پرش به محتوا

عارف قزوینی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''عارف قزويني''' (1300 ق / ؟م ـ 1312 ش) موسيقيدان، ترانه سرا و شاعر آزادي‌خواه. ابوالقاسم متخلص به عارف فرزند ملا‌هادي وكيل در قزوين به دنيا آمد. تحصيلات قديم را در زادگاهش فراگرفت و پس از آن به هنر خوشنويسي و موسيقي پرداخت. فن موسيقي را نزد حاجي صادق...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''عارف قزويني''' (1300 ق / ؟م ـ 1312 ش) موسيقيدان، ترانه سرا و شاعر آزادي‌خواه.
'''عارف قزوینی''' (1300 ق / ؟م ـ 1312 ش) موسیقیدان، ترانه سرا و شاعر آزادی‌خواه.


ابوالقاسم متخلص به عارف فرزند ملا‌هادي وكيل در قزوين به دنيا آمد. تحصيلات قديم را در زادگاهش فراگرفت و پس از آن به هنر خوشنويسي و موسيقي پرداخت. فن موسيقي را نزد حاجي صادق خرازي آموخت.<sup>1</sup> به زودي در موسيقي مهارت يافت و به دنبال آن در ترانه سازي سرآمد معاصران خود شد. از بيست سالگي به سرودن شعرـ بيشتر از نوع غزل ـ روي آورد. در 1316 ق / ؟م به تهران آمد.<sup>2</sup> در اين شهر با بزرگان دربار قاجار آشنا شد و اشعارش را با صداي خوش و گرم خود در مجالس آنان مي‌خواند.<sup>3</sup> پس از كسب شهرت، مظفرالدين شاه (حك 1313 ـ 1324 ق / ؟م) وي را نزد خود طلبيد و به جرگة خادمان دربار درآورد.<sup>4</sup> با آغاز نهضت مشروطيت به مشروطه‌خواهان پيوست و هنر خود را در خدمت آزادي و حمايت از تودة مردم مظلوم ايران به كار گرفت و با اجراي سروده‌هاي ملي در كنسرت‌هاي گوناگون زبانزد خاص و عام شد.<sup>5</sup> عارف به نواحي غرب ايران، بغداد و استانبول سفر كرد و با آزاديخواهان آنجا به همكاري پرداخت. سرانجام در همدان درگذشت.<sup>6</sup> او در ترانه‌سرايي تحولي پديد آورد. ''كليات ديوان عارف قزويني'' را بارها عبدالرحمن سيف آزاد چاپ كرده است. در ميان ترانه‌هاي ميهني او ترانة «از خون جوانان وطن لاله دميده» درخشش بيشتري دارد.<sup>7</sup>  
ابوالقاسم متخلص به عارف فرزند ملا‌هادی وکیل در [[استان قزوین|قزوین]] به دنیا آمد. تحصیلات قدیم را در زادگاهش فراگرفت و پس از آن به هنر خوشنویسی و موسیقی پرداخت. فن موسیقی را نزد حاجی صادق خرازی آموخت<ref name=":0">'''''اثر آفرینان'''''، ‌زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1379 ش، ج 4، ص 129.</ref>. به زودی در موسیقی مهارت یافت و به دنبال آن در ترانه سازی سرآمد معاصران خود شد. از بیست سالگی به سرودن شعرـ بیشتر از نوع غزل ـ روی آورد. در 1316 ق / ؟م به [[استان تهران|تهران]] آمد<ref>منیب‌الرحمن. '''''شعر دوره‌مشروطه''،''' ترجمه یعقوب آژند، ‌تهران: نشر روزگار، چ 1، 1378 ش، ص 52.</ref>. در این شهر با بزرگان دربار [[قاجاریه|قاجار]] آشنا شد و اشعارش را با صدای خوش و گرم خود در مجالس آنان می‌خواند<ref>سیف آزاد، عبدالرحمن. '''''دیوان عارف قروینی'''''، تهران: امیركبیر،  2536، ج.6، ص 101، 102.</ref>. پس از کسب شهرت، مظفرالدین شاه (حک 1313 ـ 1324 ق / ؟م) وی را نزد خود طلبید و به جرگه خادمان دربار درآورد<ref>آرین پور، یحیی. '''''از صبا تا نیما'''''، تهران، جیبی،  1350 ش، ج 2، ص 148.</ref>. با آغاز [[نهضت مشروطه|نهضت مشروطیت]] به مشروطه‌خواهان پیوست و هنر خود را در خدمت آزادی و حمایت از توده مردم مظلوم ایران به کار گرفت و با اجرای سروده‌های ملی در کنسرت‌های گوناگون زبانزد خاص و عام شد<ref>یوسفی، غلامحسین. '''''چشمه روشن'''''، تهران: علمی، 1369 ش،  ج.2، ص 396.</ref>. عارف به نواحی غرب [[کشور ایران|ایران]]، بغداد و استانبول سفر کرد و با آزادیخواهان آنجا به همکاری پرداخت. سرانجام در [[همدان]] درگذشت<ref name=":0" />. او در ترانه‌سرایی تحولی پدید آورد. ''کلیات دیوان عارف قزوینی'' را بارها عبدالرحمن سیف آزاد چاپ کرده است. در میان ترانه‌های میهنی او ترانه «از خون جوانان وطن لاله دمیده» درخشش بیشتری دارد<ref>یوسفی، غلامحسین. '''''چشمه روشن'''''، تهران: علمی، 1369 ش، ج.2، ص 396، 399، 403 (به اختصار)</ref><ref>حاثری (کورش)، ‌سیدهادی. '''''آثار منتشر نشده عارف قزوینی'''''، نشر جاویدان، 1372 ش.</ref><ref>سپانلو، محمدعلی. '''''چهار شاعر آزادی'''''، تهران: نشر نگاه، 1369 ش.</ref><ref>نورمحمدی، مهدی. '''''عارف قزوینی «نغمه سرای ملی ایران'''»''، نشر عبید زاکانی، 1378ش.</ref>.


