه سکندر اماناللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی