خدای نامه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[خدای نامه]]''' (پهلوی خوتای نامگ Xasatāg nāmag)'''.''' | '''[[خدای نامه]]''' (پهلوی خوتای نامگ Xasatāg nāmag)'''.''' | ||
مهمترین اثر تاریخی دوره [[ساسانیان|ساسانی]] است كه در آن نام پادشاهان سلسله های ایرانی و وقایع ادوار مختلف را با افسانه آمیخته اند. تدوین ''[[خدای نامه]]'' را باید به دوره انوشیروان نسبت داد<ref>تفضلی، احمد. | مهمترین اثر تاریخی دوره [[ساسانیان|ساسانی]] است كه در آن نام پادشاهان سلسله های ایرانی و وقایع ادوار مختلف را با افسانه آمیخته اند. تدوین ''[[خدای نامه]]'' را باید به دوره انوشیروان نسبت داد<ref>تفضلی، احمد. تاریخادبیات ایران پیش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 269.</ref>. | ||
بنابر روایات، به فرمان انوشیروان مقداری از شرح وقایع تاریخی قدیم [[ایران امروز|ایران]] و داستانهای محلی وافسانه های [[ملی شدن صنعت نفت|ملی]] جمع شد و از مجموع آنها داستان بزرگی فراهم آمد كه بعدها به عنوان تاریخ [[ایران]] قدیم شهرت پیدا كرد. این [[کتاب|كتاب]] در اوایل عهد یزدگرد سوم (حک: 10 ـ 31) در تاریخ افسانه ای [[ایران|ایران]] از ایام كیومرث تا زمان [[خسرو پرویز|خسروپرویز]] تألیف شد. همین [[کتاب|كتاب]] را ابن مقفّع در 142 از پهلوی به [[عربی]] ترجمه كرد و آن را ''سیرالملوک الفرس''نامید<ref>اقبالآشتیانی، عباس. | بنابر روایات، به فرمان انوشیروان مقداری از شرح وقایع تاریخی قدیم [[ایران امروز|ایران]] و داستانهای محلی وافسانه های [[ملی شدن صنعت نفت|ملی]] جمع شد و از مجموع آنها داستان بزرگی فراهم آمد كه بعدها به عنوان تاریخ [[ایران]] قدیم شهرت پیدا كرد. این [[کتاب|كتاب]] در اوایل عهد یزدگرد سوم (حک: 10 ـ 31) در تاریخ افسانه ای [[ایران|ایران]] از ایام كیومرث تا زمان [[خسرو پرویز|خسروپرویز]] تألیف شد. همین [[کتاب|كتاب]] را ابن مقفّع در 142 از پهلوی به [[عربی]] ترجمه كرد و آن را ''سیرالملوک الفرس''نامید<ref>اقبالآشتیانی، عباس. ''تاریخ مختصر تاریخ ادبیات ایران''. به كوشش میرهاشم محدث، تهران: نشر هما، 1376: ص 68.</ref>. | ||
اصل پارسی میانه و نیز برگردان [[عربی]] ''[[خدای نامه]]'' برجای نمانده است. همچنین از ترجمه ها واقتباسهای دیگری كه توسط نویسندگان بعد از ابنمقفع انجامگرفته، اثری نیست. لیكن با استفاده از این ترجمه ها ''سیرالملوک'' ها و ''شاهنامه'' های متعددی پرداخته شده كه یكی از آنها ''شاهنامه'' منثور ابومنصور عبدالرزاق طوسی در 346 بود. از این [[شاهنامه فردوسی|شاهنامه]] فقط مقدمه آن در دست است. در عین حال ''خداینامه'' یكی از منابع [[شاهنامه فردوسی|''شاهنامه'' فردوسی]] به شمار میرود<ref>سمیعی، احمد. | اصل پارسی میانه و نیز برگردان [[عربی]] ''[[خدای نامه]]'' برجای نمانده است. همچنین از ترجمه ها واقتباسهای دیگری كه توسط نویسندگان بعد از ابنمقفع انجامگرفته، اثری نیست. لیكن با استفاده از این ترجمه ها ''سیرالملوک'' ها و ''شاهنامه'' های متعددی پرداخته شده كه یكی از آنها ''شاهنامه'' منثور ابومنصور عبدالرزاق طوسی در 346 بود. از این [[شاهنامه فردوسی|شاهنامه]] فقط مقدمه آن در دست است. در عین حال ''خداینامه'' یكی از منابع [[شاهنامه فردوسی|''شاهنامه'' فردوسی]] به شمار میرود<ref>سمیعی، احمد. ''ادبیات ساسانی''. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 65.</ref>. | ||
محققان و خاورشناسانی چون كریستن سن،[Christensen] نُلدكه،[Nöldeke] زوتمبرگ[Zotenberg] و اینوسترانزف[Inosteranzev] تحقیقاتی درباره ''[[خدای نامه]]'' انجام داده اند. مطالبی نیز از عقاید [[زرتشتی، دین|زردشتی]] و نسب نامه هایی كه بیشتر آنها اصولتاریخی داشته اند، به آن الحاق شده است. شیوه نگارش [[کتاب|كتاب]] هنری و سبک آن ادبی است<ref>محمدی، محمد. | محققان و خاورشناسانی چون كریستن سن،[Christensen] نُلدكه،[Nöldeke] زوتمبرگ[Zotenberg] و اینوسترانزف[Inosteranzev] تحقیقاتی درباره ''[[خدای نامه]]'' انجام داده اند. مطالبی نیز از عقاید [[زرتشتی، دین|زردشتی]] و نسب نامه هایی كه بیشتر آنها اصولتاریخی داشته اند، به آن الحاق شده است. شیوه نگارش [[کتاب|كتاب]] هنری و سبک آن ادبی است<ref>محمدی، محمد. ''فرهنگ ایرانی پیش از اسلام''. تهران: توس، چ 4، 1374، ص 156ـ 157.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | [[index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی]] | ||
[[رده:ادبیات]] | [[index.php?title=رده:ادبیات]] | ||
نسخهٔ ۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۹
خدای نامه (پهلوی خوتای نامگ Xasatāg nāmag).
مهمترین اثر تاریخی دوره ساسانی است كه در آن نام پادشاهان سلسله های ایرانی و وقایع ادوار مختلف را با افسانه آمیخته اند. تدوین خدای نامه را باید به دوره انوشیروان نسبت داد[۱].
بنابر روایات، به فرمان انوشیروان مقداری از شرح وقایع تاریخی قدیم ایران و داستانهای محلی وافسانه های ملی جمع شد و از مجموع آنها داستان بزرگی فراهم آمد كه بعدها به عنوان تاریخ ایران قدیم شهرت پیدا كرد. این كتاب در اوایل عهد یزدگرد سوم (حک: 10 ـ 31) در تاریخ افسانه ای ایران از ایام كیومرث تا زمان خسروپرویز تألیف شد. همین كتاب را ابن مقفّع در 142 از پهلوی به عربی ترجمه كرد و آن را سیرالملوک الفرسنامید[۲].
اصل پارسی میانه و نیز برگردان عربی خدای نامه برجای نمانده است. همچنین از ترجمه ها واقتباسهای دیگری كه توسط نویسندگان بعد از ابنمقفع انجامگرفته، اثری نیست. لیكن با استفاده از این ترجمه ها سیرالملوک ها و شاهنامه های متعددی پرداخته شده كه یكی از آنها شاهنامه منثور ابومنصور عبدالرزاق طوسی در 346 بود. از این شاهنامه فقط مقدمه آن در دست است. در عین حال خداینامه یكی از منابع شاهنامه فردوسی به شمار میرود[۳].
محققان و خاورشناسانی چون كریستن سن،[Christensen] نُلدكه،[Nöldeke] زوتمبرگ[Zotenberg] و اینوسترانزف[Inosteranzev] تحقیقاتی درباره خدای نامه انجام داده اند. مطالبی نیز از عقاید زردشتی و نسب نامه هایی كه بیشتر آنها اصولتاریخی داشته اند، به آن الحاق شده است. شیوه نگارش كتاب هنری و سبک آن ادبی است[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ تفضلی، احمد. تاریخادبیات ایران پیش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 269.
- ↑ اقبالآشتیانی، عباس. تاریخ مختصر تاریخ ادبیات ایران. به كوشش میرهاشم محدث، تهران: نشر هما، 1376: ص 68.
- ↑ سمیعی، احمد. ادبیات ساسانی. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 65.
- ↑ محمدی، محمد. فرهنگ ایرانی پیش از اسلام. تهران: توس، چ 4، 1374، ص 156ـ 157.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی index.php?title=رده:ادبیات