'''مآخذ:'''
== مآخذ ==
''اثر آفرینان''، ‌زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1379 ش، ج 4، ص 129.


''اثر آفرينان''، ‌زير نظر عبدالحسين نوايي، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگي، چ 1، 1379 ش، ج 4، ص 129.
2ـ منیب‌الرحمن. ''شعر دوره‌مشروطه''، ترجمه یعقوب آژند، ‌تهران: نشر روزگار، چ 1، 1378 ش، ص 52.


2ـ منيب‌الرحمن. ''شعر دورة‌مشروطه''، ترجمة يعقوب آژند، ‌تهران: نشر روزگار، چ 1، 1378 ش، ص 52.
3ـ سیف آزاد، عبدالرحمن. ''دیوان عارف قروینی''، تهران: امیرکبیر، چ 6، 2536، ص 101، 102.


3ـ سيف آزاد، عبدالرحمن. ''ديوان عارف قرويني''، تهران: اميركبير، چ 6، 2536، ص 101، 102.
4ـ آرین پور، یحیی. ''از صبا تا نیما''، تهران، جیبی، ‌چ 1، 1350 ش، ج 2، ص 148.


4ـ آرين پور، يحيي. ''از صبا تا نيما''، تهران، جيبي، ‌چ 1، 1350 ش، ج 2، ص 148.
5ـ یوسفی، غلامحسین. ''چشمه روشن''، تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 396.


5ـ يوسفي، غلامحسين. ''چشمة روشن''، تهران: علمي، چ 2، 1369 ش، ص 396.
6ـ اثر آفرینان. همان جا.


6ـ اثر آفرينان. همان جا.
7ـ یوسفی، غلامحسین. ''چشمه روشن''، تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 396، 399، 403 (به اختصار)


7ـ يوسفي، ‌غلامحسين. همان، ص 396، 399، 403 (به اختصار)
و نیز نگ:  
 
و نيز نگ: حاثري (كورش)، ‌سيدهادي. ''آثار منتشر نشدة عارف قزويني''، نشر جاويدان، چ 1، 1372 ش؛ سپانلو، محمدعلي. ''چهار شاعر آزادي''، تهران: نشر نگاه، چ 1، 1369 ش؛ نورمحمدي، مهدي. ''عارف قزويني «نغمه سراي ملي ايران»''، نشر عبيد زاكاني، چ 1، 1378ش.


ابوالقاسم رادفر
ابوالقاسم رادفر

نسخهٔ ‏۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۱

عارف قزوینی (1300 ق / ؟م ـ 1312 ش) موسیقیدان، ترانه سرا و شاعر آزادی‌خواه.

ابوالقاسم متخلص به عارف فرزند ملا‌هادی وکیل در قزوین به دنیا آمد. تحصیلات قدیم را در زادگاهش فراگرفت و پس از آن به هنر خوشنویسی و موسیقی پرداخت. فن موسیقی را نزد حاجی صادق خرازی آموخت[۱]. به زودی در موسیقی مهارت یافت و به دنبال آن در ترانه سازی سرآمد معاصران خود شد. از بیست سالگی به سرودن شعرـ بیشتر از نوع غزل ـ روی آورد. در 1316 ق / ؟م به تهران آمد[۲]. در این شهر با بزرگان دربار قاجار آشنا شد و اشعارش را با صدای خوش و گرم خود در مجالس آنان می‌خواند[۳]. پس از کسب شهرت، مظفرالدین شاه (حک 1313 ـ 1324 ق / ؟م) وی را نزد خود طلبید و به جرگه خادمان دربار درآورد[۴]. با آغاز نهضت مشروطیت به مشروطه‌خواهان پیوست و هنر خود را در خدمت آزادی و حمایت از توده مردم مظلوم ایران به کار گرفت و با اجرای سروده‌های ملی در کنسرت‌های گوناگون زبانزد خاص و عام شد[۵]. عارف به نواحی غرب ایران، بغداد و استانبول سفر کرد و با آزادیخواهان آنجا به همکاری پرداخت. سرانجام در همدان درگذشت[۱]. او در ترانه‌سرایی تحولی پدید آورد. کلیات دیوان عارف قزوینی را بارها عبدالرحمن سیف آزاد چاپ کرده است. در میان ترانه‌های میهنی او ترانه «از خون جوانان وطن لاله دمیده» درخشش بیشتری دارد[۶][۷][۸][۹].

مآخذ

اثر آفرینان، ‌زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1379 ش، ج 4، ص 129.

2ـ منیب‌الرحمن. شعر دوره‌مشروطه، ترجمه یعقوب آژند، ‌تهران: نشر روزگار، چ 1، 1378 ش، ص 52.

3ـ سیف آزاد، عبدالرحمن. دیوان عارف قروینی، تهران: امیرکبیر، چ 6، 2536، ص 101، 102.

4ـ آرین پور، یحیی. از صبا تا نیما، تهران، جیبی، ‌چ 1، 1350 ش، ج 2، ص 148.

5ـ یوسفی، غلامحسین. چشمه روشن، تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 396.

6ـ اثر آفرینان. همان جا.

7ـ یوسفی، غلامحسین. چشمه روشن، تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 396، 399، 403 (به اختصار)

و نیز نگ:

ابوالقاسم رادفر

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ اثر آفرینان، ‌زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1379 ش، ج 4، ص 129.
  2. منیب‌الرحمن. شعر دوره‌مشروطه، ترجمه یعقوب آژند، ‌تهران: نشر روزگار، چ 1، 1378 ش، ص 52.
  3. سیف آزاد، عبدالرحمن. دیوان عارف قروینی، تهران: امیركبیر، 2536، ج.6، ص 101، 102.
  4. آرین پور، یحیی. از صبا تا نیما، تهران، جیبی، 1350 ش، ج 2، ص 148.
  5. یوسفی، غلامحسین. چشمه روشن، تهران: علمی، 1369 ش، ج.2، ص 396.
  6. یوسفی، غلامحسین. چشمه روشن، تهران: علمی، 1369 ش، ج.2، ص 396، 399، 403 (به اختصار)
  7. حاثری (کورش)، ‌سیدهادی. آثار منتشر نشده عارف قزوینی، نشر جاویدان، 1372 ش.
  8. سپانلو، محمدعلی. چهار شاعر آزادی، تهران: نشر نگاه، 1369 ش.
  9. نورمحمدی، مهدی. عارف قزوینی «نغمه سرای ملی ایران»، نشر عبید زاکانی، 1378ش.